Το πρώτο σύνθημα ήταν «Πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν». Κι ας υπήρξε ο ιδρυτής τσιράκι των εκσυγχρονιστών του Σημίτη και μετά κηπουρός του Γιωργάκη. Κι ας υπήρξε ο Δήμου συνοδοιπόρος του Μάνου και συνιδρυτής όλων των νεοφιλελεύθερων σχημάτων. Κι ας εμφανίστηκε πρόσφατα ο Μαυρωτάς, όχι ως πολίστας, αλλά ως τσιράκι του Αρβανιτόπουλου ενάντια στους υπό διαθεσιμότητα διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ. Κι ας υπήρξαν όλοι οι άλλοι μέλη και στελέχη αστικών κομμάτων.
Το δεύτερο σύνθημα ήταν «Πολιτική για όλους». Βγαλμένο κατευθείαν από την παλέτα των διαφημιστικών εταιριών. Ερμηνεύεται, βέβαια, και διαφορετικά: «Ολοι το ίδιο είμαστε, λαός και Κολωνάκι». Το λένε και οι ίδιοι: «Οι πολιτικές μας προτάσεις αφορούν όλους, ανεξαρτήτως από τη θέση που έχουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία». Οποία πρωτοτυπία, θα έλεγε κάποιος. Δεκαετίες τώρα, τουλάχιστον από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τα ανά τον κόσμο αστικά κόμματα –φιλελεύθερα και συντηρητικά– ισχυρίζονται ότι είναι υπεράνω τάξεων, ότι συνθέτουν δημιουργικά (σε εθνική βάση, όπως λένε) τα ανταγωνιστικά ταξικά συμφέροντα.
Το πρώτο «μανιφέστο» του Ποταμιού, υπό τον… ιντερνετικό τίτλο «Απαντήσεις στις πιο συχνές ερωτήσεις των 10 πρώτων ημερών», αποτελεί ένα σαφές δείγμα γραφής για το πώς θα πορευτεί το δημιούργημα των μιντιαρχών, με στόχο να μετρήσει τις δυνατότητες εξαπάτησης ψηφοφόρων στις ευρωεκλογές.
– Μπόλικη μοντερνιά, για να δείχνουμε διαφορετικοί. Αυτή η μοντερνιά, βέβαια, έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν, αλλά τώρα σερβίρεται όχι στο παραδοσιακό κομματικό α-μπαλάζ, αλλά σ’ ένα αμπαλάζ καθαρά μιντιακό. «Λογικές λύσεις, προς όφελος του συνόλου» – «Η σωστή υλοποίηση των καλών ιδεών είναι εξίσου σημαντική με τις ίδιες τις προτάσεις» – «Οι πολιτικές μας προτάσεις αφορούν όλους, ανεξαρτήτως από τη θέση που έχουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία» – «Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί» – «Θέλουμε να γίνουμε η αφορμή για να μπουν οι νέοι άνθρωποι μπροστά» – «Σε μια δημοκρατία το υψηλότερο αξίωμα, είναι αυτό του πολίτη» – «Η δουλειά όμως του πολιτικού δεν είναι να πηγαίνει με τη δημοφιλέστερη άποψη» – «Η χώρα δεν έχει ανάγκη από προγράμματα φτιαγμένα σε κομματικά θερμοκήπια ή διαφημιστικά γραφεία. Εχει ανάγκη από επεξεργασμένες λύσεις τις οποίες θα βρούμε μαζί με τους πολίτες που θα πιστέψουν στη δύναμή τους» και πάει λέγοντας.
– Αφθονη φλυαρία για εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας δι-οίκησης, πάλι με πράγματα που έχουν ειπωθεί κατά κόρον από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα. «Μικρό αλλά όχι αδύναμο κράτος» – «Θα πρέπει αμέσως να περιορίσουμε τις κομματικές επιχορηγήσεις κατά 50%» – «Να μειώσουμε τους βουλευτές σε 200» – «Να κάνουμε ακόμη πιο αυστηρό το πλαίσιο για τις προεκλογικές εκστρατείες για να περιοριστεί η σχετική δαπάνη αλλά και η ρύπανση και η γενικότερη όχληση» – «Πρόωρες εκλογές δεν υπάρχουν. Εκλογές γίνονται κάθε 4 χρόνια» – «Εκλογές με απλή αναλογική» – «Η χώρα να χωριστεί σε μικρές μονοεδρικές περιφέρειες και οι πολίτες να μπορούν να ψηφίζουν τον τοπικό υποψήφιο (ανεξαρτήτως κόμματος) που θεωρούν ότι τους αντιπροσωπεύει και παράλληλα, το κόμμα τους» – «Μια κυβέρνηση είκοσι ανθρώπων» – «Και επιτέλους πρέπει στους βασικούς τομείς να βάλουμε επικεφαλής, ανθρώπους με κύρος και γνώση. Αυτή είναι η καινοτόμος πρότασή μας ως προς τη διακυβέρνηση» – «Το ελληνικό Δημόσιο πρέπει να "εκλογικευθεί", να υπάρξει σωστή κατανομή» – «Σε κάθε υπηρεσία και να αξιοποιηθούν οι καταλληλότεροι υπάλληλοι. Οχι οι "ημέτεροι"» – «Δεν είναι δουλειά όμως των πολιτών να μεταφέρουν χαρτιά και πιστοποιητικά από τη μία δημόσια υπηρεσία στην άλλη, ούτε είναι παραγωγικό να περνάνε τις ώρες τους μπροστά σε ουρές».
– Σ’ αυτά προσθέστε μια καλή δόση κοσμοπολίτικου φιλελευθερισμού. «Είμαστε υπέρ του πλήρους διαχωρισμού Εκκλησίας και κράτους» – «Οι μειονότητες πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα» – «Χρειάζεται αποτελεσματική συνοριακή φύλαξη αλλά και φροντίδα για τους μετανάστες που ζουν στη χώρα. Παράλληλα, η Ελλάδα θα πρέπει να διεκδικήσει την αναθεώρηση του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ» – «Αναγνώριση λοιπόν για όλα τα ζευγάρια, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου των δύο συντρόφων, του δικαιώματος στον πολιτικό γάμο και το σύμφωνο συμβίωσης».
Ανάμεσα σ’ αυτές τις κοινότοπες φλυαρίες (τις μισές τουλάχιστον τις έχει πει ακόμα και ο Μητσοτάκης), κάτι ανάμεσα σε Τζήμερο, Γιωργάκη Παπανδρέου, Ντόρα και Αβραμόπουλο (του αλήστου μνήμης ΚΕΠ), περνάει με όμορφο τρόπο (σαν να χύνεις ναρκωτικό με ρέγουλα) η υπεράσπιση της «μνημονιακής» πολιτικής. Από την αρχή ακόμη τονίζεται ότι «οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις έγιναν με μισή καρδιά και επιπολαιότητα, όχι επειδή υπήρχε πίστη σ’ αυτές, αλλά επειδή αποτελούσαν όρους του Μνημονίου». Επρεπε να τις κάνουν μόνες τους οι κυβερνήσεις αυτές τις μεταρρυθμίσεις και όχι επειδή τις επέβαλε το Μνημόνιο! Χρειάζεται μήπως να θυμίσουμε ποιες ήταν αυτές οι μεταρρυθμίσεις; Η κινεζοποίηση των μισθών και των εργασιακών σχέσεων, η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης κτλ.
Οσο για το χρέος, αυτό το εργαλείο απομύζησης του ελληνικού λαού και προώθησης της κινεζοποίησης, το Ποτάμι το αναγνωρίζει στο ακέραιο, αλλά έχει και πρόταση. Τι πρόταση; Αυτή που σχεδιάζουν οι δανειστές και έχει ήδη πάρει την ονομασία «σχέδιο Σόιμπλε»: «Σήμερα αυτό που πρέπει να ζητήσουμε είναι χαμηλότερες πληρωμές τόκων για τα επόμενα χρόνια. Αν και οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων δεν είναι ιδιαιτέρως υψηλές μέχρι το 2021, πιστεύουμε ότι είναι ρεαλιστικό να επιτύχουμε περαιτέρω μείωση των επιτοκίων για τα διμερή δάνεια από τις χώρες τις ΕΕ, καθώς και μία περαιτέρω μετακύλιση της αποπληρωμής. Το χρέος θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε όταν θα είμαστε πιο ισχυροί»!
Και με το μνημόνιο τι γίνεται; «Κατ αρχήν δεν υπάρχει μονομερώς ένα μνημόνιο. Υπάρχει μία δανειακή σύμβαση στην οποία επισυνάπτεται ένα πρόγραμμα οικονομικών αλλαγών, δυστυχώς καταρτισμένο βιαστικά και χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν κάποιες ιδιαιτερότητες»! Τα ίδια έλεγε ο Βενιζέλος πριν τις εκλογές του 2012, τα ίδια έλεγαν Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης μετά τις εκλογές, όταν σχημάτισαν κυβέρνηση.
Ακολουθούν σκόρπιες προτάσεις, ενταγμένες απόλυτα στη λογική των Μνημονίων: «Οι φόροι πέρα από κάποιες διορθώσεις αδικιών δεν είναι εύκολο να μειωθούν αισθητά. Αλλά θα πρέπει να μειώσουμε τις ασφαλιστικές εισφορές. Αυτές κάνουν ακριβό το κόστος εργασίας στις επιχειρήσεις και χαμηλό τον καθαρό μισθό» – «Να μειωθούν κάποιες ολοφάνερα άδικες δαπάνες, όπως είναι οι συντάξεις γήρατος που δίνονται σε ηλικίες κάτω από τα 60» – «Το κράτος δεν μπορεί να έχει το μονοπώλιο σε επιχειρηματικές δραστηριότητες στις οποίες μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός άρα και μεγαλύτερο κέρδος για την κοινωνία (τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, συγκοινωνίες κ.ά.)».
Το χαρμάνι δεν περιλαμβάνει τίποτα το πρωτότυπο. Τίποτα που να μην έχει ειπωθεί. Φλυαρία σε κάποια γενικά πολιτικά ζητήματα και ταυτόχρονα υπεράσπιση της μνημονιακής πολιτικής, χωρίς αυτό να δηλώνεται. Παρά ταύτα, προσκυνώντας τους καναλάρχες, κόμματα που μπορεί να πάθουν ζημιά από το Ποτάμι εξακολουθούν να λένε ότι έχει… θολές θέσεις.
ΥΓ: Το μεγάλο καλαμπούρι: «Το κίνημά μας θέλουμε να μεγαλώσει από κάτω προς τα πάνω, και όχι όπως εξελίχθηκαν τα παραδοσιακά κόμματα όπου ένα κονκλάβιο αποφάσιζε και τα μέλη εκτελούσαν»! Ενας τηλεαστέρας (τσιράκι των βαρόνων των μίντια) βγήκε μια μέρα και ανακοίνωσε ότι ιδρύει κόμμα, διότι του το ζητούσαν οι ανά την Ελλάδα «φαν» του. Αυτοχρίστηκε, μάλιστα, πρόεδρος του κόμματος. Κι αυτό ονομάζεται «κίνημα» που μεγαλώνει «από κάτω προς τα πάνω». Θα το πούμε χοντρά: πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι για να φας αυτή την παπάρα;
