Εφτά μήνες πέρασαν από τότε που η Αντίσταση στη Γάζα εξανάγκασε τους τρεις ισραηλινούς αρχηγούς της κυβέρνησης να βάλουν την ουρά στα σκέλια, να ξεχάσουν τις πομπώδεις δηλώσεις τους ότι θα εισβάλλουν με χερσαίες δυνάμεις στη Γάζα και να ανακοινώσουν μονομερή εκεχειρία την ημέρα κατά την οποία είχε προηγηθεί έκρηξη βόμβας μέσα στο Τελ-Αβίβ. Στην αντίπερα όχθη, ο «Τσολάκογλου» Αμπάς είχε καταπιεί τη γλώσσα του, βλέποντας έναν-έναν τους ηγέτες και κρατικούς αξιωματούχους του αραβικού κόσμου να επισκέπτονται τον Χανίγια στη Γάζα, προκειμένου να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό, και να καταδικάζουν τα νέα εγκλήματα της ισραηλινής κατοχής. Το μόνο «σημαίνον» πρόσωπο που καταδέχτηκε να μιλήσει στον Αμπάς εκείνες τις μέρες ήταν η Χίλαρι Κλίντον που εστάλη άρον-άρον για να διασφαλίσει ότι ο τυχοδιωκτισμός της κυβέρνησης Νετανιάχου θα λάβαινε τέλος σύντομα.
Δύο μήνες μετά τον οριστικό σχηματισμό κυβέρνησης στο Ισραήλ, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να βάλουν τα «μεγάλα μέσα», προκειμένου να αναβιώσουν την περιβόητη… ειρηνευτική διαδικασία. Στο κλείσιμο της συνάντησης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, που έλαβε χώρα την προηγούμενη βδομάδα στο Αμμάν της Ιορδανίας, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζον Κέρι δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα διοχετεύσουν 4 δισ. δολάρια σε επενδύσεις στην Παλαιστινιακή Αρχή, με την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα συμβάλει ουσιαστικά και εποικοδομητικά στην αναβίωση της ειρηνευτικής διαδικασίας με το Ισραήλ. Ο Κέρι τόνισε χαρακτηριστικά: «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε ένα μοντέλο ανάπτυξης που είναι μεγαλύτερο και τολμηρότερο από οτιδήποτε μεσολάβησε από τη συνθήκη του Οσλο».
Στο πλαίσιο του Φόρουμ εμφανίστηκε και μια νέα «κίνηση» παλαιστίνιων και ισραηλινών καπιταλιστών με τη ονομασία «Σπάμε το αδιέξοδο». Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσαν από κοινού, τα στελέχη της «κίνησης» δήλωσαν ότι εκπροσωπούν πάνω από 300 επιχειρηματίες και από τις δυο πλευρές, και ότι στόχος τους είναι η σύσφιξη των οικονομικών σχέσεων των δυο κοινοτήτων, η επίτευξη της ειρήνης και η απομόνωση των εξτρεμιστών! Η κατοχή ως λέξη δεν βγήκε ούτε μια φορά από τα χείλη τους, έστω για δημαγωγία, για τα μάτια του κόσμου. Παλαιστίνιος επικεφαλής της κίνησης είναι ο πετρελαιάς μεγιστάνας, γνωστός και ως «νονός της Νάμπλους». Χρόνια στο κουρμπέτι της εξαγοράς συνειδήσεων και διαφθοράς των στελεχών της Παλαιστινιακής Αρχής, από τους «φίλους» του Αραφάτ, ο κύριος αυτός συμμετέχει σε παρόμοιες κινήσεις που στόχο έχουν να εδραιώσουν την ισραηλινή κατοχή. Ο ίδιος παραδέχεται χωρίς αιδώ, δημόσια, ότι διαθέτει ειδική βίζα VIP για να περιφέρεται από τη Δυτική Οχθη στο Ισραήλ, με αυτοκίνητο που φέρει ισραηλινές πινακίδες. Η χρονική σύμπτωση της εμφάνισης της «κίνησης» με τις δηλώσεις Κέρι δεν αφήνει πολλά περιθώρια για άλλη ερμηνεία, εκτός από αυτή του «συντονισμού» δυνάμεων προς τον κοινό σκοπό: την αναβίωση της διαδικασίας που δίνει χρόνο στη σιωνιστική κατοχή να εξαπλώνεται στη Δυτική Οχθη και να καταβροχθίζει την Ανατολική Ιερουσαλήμ, χωρίς να γίνεται κανένας απολύτως θόρυβος.
Παρά τον πρώτο «αιφνιδιασμό» από την κίνηση των ΗΠΑ, οι συμφωνίες του νέου γύρου διαπραγματεύσεων της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ έχουν ήδη τεθεί δημόσια σε συζήτηση. Για τη δημοσιοποίηση αυτή ευθύνεται εν μέρει και ο «σκληρός» Νετανιάχου, που δεν άφησε κανένα περιθώριο παρασκηνιακού ελιγμού στον Αμπάς, «καίγοντάς» τον. Οι ΗΠΑ ζητούν αυτή τη στιγμή δυο πράγματα από τους βασιβουζούκους τους: πρώτον να μεθοδεύσουν την απεμπόληση του δικαιώματος στην επιστροφή των εκατομμυρίων Παλαιστινίων της διασποράς και δεύτερον να ξεχάσουν την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ξέρουν ότι χωρίς ζεστό παραδάκι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε μια μέρα. Ενεργώντας ως μακρύ χέρι της κατοχής, η ΠΑ καταστέλλει εδώ και χρόνια κάθε αντιστασιακή φωνή. Τα μπουντρούμια γεμίζουν με παλαιστίνιους αντιστασιακούς και οι νυχτερινές επιδρομές των ισραηλινών στα χωριά της Δυτικής Οχθης πυκνώνουν. Πέρα, όμως, από την καταστολή, η συνθήκη του Οσλο δημιούργησε και νέα σχετικά «καλοστεκούμενα» στρώματα στην Δυτική Οχθη, που απέκτησαν οικονομική ευχέρεια που δεν διέθεταν στο παρελθόν. Τα δάνεια για σπίτια και μαγαζιά, οι δουλειές στο δημόσιο στηρίζουν το εισόδημα πολλών οικογενειών στη Δυτική Οχθη, που δεν ριψοκινδυνεύουν να τα χάσουν στηρίζοντας την Αντίσταση.
Η αβρότητα και οι «τσιριτσάντζουλες» δεν έλειψαν για μια ακόμη φορά στη συνάντηση των «κορυφαίων». Ο Σιμόν Πέρες από την μια να ζητά «να σταματήσουν οι καχυποψίες από την άλλη πλευρά » (sic!), και το σκυλάκι του ο Αμπάς να ανταπαντά ότι «δεν πρέπει να χαθεί η ιστορική ευκαιρία» (sic!!). Μέσα στην παραζάλη που παθαίνει κάθε φορά όταν του συμπεριφέρονται ως «ηγέτη» και «ισότιμου» οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, ειδικά όταν του τάζουν χρήματα (τα 4 δισ. δολάρια δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα), ο Αμπάς έκανε για χιλιοστή φορά δήλωση απόλυτης πίστης και αφοσίωσης στους δυνάστες του λαού του. Κομπάζοντας, ισχυρίστηκε ότι η ΠΑ έχει συλλάβει καμιά ενενηνταριά ισραηλινούς στρατιώτες που «έχασαν το δρόμο τους», αλλά τους απελευθέρωσε. Οχι σαν την Χαμάς που αιχμαλώτισε τον «κακόμοιρο» τον Σαλίτ και τον αντάλλαξε με χιλιάδες παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους.
Από τη μια τα παιδιά των μαχαλάδων, των χωριών, των προσφυγικών στρατοπέδων, που σηκώνουν την πέτρα, το όπλο, τη ρουκέτα απέναντι στον κατακτητή, και από την άλλη η κουστωδία του «πολιτισμένου» κόσμου, της «κοινωνίας των πολιτών» και των διεθνών φόρουμ, που «διψάει» για «ειρήνη» και… «ευδαιμονία». Δυο εικόνες τόσο αντίθετες. Αβυσσος χωρίζει τους δύο αυτούς κόσμους.
