Αναβολή για τις 9 Μάρτη ζήτησε και πήρε από τη Μείζονα Επταμελή Σύνθεση του Ελεγκτικού Συνέδριου η πλευρά Αλαφούζου, για την υπόθεση της χρηματοδότησης από την Περιφέρεια με 7 εκατ. ευρώ των έργων επέκτασης του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Οπως είναι γνωστό, η σύμβαση έχει κριθεί μέχρι τώρα παράνομη δύο φορές από το Ελεγκτικό Συνέδριο (Ε Κλιμάκιο και VI Τμήμα) και η πλευρά Αλαφούζου έχει υποβάλει αίτηση αναθεώρησης ενώπιον της Μείζονος Επταμελούς Σύνθεσης, η οποία θα κρίνει σε τελευταίο βαθμό την υπόθεση.
Το επιχείρημα του δικηγόρου της πλευράς Αλαφούζου που ζήτησε την αναβολή ήταν ότι αναμένεται ερμηνευτική εγκύκλιος από το ΥΠΕΚΑ σχετικά με διάταξη του Ν. 4280/2014*. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου σχολίασε πως το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν περιμένει από το ΥΠΕΚΑ να του υποδείξει ποιους νόμους πρέπει να εφαρμόσει και πώς, ενώ ο Επίτροπος πρότεινε να απορριφθεί το αίτημα της αναβολής, την οποία τελικά έδωσε το δικαστήριο.
Ο Αλαφούζος προσβλέπει στις καλές σχέσεις του με τη νέα συγκυβέρνηση, καθώς και στις «πλάτες» που του κάνει η Ρ. Δούρου, αρνούμενη να παρέμβει στο Ελεγκτικό Συνέδριο υπέρ της ακύρωσης της σκανδαλώδους σύμβασης που εσπευσμένα ψήφισε η διοίκηση Σγουρού, λίγες μέρες πριν εγκαταλείψει την Περιφέρεια.
Είναι πραγματικά πρόκληση, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, την οποία θα συνεχίσει και η νέα συγκυβέρνηση, να χαρίζονται λεφτά σε καπιταλιστές, είτε για να κατασκευάσουν σουΐτες και νέες κερκίδες (περίπτωση Αλαφούζου), είτε για να κατασκευάσουν γήπεδο-εμπορική επιχείρηση, καταπατώντας κομμάτι Αλσους (περίπτωση Μελισσανίδη).
Ενα ανώτατο δικαστήριο, το πιο συντηρητικό από τα τρία ανώτατα δικαστήρια, έχει διαμορφώσει μια νομολογία μέσα από δύο διαδοχικές αποφάσεις του, σύμφωνα με την οποία η χρηματοδότηση του Αλαφούζου (τα ίδια ισχύουν και για τον Μελισσανίδη), προκειμένου να κάνει τις ποδοσφαιρικές του μπίζνες, αποτελεί πρόκληση σε εποχές σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, ενώ επιπλέον προσκρούει στο Σύνταγμα (απόφαση του Ε’ Κλιμακίου και μειοψηφούσα άποψη στο VI Τμήμα) και σε κάθε περίπτωση προσκρούει στο νόμο που επιτρέπει στις Περιφέρειες να χρηματοδοτούν αθλητικές εγκαταστάσεις (Ν. 4258/2014). Ενα κατά τεκμήριο συντηρητικό δικαστήριο λέει στην Περιφέρεια πως δεν έχει το δικαίωμα να χρηματοδοτήσει εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από ΠΑΕ (ανεξάρτητα αν κρύβονται πίσω από τα ερασιτεχνικά σωματεία).
Τι θα κάνει η διοίκηση Δούρου στην Περιφέρεια; Θα εξακολουθήσει να κάνει το παπί ή θα ξεκαθαρίσει μια και καλή ότι από τα ταμεία της δεν πρόκειται να βγει δεκάρα για τους μεγαλοκαπιταλιστές των ΠΑΕ; Θα παρέμβει ενώπιον της Μείζονος Επταμελούς Σύνθεσης του ΕΣ υπέρ του δημόσιου συμφέροντος (ζητώντας να ακυρωθεί η σύμβαση) ή θα ξανακάνει πλάτες στον Αλαφούζο;
* Ο δικηγόρος του Αλαφούζου εν προκειμένω πιάστηκε αδιάβαστος. Στο νόμο 4280/2014 δεν υπάρχει διάταξη σχετική με το γήπεδο του ΠΑΟ και τη διπλή ανάπλαση. Τέτοια διάταξη προστέθηκε με υπουργική τροπολογία της τελευταίας στιγμής (εκπρόθεσμη μάλιστα), σ’ έναν από τους τελευταίους νόμους που ψήφισε η προηγούμενη Βουλή, στην προτελευταία συνεδρίασή της. Συγκεκριμένα, με την παρ. 22 του άρθρου 10 του νόμου 4315/2014 (ΦΕΚ 269Α, 24.12.2014) προβλέφτηκε η πενταετία για την ολοκλήρωση της διπλής ανάπλασης και του γκρεμίσματος του γηπέδου του ΠΑΟ να γίνει δεκαετία.
Το ΕΣ, όμως, έχει ήδη κρίνει την υπόθεση δύο φορές και δεν μπορεί να την κρίνει την τρίτη φορά με μεταγενέστερο νόμο. Δεν ίσχυε αυτός ο νόμος, όταν ο Σγουρός κατήρτισε και πέρασε από το περιφερειακό συμβούλιο τη σύμβαση για τη χρηματοδότηση με 7 εκατ. ευρώ των έργων του Αλαφούζου.
Επιπλέον, η παράταση του ορίου για τη διπλή ανάπλαση, που χάρισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση στον Αλαφούζο, δεν ξεπερνά το ουσιαστικό ζήτημα που έχει θέσει με τις δυο προηγούμενες αποφάσεις του το ΕΣ. Οτι δηλαδή δεν επιτρέπεται να χρηματοδοτούνται με δημόσιο χρήμα ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες, οι οποίες, αν θέλουν να προσαρμόσουν τις εγκαταστάσεις τους στις προδιαγραφές των πρωταθλημάτων που συμμετέχουν, θα πρέπει να το κάνουν με δική τους δαπάνη.
