«Η χώρα βρίσκεται σε κρίση, όλοι πρέπει να βάλουμε τον οβολό μας για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν χρειαστεί ένας δάσκαλος να κάνει μια ή δυο ώρες παραπάνω ως συμβολή στο ξεπέρασμα της κρίσης νομίζω ότι θα το δεχθεί. Ο καθένας οφείλει να συμβάλει με τον τρόπο του για να ξεπεραστεί η κρίση»: Αριστείδης Μπαλτάς, υπουργός Παιδείας.
Λοιπόν, έχουμε σοσιαλισμό και δεν το έχουμε καταλάβει!
Γιατί μόνο τότε οι εργάτες, οι αγρότες, οι εργαζόμενοι, συσπειρωμένοι γύρω από το πολιτικό επαναστατικό τους επιτελείο, το κόμμα της εργατικής τάξης, που πήρε την εξουσία έπειτα από λυσσαλέο αγώνα ενάντια στην αστική τάξη και το κεφάλαιο, στηριγμένο στον ένοπλο λαό, που δίνει μάχες για την ολοκληρωτική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και συγκρούεται με το σκυλολόι του διεθνούς ιμπεριαλισμού και της αστικής τάξης, είναι διατεθειμένοι να υποστούν θυσίες, προκειμένου να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος, του οποίου οι αχτίδες είναι ορατές και τα βήματα προς αυτόν έμπρακτα και αποτελεσματικά.
Μήπως τώρα αυτά που ζούμε έχουν καμιά σχέση με τα παραπάνω; Μήπως τα μνημόνια που υπογράφονται υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα έστω και μακροπρόθεσμα; Μήπως δεν αλυσοδένουν τα λαϊκά στρώματα για γενιές ολόκληρες στο άρμα του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου;
Ε, λοιπόν, οι συριζαίοι έχουν απύθμενο θράσος! Πήρε ο κ… τους αέρα, επειδή οι εργαζόμενοι στέκουν τώρα μουδιασμένοι, φοβισμένοι, απογοητευμένοι, χωρίς πίστη στις δυνάμεις τους, ξεκρέμαστοι, με φενακισμένη συνείδηση, γεμάτη κοινοβουλευτικές αυταπάτες, ταξικά συνδικαλιστικά και πολιτικά αποδιοργανωμένοι, και αλωνίζουν.
Δε φθάνει που ο εκπαιδευτικός σταλίζει στην ατέλειωτη ουρά της ανεργίας μέχρι να διοριστεί -αν ποτέ γίνει και αυτό-, δε φθάνει που ο μισθός του έχει κατακρημνιστεί στα 640 ευρώ, που γυρίζει στις εσχατιές της χώρας, που οι εργασιακές του σχέσεις έχουν ξεχαρβαλωθεί, τού ζητούνται τώρα και νέες θυσίες, στο όνομα του ξεπεράσματος της κρίσης, λες και αυτός, ως εργαζόμενος, τη δημιούργησε.
Πριν δυο χρόνια, το 2013, ο τότε υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος καλούσε τους εκπαιδευτικούς «να βάλουν πλάτη», «για να ξεπεραστεί η κρίση», τώρα ο «μαρξιστής» -μετά συγχωρήσεως- Μπαλτάς τους καλεί «να βάλουν τον οβολό τους» για τον ίδιο σκοπό.
Τότε, το αποτέλεσμα ήταν η αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά δύο ώρες, τώρα το μέτρο προαναγγέλλεται: «Αν χρειαστεί ένας δάσκαλος να κάνει μια ή δυο ώρες παραπάνω…».
Τελικά, όλοι οι διαχειριστές της εξουσίας του κεφαλαίου (κρίνοντας εκ του αποτελέσματος και όχι σύμφωνα με τα μεγάλα λόγια ή με βάση το τι ιδέα έχει κανείς για τον εαυτό του) την ίδια μούρη έχουν.
