Μ’ ένα νομικό τερατούργημα, που έχει στον πυρήνα του τη θεωρία των «δύο άκρων» επιχειρεί η συγκυβέρνηση ν’ αντιμετωπίσει την ανάγκη διακοπής της χρηματοδότησης των νεοναζί. Χωρίς καμιά αναφορά στο ναζισμό και τη φύση του, θεσμοθετείται ένα γενικό τιμωρητικό μέτρο, που ευκολότατα μπορεί αύριο να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε ένα αριστερό κόμμα, όπως είχε γίνει παλιότερα με το επαναστατικό ΚΚΕ. Μάλιστα, η σχετική απόφαση δεν παίρνεται καν από τη Βουλή, αλλά με κοινή απόφαση των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Οικονομικών.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τις προηγούμενες μέρες πήγαινε κόντρα, δηλώνοντας ότι δε δέχεται γενική διάταξη, αλλά μόνο διάταξη που θα αναφέρεται συγκεκριμένα στους ναζί, έκανε μια θεαματική κωλοτούμπα και κατέθεσε μια εξίσου γενική διάταξη, η οποία διαφέρει από την κυβερνητική μόνο ως προς το όργανο λήψης της σχετικής απόφασης. Σύμφωνα με την τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ, την απόφαση παίρνει η Βουλή, μετά από πρόταση του προέδρου της προς το σώμα και με πλειοψηφία τριών πέμπτων (180 βουλευτές). Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ διαφέρει από την κυβερνητική και ως προς τον αριθμό των βουλευτών που πρέπει να έχουν κατηγορηθεί για να ανασταλεί η κρατική χρηματοδότηση. Η κυβέρνηση λέει το ένα δέκατο, ο ΣΥΡΙΖΑ οι μισοί.
Αυτά, όμως, είναι λεπτομέρειες. Το μεγάλο ζήτημα αρχών που υπάρχει είναι ο γενικός χαρακτήρας της διάταξης, που ταυτίζει αριστερές και επαναστατικές δυνάμεις με τους ναζί. Η αστική δημοκρατία δεν είναι αντιφασιστική (παρά τα αντίθετα που διακηρύσσει). Η αστική δημοκρατία κλείνει το μάτι στο φασισμό και πολεμά την επανάσταση.
