«Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα στη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας που θα αναλάβει την κυβέρνηση χωρίς να υπόσχεται την πρόσληψη των “πελατών-ψηφοφόρων” του στο Δημόσιο». Τον διαδικτυακό τόπο της βρετανικής «Γκάρντιαν» επέλεξε αυτή τη φορά ο Α. Τσίπρας για να δώσει διαβεβαιώσεις στο διεθνές κεφάλαιο πως όχι μόνο δεν πρόκειται να θίξει τον καπιταλισμό, αλλά σκοπεύει να τον διαχειριστεί αποτελεσματικότερα και «οικονομικότερα» από τους «σπάταλους» προκατόχους του στην κυβερνητική εξουσία.
Η επιλογή του θέματος δεν ήταν τυχαία. Ενα από τα αγκωνάρια της αστικής προπαγάνδας, από την εποχή του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» και μετά (δηλαδή από την εποχή που άρχισε η συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού) είναι ο μύθος του δήθεν υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα. Η δήθεν υπερδιόγκωση –σύμφωνα με αυτή την προπαγάνδα– είναι αποτέλεσμα της πελατειακής λογικής των αστικών κομμάτων εξουσίας, τα οποία για να κερδίσουν ψήφους διόριζαν αβέρτα στο δημόσιο. Γι’ αυτό ήρθαν τα Μνημόνια και έβαλαν τέλος σ’ αυτή την τακτική, όχι μόνο παγώνοντας τις προσλήψεις και θεσπίζοντας κανόνες 1:5 και 1:10, αλλά και οδηγώντας δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στη διαθεσιμότητα και χιλιάδες στην απόλυση, σπάζοντας ακόμη και τη συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητα.
«Μας κατηγορούν ως κρατιστές, ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε ένα Κράτος που μπορεί να υποστηρίξει τις κοινωνικές ανάγκες και όχι ένα πελατειακό κράτος όπως αυτό που δημιούργησαν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ στα 40 χρόνια της διακυβέρνησής τους», δήλωσε ο Τσίπρας, βαφτίζοντας «πελατειακό» το κράτος λόγω των διορισμών στο δημόσιο και όχι λόγω των σχέσεών του με τους καπιταλιστές που αποτελούν την κατεξοχήν κρατικοδίαιτη τάξη της ελληνικής κοινωνίας.
Φυσικά και υπήρξαν ρουσφέτια, όμως εδώ και χρόνια το μεγαλύτερο μέρος εργαζόμενων στο δημόσιο διορίζεται μέσα από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ, με κριτήρια που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ρουσφετολογικά. Γι’ αυτό, άλλωστε, και στο δημόσιο (κρίνοντας από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις) υπάρχουν μέλη και οπαδοί και του ΣΥΡΙΖΑ και του Περισσού και της άκρας αριστεράς και της αναρχίας. Η τελευταία φορά που μπήκε κόσμος στο δημόσιο ήταν με το ΠΔ Παυλόπουλου, που δικαίωσε ελάχιστο ποσοστό των συμβασιούχων.
Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν διαλύει αυτό το μύθο, αλλά τον αποδέχεται ως αλήθεια και πάνω σ’ αυτόν δίνει διαβεβαιώσεις στο κεφάλαιο ότι δε θα κάνει προσλήψεις, έχουμε ένα ακόμη δείγμα των πραγματικών προθέσεων αυτού του κόμματος: διαχείριση του καπιταλισμού όχι με ρεφορμιστικό, αλλά με άκρως συντηρητικό τρόπο, όπως επιτάσσουν τα Μνημόνια.
