Για άλλη μια φορά προκλητικός με τη δεύτερη ταινία του από την «τριλογία του παραδείσου», ο αυστριακός σκηνοθέτης («Dog Days», «Import/Export») ζουμάρει εδώ πάνω στη θρησκογενή παθολογία.
Στον «Παράδεισο του Ερωτα», την πρώτη ταινία της τριλογίας, η Τερέζα ήταν μία μόνη πενηντάρα που έψαχνε τον «έρωτα» στο σεξοτουρισμό στην Κένυα. Στον «Παράδεισο της Πίστης», η αδερφή της, η Αννα-Μαρία, κι αυτή μόνη πενηντάρα, αφιερώνει τις διακοπές της σε ιεραποστολικό έργο. Τριγυρίζει με ένα άγαλμα της Παναγίας και προσπαθεί να προσηλυτίσει κόσμο. Τα πράγματα, όμως, περιπλέκονται όταν επιστρέφει στο σπίτι της ο ανάπηρος μουσουλμάνος άντρας της…
Η πρωταγωνίστρια του Ζάιντλ νοηματοδοτεί μέσω της πίστης την ίδια της την ύπαρξη. Κι αυτό το κάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό, που τελικά οδηγείται στην παθολογία. Φτάνει σε σημείο να αναπτύσσει μια ερωτική σχέση με το Χριστό, την παρουσία του οποίου υποκαθιστά ένας «εσταυρωμένος», με τον οποίο αυνανίζεται.
Ο Ζάιντλ, που μας έχει συνηθίσει σε μια κάπως ντοκιμαντερίστικη προσέγγιση των ταινιών μυθοπλασίας του, γι’ άλλη μια φορά, με όπλο την κυνικότητα και ένα αδιόρατο μαύρο χιούμορ, χρησιμοποιεί αργά πλάνα, αυστηρά δομημένα, που συχνά θυμίζουν ταμπλό βιβάν. Αναγκάζει έτσι το θεατή να παρατηρεί και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Επιλέγει και σε αυτή του την ταινία να συνεργαστεί με ηθοποιούς επαγγελματίες και μη, επιλογή που (ειδικά στην περίπτωση του μουσουλμάνου συζύγου) τον δικαιώνει. Η ερμηνεία της Μαρία Χοφστάτερ, με την οποία έχει ξανασυνεργαστεί («Dog Days», «Import/Export») είναι καθοριστική για το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2012.
Ελένη Π.
