♦ Δεν ξέρουμε σε τι ακριβώς αναφέρονται οι «Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση» που υπογράφουν την αφίσα, πάντως ο Μπακούνιν σίγουρα δεν είχε «προφητέψει» ότι κάποια στιγμή θα υπήρχε στην Ελλάδα κάποιος ΣΥΡΙΖΑ και ότι οι οπαδοί του (του Μπακούνιν, όχι του ΣΥΡΙΖΑ) θα έσπευδαν σε μαζική κλίμακα να τον ψηφίσουν με τη λογική του μικρότερου κακού. 'Η ότι θα έτρωγαν τη «φόλα» ενός εμφανώς κάλπικου δημοψηφίσματος και θα έσπευδαν να συνταχθούν με το «Οχι», το οποίο καθοδηγούσε ο ίδιος ΣΥΡΙΖΑ, όντας ήδη αποφασισμένος να μετατρέψει το «Οχι» σε «Ναι σε όλα». Καθαρά εσωτερικής στόχευσης είναι η αφίσα. Σ' αυτή τη μερίδα αναρχικών απευθύνεται, θυμίζοντάς τους τον Μπακούνιν. Ως προς αυτό δεν μας πέφτει λόγος. Ενα σχόλιο μόνο θα θέλαμε να κάνουμε. Χωρίς ίχνος κακεντρέχειας. Στα κείμενα των διάφορων ομάδων του αναρχικού χώρου διαβάζεις συνέχεια: «οι αριστεροί», «οι κομμουνιστές», «οι μαρξιστές». Σ' αυτές τις γενικές ενότητες στοιβάζονται αδιακρίτως -και με περιφρονητικό τρόπο- επαναστάτες και ρεφορμιστές, συνεπείς μαρξιστές και αναθεωρητές. Λες και είναι το ίδιο η «Κόντρα», ας πούμε, και ο ΣΥΡΙΖΑ. Λες και τα ράσα κάνουν τον παπά. Λες και η αναφορά στον Μαρξ είναι ίδια στο στόμα ή στα γραφτά ενός συριζαίου ή ενός στελέχους του Περισσού και στις στήλες της «Κόντρας». Εμείς τώρα τι πρέπει να κάνουμε; Να ταυτίζουμε τους αναρχικούς με τον ΣΥΡΙΖΑ; Δε θα το κάνουμε ποτέ, γιατί έχουμε διδαχτεί δύο πράγματα. Πρώτο, πως πρέπει κάθε πολιτικό ρεύμα να το κρίνεις αυτοτελώς και όχι ανάγοντάς το σε μια ενότητα ανόμοιων, διαφορετικών και αντιτιθέμενων ρευμάτων. Δεύτερο, πως δεν πρέπει να κρίνεις τα πολιτικά ρεύματα από τη λαμπρή στολή που φορούν, αλλά από την ουσία της πολιτικής που ακολουθούν. Οπως λοιπόν όσοι αναφέρονται στον Μαρξ και στον μαρξισμό, στον Λένιν και τον λενινισμό δεν είναι ίδιοι, έτσι και όσοι αναφέρονται στον Μπακούνιν και στον αναρχισμό επίσης δεν είναι ίδιοι. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα εξουσίας επέδρασε καταλυτικά, βγάζοντας στην επιφάνεια αυτό που ήδη υπήρχε (άλλο αν κάποιοι το κάλυπταν και κάποιοι άλλοι έκαναν πως δεν το έβλεπαν).
♦ Λαμπρό δείγμα κιτρινισμού από την εφημερίδα που κάτω από το λογότυπό της έχει ακόμα το μότο «Για την κομμουνιστική ανανέωση, για το σοσιαλισμό». Βλέπει κανείς τους δανειστές να πιέζουν; Ούτε η κυβέρνηση δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Εδώ ο Σόιμπλε επιπλήττει εκείνους που λένε πως η ελληνική κυβέρνηση καθυστερεί να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα. Και η κυβέρνηση σε τι ακριβώς πρέπει να επιμείνει, όπως της υποδεικνύει (με κόκκινα μάλιστα γράμματα στη λέξη «επιμείνει») η συντρόφισσα «Εποχή»; Οπως διαβάζουμε κάτω από τον κύριο τίτλο της κιτρινοφυλλάδας, «η κυβέρνηση πρέπει να επιμείνει σε μια γραμμή διαπραγμάτευσης, που θα ορίζει γραμμή αντίστασης (σ.σ. sic!) και θα επιχειρεί να αποτρέψει τις απαιτήσεις των δανειστών. Είναι η μόνη γραμμή πλεύσης που κρατά ζωντανή τη σχέση με τα λαϊκά στρώματα, τα οποία την εξέλεξαν και ενεργό τη στήριξή της στις δύσκολες καμπές που έρχονται». Αρκετοί αναρωτιούνται (καλοπροαίρετα), πώς είναι δυνατόν πολιτικά ρεύματα, που στο παρελθόν χαρακτηρίζονταν από κάποια κοινωνική ευαισθησία, να συμπεριφέρονται με τόσο αισχρό τρόπο. Αν κοιτάξουμε στην Ιστορία, όμως, θα δούμε πως η συμπεριφορά των συριζαίων δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενο φαινόμενο. Οι οπορτουνιστές κάθε εποχής, μόλις έφταναν στη βρύση της αστικής εξουσίας, άρχιζαν να ρουφάνε με λαιμαργία το νερό, μη διστάζοντας μπροστά στα πιο φριχτά κοινωνικά εγκλήματα. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες δε δίστασαν ν' αντιμετωπίσουν τους εργάτες με τα φασιστικά Freicorps. Δε δίστασαν να δολοφονήσουν τη Λούξεμπουργκ και τον Λίμπκνεχτ. Γιατί να διστάσει στον κιτρινισμό η «Εποχή»; Να υποτιμήσει τα καλά και τις απολαβές της εξουσίας;
