♦ Πάνω η αναμνηστική πλάκα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας. Κάποιος άφησε ένα μπουκέτο λουλούδια. Κι από κάτω ένα αυτοκόλλητο, ένα παλιό σύνθημα με μαρκαδόρο και η πρωτομαγιάτικη αφίσα της «Κόντρας». Οχι, δεν μας αρέσει καθόλου η σύνθεση. Τη βρίσκουμε πολιτικά αντιαισθητική. Ενα σωρό κολόνες υπάρχουν παραδίπλα, θα μπορούσαν οι πάντες (των συντρόφων μας συμπεριλαμβανόμενων) να κάνουν εκεί την πολιτική τους παρέμβαση. Το μνημείο ενός πεσόντα του κινήματος θα έπρεπε να στέκει μόνο του, λιτό, απέριττο, χωρίς πρόσθετες παρεμβάσεις.
♦ Αυτό στην πολιτική αργκό ονομάζεται «μασάζ». Δυο υπουργοί και δυο μη υπουργοί θα συζητήσουν στα γραφεία της «Εποχής» με θέμα «Κριτήρια για την υπογραφή μιας συμφωνίας – Η εξασφάλιση δυνατοτήτων εφαρμογής της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ». Οι ευρωρεβιζιονιστές (παλιά τους λέγανε και ευρωπουτάνες, με το συμπάθειο) είναι «μανούλες» στο παιχνίδι με τις λέξεις. Ο Μπαρουφάκης με τη «δημιουργική ασάφεια» είναι παιδάριο μπροστά τους. Προσέξτε τη διατύπωση: δεν μιλούν για εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για εξασφάλιση δυνατοτήτων εφαρμογής του. Αυτό το ρεύμα υπήρξε πάντοτε αντεπαναστατικό-μεταρρυθμιστικό. Τα τελευταία χρόνια, με τη μόδα του «ριζοσπαστισμού» και με την κλασική σοσιαλδημοκρατία να περνάει σε ανοιχτά νεοφιλελεύθερες θέσεις, έχτισαν ένα διαφορετικό προφίλ και με βάση αυτό ξεπετάχτηκαν από το περιθώριο του αστικού πολιτικού συστήματος και έγιναν εξουσία. Στόχος τους ήταν πάντα να κυβερνήσουν. Να γευτούν τα οφέλη της αστικής εξουσίας. Μπορεί κάποιος να πει ότι ο κλήρος τους έλαχε σε άσχημες εποχές, που δεν τους αφήνουν πολλά περιθώρια, ας σκεφτούμε όμως πως αν δεν υπήρχαν αυτές οι άσχημες εποχές ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα είχε ξεκολλήσει από το 4%. Τώρα, πρέπει να επιστρατεύσουν όλη τη ρεβιζιονιστική μαεστρία για να πείσουν πως το μείζον είναι η διατήρησή τους στην εξουσία, μέσω της οποίας θα μπορέσουν να προωθούν συνεχείς ρήξεις και να διευρύνουν τα όρια της κοινωνικής τους πολιτικής. Ετσι, κάποια στιγμή, θα ξεπηδήσει και ο… σοσιαλισμός, όπως λέει ο Λαφαζάνης. Μεταξύ τους θα πειστούν. Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Είναι από τα πριν έτοιμοι. Κάποιοι θα γκρινιάξουν, κάποιοι θα αποστασιοποιηθούν, κάποιοι θα αποχωρήσουν, όμως η πλειοψηφία θα συνταχθεί με την επίσημη γραμμή. Γι’ αυτό γίνονται αυτές οι συζητήσεις. Για να πείσουν εαυτούς και αλλήλους, ότι θα ξεκινήσουν με τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής, μόλις όμως ανατάξουν την οικονομία και βάλουν τον ελληνικό καπιταλισμό σε τροχιά ανάπτυξης, θ’ αρχίσουν τις… θυελλώδεις μεταρρυθμίσεις και τις… διαδοχικές ρήξεις, μέχρι να φτάσουν στην… τελική ρήξη. Με τον κόσμο που τους πίστεψε, όμως, τι θα κάνουν; Σήμερα ξαπλώνουν νωχελικά πάνω στα ψηλά δημοσκοπικά ποσοστά αποδοχής. Αυτό το παραμύθι δεν μπορεί να κρατήσει πολύ. Ο κόσμος θα καταλάβει με την ίδια του την πείρα ότι τον κορόιδεψαν, ότι του υπέκλεψαν την ψήφο. Δεν έχει σημασία αν θα ξεσηκωθεί κάποιο κίνημα ταξικής αντίθεσης. Αρκεί η απόρριψη να εκφραστεί στην κάλπη. Και τότε θ’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Οπως άρχισε για το ΠΑΣΟΚ. Σίγουρα δε θα τους αρέσει, όμως στο μεταξύ θα έχουν γευτεί τα καλά της αστικής εξουσίας. Αυτά είναι τα μόνα που τους ενδιαφέρουν.
