Οσοι έχουν δει μια κωμωδία που παίχτηκε πριν από δυο δεκαετίες στους κινηματογράφους με τον τίτλο «Mars Attack» ίσως να θυμούνται τον αριανό που με δάκρυα στα μάτια άκουγε το λογύδριο του αμερικανού προέδρου (Τζακ Νίκολσον), ο οποίος εκλιπαρούσε για συμφιλίωση. Λίγα λεπτά αργότερα, ο αριανός εκτελούσε τον πρόεδρο των ΗΠΑ γελώντας χαιρέκακα, ενώ οι υπόλοιποι πυροβολούσαν ό,τι κινούνταν στο διάβα τους (μέχρι και τα περιστέρια της ειρήνης). Στο ίδιο μοτίβο εξελίσσεται η δολοφονική εκστρατεία των σιωνιστών, με δύο όμως ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, αυτό που διαδραματίζεται δεν έχει ούτε ίχνος κωμωδίας και δεύτερον οι σιωνιστές δεν έχουν απέναντί τους ανθρώπους που τους εκλιπαρούν, αλλά ένα λαό αποφασισμένο να παλέψει μέχρι το τέλος για να κερδίσει το δίκιο του.
Το μόνο κοινό μεταξύ των δύο είναι η δολοφονική μανία των σιωνιστών που διαπράττουν το ένα έγκλημα πολέμου μετά το άλλο: βομβαρδισμός σχολείου της υπηρεσίας UNWRA του ΟΗΕ, στο οποίο είχαν βρει καταφύγιο εκατοντάδες άστεγοι Παλαιστίνιοι, βομβαρδισμός του αρχηγείου της παλαιστινιακής Ερυθρής Ημισελίνου, βομβαρδισμοί νοσοκομείων και πυκνοκατοικημένων περιοχών, βομβαρδισμός λαϊκής αγοράς στο προάστιο Σουτζάγια της πόλης της Γάζας. Το τελευταίο «κατόρθωμα» των συνεχιστών του ναζισμού έγινε, μάλιστα, κατά τη διάρκεια μίις «ανθρωπιστικής ανάπαυλας» που μονομερώς ανακοίνωσε ο ισραηλινός στρατός!
Αναλύοντας τα γεγονότα και βλέποντας την εξέλιξη αυτού του πολέμου, το μόνο σίγουρο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς είναι ένα: το μόνο που έχει απομείνει πλέον στους σιωνιστές είναι να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. Να δολοφονούν άμαχο πληθυσμό, διαπράττοντας μια ακόμα γενοκτονία. Σε όλα τα άλλα έχουν αποτύχει.
Διάψευση στόχων
Αυτή τη φορά οι σιωνιστές είναι πιο προσεκτικοί από τις προηγούμενες. Αποφεύγουν τις υπερβολές για «προελάσεις» που έμεναν στα χαρτιά. Ο Νετανιάχου δηλώνει σε όλους τους τόνους, ότι η εκστρατεία θα είναι «μακρόχρονη», προσπαθώντας να προλάβει τις γκρίνιες στο εσωτερικό, που ήδη έχουν αρχίσει και θα ενταθούν όσο τα πτώματα των ισραηλινών στρατιωτών πολλαπλασιάζονται. Ο στόχος της καταστροφής των τούνελ και της οριστικής νίκης επί της Αντίστασης διαψεύδεται συνεχώς. Μπορεί οι σιωνιστές να γκρεμίζουν σπίτια των ηγετών της Χαμάς και να παρουσιάζουν σε δυτικούς δημοσιογράφους κάποια τούνελ που κατάφεραν να εντοπίσουν, η αλήθεια όμως είναι ότι δυο βδομάδες από το ξεκίνημα της χερσαίας εισβολής και περισσότερο τρεις βδομάδες μετά το ξεκίνημα των βομβαρδισμών, δεν μπορούν να καμαρώνουν για τίποτ’ άλλο εκτός από τις ναζιστικές θηριωδίες τους.
Η ηγεσία των οργανώσεων της Αντίστασης παραμένει αλώβητη και οι νεκροί ισραηλινοί στρατιώτες ξεπέρασαν τους 53, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ισραηλινού στρατού. Στην πραγματικότητα είναι σίγουρα πολύ περισσότεροι (για διπλάσιους κάνει λόγο η Παλαιστινιακή Αντίσταση), αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία τελικά, αφού ακόμα κι αυτό το νούμερο έχει προκαλέσει αναστάτωση στην ισραηλινή κοινωνία.
Οι πρώτες γκρίνιες
«Το τίμημα της χερσαίας επιχείρησης σε ζωές στρατιωτών μέσα στη Λωρίδα της Γάζας και κοντά στα σύνορα είναι εξαιρετικά βαρύ. Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις δε φαντάστηκαν ποτέ ότι μετά από δέκα μέρες πολέμου στο έδαφος, το ύψος των νεκρών του στρατού θα υπερέβαινε το ορόσημο των 50. Οι ισραηλινοί πολίτες που απολάμβαναν ένα προστατευμένο μέτωπο στα σπίτια τους τις πρώτες μέρες της επιχείρησης δε φαντάζονταν ότι θα υπήρχε αυτή η κατάσταση μετά από 21 μέρες». Το παραπάνω απόσπασμα, από ανάλυση του αρθρογράφου της ακροδεξιάς «Γεντιότ Αχρονότ», που δημοσιεύτηκε την περασμένη Τρίτη με τίτλο «Πληρώνοντας το τίμημα ενός δικαιολογημένου πολέμου» (https://www.ynetnews.com/ articles/0,7340,L-4551558,00.html), δεν είναι η μοναδική γκρίνια που ακούγεται δημόσια από τα ισραηλινά ΜΜΕ.
Προηγήθηκε η ομολογία του πολιτικού αναλυτή του Καναλιού 2 της ισραηλινής τηλεόρασης Οντι Σίγκελ, πριν από ένα δεκαήμερο, στην ισραηλινή εφημερίδα «Μααρίβ»: «Είναι πλέον γεγονός, ότι η ικανότητα του Ισραήλ να ελέγξει την αντίσταση στη Γάζα και να καταστρέψει τη Χαμάς είναι μηδενική». Αλλά και του πολιτικού σχολιαστή της ίδιας εφημερίδας Ραν Εντελιστ: «Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να υποπτευόμαστε ότι η εκτίμηση της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας, Σιν Μπέτ, βάσει της οποίας η κυβέρνηση Νετανιάχου έλαβε την απόφαση να ξεκινήσει τον πόλεμο στη Γάζα, ίσως να έχει επηρεαστεί από τα ιδεολογικά κίνητρα των ηγετών της». Ο πρώην υπουργός Πολέμου και αρχηγός του ισραηλινού στρατού Σαούλ Μοφάζ, μιλώντας στο ισραηλινό Κανάλι 10, υποστήριξε ότι είναι αδύνατο για τον ισραηλινό στρατό να αποστρατιωτικοποιήσει τη Λωρίδα με τη βία, ακόμα κι αν την επανακαταλάμβανε ολοκληρωτικά. Ο Μοφάζ κρίνει ότι θα πρέπει να επιστρατευτούν η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να συνδράμουν σε μία διπλωματική, πολιτική και οικονομική προσπάθεια, προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο στόχος (https://www. middleeastmonitor.com/news/middle-east/12931-mofaz-proposes-role-for-saudi-arabia-and-uae-to-disarm-gaza).
Σε τέτοιες ανοησίες αναγκάζονται να προσφύγουν στελέχη του ισραηλινού καθεστώτος για να σώσουν το στραπατσαρισμένο προφίλ του «ισχυρότερου στρατού της Μέσης Ανατολής»!
Ασφάλεια τέλος
Ο Αριελ Ιλάν Ροθ, διευθυντικό στέλεχος του «Ισραηλινού Ινστιτούτου», που αποτελεί σιωνιστικό παραμάγαζο που ιδρύθηκε το 2012 στην Ουάσιγκτον από τον πρώην πρεσβευτή του Ισραήλ στις ΗΠΑ, Ιταμάρ Ραμπίνοβιτς, με άρθρο του στο αμερικάνικο περιοδικό Foreign Affairs (https:// www.foreignaffairs.com/articles/141647 /ariel-ilan-roth/how-hamas-won), υπό τον αποκαλυπτικό τίτλο «Πώς κέρδισε η Χαμάς», προχωρά τους παραπάνω απαισιόδοξους συλλογισμούς ένα βήμα παραπέρα: «Ανεξάρτητα από το πώς και το πότε θα τερματιστεί η σύγκρουση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ, δύο πράγματα είναι βέβαια. Το πρώτο είναι ότι το Ισραήλ θα μπορεί να ισχυριστεί ότι κέρδισε μία τακτική νίκη. Το δεύτερο είναι ότι θα έχει υποστεί μία στρατηγική ήττα». Ο σιωνιστής αναλυτής αναγκάζεται να παραδεχτεί πράγματα που συνήθως δε λέγονται. Αξίζει να διαβάσετε τα παρακάτω εκτεταμένα αποσπάσματα για να καταλάβετε τι εννοούμε:
«Το Ισραήλ είναι πρόθυμο από καιρό να εμποδίσει την επέκταση της επιρροής των οργανώσεων της ισλαμικής αντίστασης, που τις βλέπει ως τους πιο αποφασισμένους αδυσώπητους εχθρούς. Σκεφτείτε ότι η πρώτη Ιντιφάντα, από το 1987 μέχρι το 1993, οδήγησε στην αποδυνάμωση της κοσμικής Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και την άνοδο επικίνδυνων και στρατιωτικών οργανώσεων όπως η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ. Η απειλή από αυτές τις ισλαμιστικές οργανώσεις έδωσε το κίνητρο στους ισραηλινούς ηγέτες Γιτζάκ Ράμπιν και Σιμόν Πέρες να ενισχύσουν την πτωτική πορεία του ηγέτη της PLO Γιάσερ Αραφάτ και να επιβιβαστούν στην ειρηνευτική διαδικασία του Οσλο, που αν είχε πετύχει θα ήταν το επιθανάτιο τέλος της Χαμάς. Πράγματι, ήταν η βία της δεύτερης Ιντιφάντα που κατέστρεψε περίπου 1.000 ισραηλινές ζωές μεταξύ 2001 και 2004 μέσα από κύματα επιθέσεων αυτοκτονίας στην καρδιά των ισραηλινών πόλεων, που προκάλεσαν την κάμψη της εμπιστοσύνης των ισραηλινών πολιτών και τελικά τους έπεισαν να υποστηρίξουν τη μονομερή αποχώρηση πολιτών και εποικισμών από την Γάζα. Ηλπιζαν αυτή η κίνηση να κατευνάσει την οργή των Παλαιστίνιων. Δεν το πέτυχε. Η επίμονη εκτόξευση ρουκετών μικρής κλίμακας στις ισραηλινές πόλεις του βορρά από τότε που το Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα δεν προκάλεσε τέτοια αναταραχή στο υπόλοιπο Ισραήλ για να φέρει στη Χαμάς στρατηγικά πλεονεκτήματα. Με άλλα λόγια, οι επιθέσεις της Χαμάς σε συνοριακές πόλεις δεν έχουν σταματήσει τη ζωή των περισσότερων Ισραηλινών, που κάνουν τις καθημερινές τους δουλειές αγνοώντας σχεδόν πλήρως την πολιτική και ανθρωπιστική κατάσταση των Παλαιστίνιων στη Γάζα. Αυτός ο νέος κύκλος της βίας, από την άλλη, έχει προκαλέσει τεράστια αναταραχή. Οι ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα έχουν ενεργοποιήσει προειδοποιητικές σειρήνες στο Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ, τη Χάιφα, τη Μπεερσέβα – όλες τις κυριότερες ισραηλινές πόλεις – και σε σημεία ανάμεσα σ’ αυτές επίσης. Αυτές οι ρουκέτες δεν έχουν σκοτώσει ανθρώπους μέχρι τώρα, αλλά έχουν αναγκάσει σχεδόν όλους να τρέχουν για καταφύγιο αρκετές φορές την ημέρα και γκρέμισαν την αυταπάτη πως ό,τι συμβαίνει "εκεί" δεν επηρεάζει τη ζωή "εδώ". Αυτό θα ήταν αρκετό για να διακηρύξει νίκη η Χαμάς».
Ο Ροθ παραδέχεται: «Με αυτό το σκορ, η Χαμάς έχει ήδη κερδίσει. Εχει θρυμματίσει την απαραίτητη αυταπάτη των Ισραηλινών ότι ο πολιτικός βάλτος με τους Παλαιστίνιους είναι χωρίς κόστος για το Ισραήλ. Εχει δείξει στους Ισραηλινούς ότι, ακόμα κι αν οι Παλαιστίνιοι δε μπορούν να τους σκοτώσουν, μπορούν να τους επιβάλουν βαρύ ψυχολογικό τίμημα». Σημειώστε ότι αυτά γράφονταν στις 20 Ιούλη, όταν το ψυχολογικό φράγμα των 50 νεκρών στρατιωτών δεν είχε ακόμα ξεπεραστεί. Τέλος, ο Ροθ καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι οι Ισραηλινοί θα πρέπει να είναι «σε διαρκή επαγρύπνηση» για να μην επαναληφθούν οι στρατηγικές ήττες που υπέστη το Ισραήλ στους δύο προηγούμενους πολέμους στη Γάζα (2009 & 2012), αλλά να εκμεταλλευτεί τη συμμαχία του με τη Δύση και να κάνει τις κατάλληλες «ανθρωπιστικές» επιλογές για να εξασφαλίσει την ασφάλειά του. Κοινώς, η «νίκη» πάει περίπατο.
Αρκούν οι ΗΠΑ;
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, ούτε η αμερικάνικη στήριξη μπορεί να γλιτώσει τους σιωνιστές από ένα ακόμα στραπάτσο. Ασφαλώς και δεν περιμένουμε από τη μαχόμενη Γάζα να διαλύσει το στρατό των σιωνιστών. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Το γεγονός, όμως, ότι αυτός ο στρατός μετράει θύματα που μπορεί να ξεπεράσουν (αν δεν έχουν ξεπεράσει ήδη) τις απώλειες που υπέστη στο Λίβανο το 2006, θα είναι στραπάτσο που θα κάνουν αρκετό καιρό να το ξεπεράσουν. Τότε οι απώλειες ήταν 119 ισραηλινοί στρατιώτες μέσα σε ένα μήνα χερσαίας εισβολής, σύμφωνα με τα επίσημα ανακοινωθέντα, ενώ τώρα μέσα σε δυο βδομάδες μετράνε ήδη τουλάχιστον 53 νεκρούς.
Μην ξεχνάμε ποια ήταν τα αποτελέσματα εκείνης της νίκης της λιβανέζικης αντίστασης που ανέτρεψε πλήρως τα αμερικανοϊσραηλινά σχέδια για ανατροπή της Χεζμπολά. Η τελευταία εξακολουθεί να έχει δύναμη στη χώρα ως απόρροια εκείνης της νίκης που την ισχυροποίησε ακόμα περισσότερο. Η στάση των ΗΠΑ είναι ενδεικτική για την αδυναμία τους να προστατεύσουν το Ισραήλ από ένα τέτοιο στραπάτσο. Το προσχέδιο που παρέδωσε ο Κέρι στην Ιερουσαλήμ, τη Ραμάλα και το Κάιρο χαρακτηρίστηκε «εναγκαλισμός προς τη Χαμάς» από την «Γεντιότ Αχρονότ», η οποία σε άρθρο της στη στήλη «Γνώμες» της περασμένης Δευτέρας έγραφε:
«Το Ισραήλ έκανε λάθος που άνοιξε την πόρτα στην αμερικάνικη διαμεσολάβηση. Ο στόχος – ή η ψευδαίσθηση για να είμαστε πιο ακριβείς – ήταν ότι ο Κέρι θα επέβαλε την εκεχειρία στο Κατάρ, για να την επιβάλει στον ηγέτη της Χαμάς Χάλεντ Μισάλ. Το αντίθετο έγινε: Το προσχέδιο που στάλθηκε στην Ιερουσαλήμ, τη Ραμάλα και το Κάιρο ήταν ένας αμερικάνικος εναγκαλισμός στη Χαμάς, τις απαιτήσεις της, τη συνεχιζόμενη εξουσία της στη Γάζα. Οι τρεις κυβερνήσεις που είναι όλες καθαροί φίλοι της Αμερικής αισθάνθηκαν προδομένες. Κάποιος στο πρωθυπουργικό γραφείο είπε βιαστικά – ή ανόητα – ξεκάθαρα ότι ο Κέρι μας πρόδωσε. Κι αυτό συνετέλεσε σε μία δύσκολη επικοινωνία μεταξύ Ομπάμα και Νετανιάχου».
Ηταν λογικό να γίνει κάτι τέτοιο, αφού το προσχέδιο έκανε λόγο για εκεχειρία μιας βδομάδας, βασισμένη στην εκεχειρία του 2012 (που συμπεριελάμβανε άρση του αποκλεισμού), και άμεσες συνομιλίες με στόχο να επιτευχθεί μια «διαρκής λύση στην κρίση στη Γάζα», με άνοιγμα των συνοριακών περασμάτων και πληρωμή των δημόσιων υπάλληλων της Γάζας. Αν γινόταν πράξη, θα επιβεβαίωνε το στραπάτσο του ισραηλινού στρατού, αναγορεύοντας σε συνομιλητή (έστω και έμμεσα) τη Χαμάς, αφού η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» που θα συμμετείχε στις συνομιλίες δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις χωρίς τη συμφωνία της Χαμάς που τη στηρίζει.
Φυσικά, οι… παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο συμμάχων διευθετήθηκαν, αφού μετά την… επίπληξη Ομπάμα στον Νετανιάχου ακολούθησε το γλείψιμο από τον αναπληρωτή σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Λευκού Οίκου Τόνι Μπίλκεν. Ο Μπίλκεν υποστήριξε ότι «το Ισραήλ δεν έχει καλύτερο φίλο, πιο ισχυρό υποστηρικτή από τον Τζον Κέρι», συμπληρώνοντας ότι η κριτική στον Κέρι βασίστηκε σε «ανθρώπους που διέρρευσαν πράγματα είτε έχοντας ελλιπή πληροφόρηση είτε με στόχο να παραπληροφορήσουν». Το ειδύλλιο των ΗΠΑ με το Ισραήλ συνεχίστηκε και αυτή την εβδομάδα με τη συζήτηση για τα 225 εκατομμύρια δολάρια που η πρόεδρος της Επιτροπής Πιστώσεων της αμερικάνικης Γερουσίας Μπάρμπαρα Μίκουλσκι πρότεινε να δοθούν στο Ισραήλ για την αντιπυραυλική του ασπίδα. Ο προεδρεύων της Γερουσίας (στην οποία πλειοψηφούν οι Δημοκρατικοί) Χάρι Ρέιντ υποστήριξε τη Δευτέρα ότι τα λεφτά αυτά ίσως να είναι λίγα. Ο δε εκπρόσωπος των Ρεπουμπλικάνων στη Βουλή των Αντιπροσώπων, που είναι και προεδρεύων του δεύτερου νομοθετικού σώματος των ΗΠΑ (στο οποίο πλειοψηφούν οι Ρεπουμπλικάνοι), υποστήριξε με τη σειρά του ότι οι ΗΠΑ πρέπει να σταθούν δίπλα στο Ισραήλ «όχι ως παρατηρητές ή μεσολαβητές, αλλά ως ένας ισχυρός εταίρος και έμπιστος σύμμαχος».
Οσα λεφτά κι αν δώσουν γι’ αυτό το αμφιλεγόμενο σύστημα αντιπυραυλικής ασπίδας, που δέχεται έντονες αρνητικές κριτικές από αρθρογράφους σε αμερικάνικες τεχνολογικές ιστοσελίδες, όπως αυτή του ΜΙΤ, που υποστηρίζει ότι η επιτυχία του δεν υπερβαίνει το 5% («Μια εξήγηση για τις αποδείξεις της αδυναμίας του συστήματος του Σιδερένιου Θόλου», https://www.technologyreview.com/view/528991/an-explanation-of-the-evidence-of-weaknesses-in-the-iron-dome-defense-system/), δε θα κατορθώσουν να νικήσουν την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Γιατί η Αντίσταση δεν περιορίζεται στην εκτόξευση ρουκετών, αλλά μάχεται σώμα με σώμα με τους εισβολείς. Η Αντίσταση παλεύει για ένα δίκαιο σκοπό:την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι σιωνιστές στρατιώτες για ποιο σκοπό παλεύουν; Για την εξασφάλιση της «ηρεμίας» του σπιτικού τους, όταν η Παλαιστίνη αργοπεθαίνει; Για πόσο, όμως, θα είναι διατεθειμένοι να μάχονται; Σίγουρα πολύ λιγότερο από τους Παλαιστίνιους που δεν πρόκειται ποτέ να αφήσουν τα όπλα. Γι’ αυτό και ο Ομπάμα προσπάθησε να προσγειώσει τον Νετανιάχου που ζητά «αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας» ως μέρος της εκεχειρίας, συνιστώντας του να περιμένει. Οι δε μαχητές της ένοπλης πτέρυγας της Χαμάς ξεκαθάρισαν ότι δε θα δεχτούν οποιαδήποτε εκεχειρία αν δεν αρθεί ο αποκλεισμός της Γάζας. Κάτι που αναγνώρισε ότι πρέπει να γίνει ακόμα και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν που δε φημίζεται για τα… αντιστασιακά του αισθήματα.
Οσο εξελίσσεται αυτός ο πόλεμος θα φαίνεται πιο ξεκάθαρα ότι ο χρόνος είναι με το μέρος της Αντίστασης και όχι με το μέρος των σιωνιστών. Μπορεί οι σιωνιστές να δολοφονούν συστηματικά, όμως έναν ολόκληρο λαό δεν μπορούν να τον αφανίσουν, ακόμα κι αν παραμείνουν στη Γάζα για καιρό, όπως δηλώνει σε χίλιους τόνους ο Νετανιάχου. Τότε, εκτός από τις ρουκέτες θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τις ανθρώπινες βόμβες στα μετόπισθεν.
