Σε μια ατάκα του τηλεμαϊντανού Αλέξη Μητρόπουλου, εκπροσώπου -κατά δήλωσή του- του τρίτου πόλου του ΣΥΡΙΖΑ, αποτυπώνεται ο ξεκαρδιστικά κωμικός χαρακτήρας των διαδικασιών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ: «Μπήκαν οι βάσεις για να αποφευχθεί η ρήξη»! Δεν υπάρχει, βέβαια, άνθρωπος, εντός ή εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προχωρήσει ενωμένος. Το μόνο που δεν είναι ακόμη γνωστό είναι η ημερομηνία που θα γίνει και τυπικά η διάσπαση.
Στη συνεδρίαση της ΚΠΕ την περασμένη Πέμπτη, ο Τσίπρας νίκησε κατά κράτος τους Λαφαζανικούς. Εχοντας εκ των προτέρων στο τσεπάκι του τη συμφωνία της ομάδας των «53» για έκτακτο συνέδριο το Σεπτέμβρη, είχε όλη την άνεση να πλειοδοτήσει, πετώντας στο τραπέζι το μάξιμουμ για να δώσει χαρακτήρα θριάμβου στο (εκ των προτέρων εξασφαλισμένο) μίνιμουμ: αν θέλετε, πάμε και σε εσωκομματικό δημοψήφισμα το Σαββατοκύριακο, να αποφανθούν τα μέλη αν είναι μ’ εμένα ή μ’ εσάς. Το δημοψήφισμα δεν το ήθελαν κάποιοι από τους «53» (που παίζουν ακόμη το παιχνίδι της ενότητας), οπότε όλοι μαζί (Τσιπραίοι και «53») αποφάσισαν πως θα γίνει έκτακτο συνέδριο το Σεπτέμβρη. Ετσι, ο Τσίπρας έχει λυμένα τα χέρια του να υπογράψει το Μνημόνιο-3 και να το ψηφίσει στη Βουλή (μαζί με τα προαπαιτούμενα που θα το συνοδεύουν), στηριζόμενος στις ψήφους της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ. Και οι Λαφαζανικοί θα βρίσκονται στη ζόρικη θέση να εξηγούν πώς γίνεται να «στηρίζουν την κυβέρνηση», αλλά να μην ψηφίζουν στη Βουλή τις κορυφαίες επιλογές της.
Το μοναδικό ερώτημα είναι αν οι Λαφαζανικοί θα την κάνουν αμέσως μετά την ψήφιση του Μνημονίου-3 ή αν θα δοκιμάσουν να «μετρηθούν» στο συνέδριο. Ο Ρινάλντι, που δε θέλει να «μετρηθεί», γιατί θα έχει πολύ λιγότερους (έβγαλε 20 έδρες στην ΚΠΕ χάρη στην πριμοδότηση των Τσιπραίων, με τους οποίους είχε συμμαχήσει ενάντια στους Λαφαζανικούς), πήρε ήδη την ΚΟΕ και έφυγε. Στόχος του είναι να προλάβει να στήσει το μαγαζάκι εκτός ΣΥΡΙΖΑ, για να μπορεί να διαπραγματευθεί με τους Λαφαζανικούς, όταν αυτοί στήσουν τη μαγαζάρα τους.
Τα όσα κωμικά διαδραματίζονται στον ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διάσπασης, που η κάθε πλευρά προσπαθεί να το γράψει με το δικό της τρόπο. Αλλωστε, όλες οι συνιστώσες και ανθυποσυνιστώσες καθοδηγούνται από ανθρώπους που έχουν μεγάλη εμπειρία στο φραξιονιστικό αγώνα. Από Τσίπρα, Δραγασάκη, Φλαμπουράρη, Λαφαζάνη, Καλύβη, Λεουτσάκο, μέχρι Ρινάλντι και Νταβανέλο.Αν υπάρχει ένα πραγματικό ερώτημα σε σχέση με το πολιτικό σκηνικό αυτή τη στιγμή είναι πότε θα γίνουν εκλογές και ποια θα είναι η διάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά.
Πόσο μπορεί να «πορευτεί» το πολιτικό σύστημα με μια κυβέρνηση μειοψηφίας; Οσο χρειάζεται για να ρυθμιστούν οι βασικές κατευθύνσεις της νέας μνημονιακής συμφωνίας, θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Τι σημαίνει αυτό, όμως; Αν υποθέσουμε ότι το Μνημόνιο ψηφίζεται Αύγουστο, άντε Σεπτέμβρη, τι θα γίνει με το Ασφαλιστικό που πρέπει να έχει ψηφιστεί μέχρι τα τέλη Οκτώβρη; Χωρίς το Ασφαλιστικό δεν κλείνει η πρώτη αξιολόγηση και χωρίς να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση δεν ανοίγει η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους.
Μπορεί ο Τσίπρας να πάει σε εκλογές χωρίς απόφαση για το χρέος ή χωρίς έστω να έχει ανοίξει τη συζήτηση; Τι θα πει στους ψηφοφόρους; Θα καμαρώνει ότι ψήφισε το Μνημόνιο-3 και τους πρώτους εφαρμοστικούς του νόμους, χωρίς να μπορεί να τους πουλήσει λίγη ελπίδα; Χωρίς να μπορεί να ζητήσει ανανέωση εντολής για να κλείσει τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους; Και ταυτόχρονα να βάλλεται και από τα δεξιά (με ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ να τον κατηγορούν για ερασιτεχνισμό και ότι ήταν αυτός που έτρεφε στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ το «κόμμα της δραχμής») και από τα αριστερά (με τον Λαφαζάνη και την παρέα του να προστίθενται στον Περισσό);
Τίποτα πλέον δεν είναι το ίδιο στο πολιτικό σκηνικό. Η ΝΔ έχει νέο αρχηγό που στρέφει το τιμόνι προς το «μεσαίο χώρο», η Φώφη προσπαθεί με το χαμόγελο να επαναπατρίσει κάποιους από τους παλιούς πασόκους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ο Θεοδωράκης δεν έχει προλάβει να φθαρεί, οπότε κάτι μπορεί να τσιμπήσει, και ο ΣΥΡΙΖΑ, η ανερχόμενη δύναμη του πολιτικού σκηνικού έως πρότινος, όχι μόνο διασπάται, αλλά θα μοιάζει πλέον με ένα κόμμα κουρασμένο, προσβεβλημένο από την «ελονοσία των Μνημονίων». Κι επειδή τίποτα δεν είναι ίδιο, δεν είναι εύκολο να γίνουν προβλέψεις.
