Για να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ο Καμμένος κατηγορείται –εμμέσως πλην σαφώς– από τα πρωτοκλασάτα στελέχη που την έκαναν από το κόμμα του, ότι δουλεύει για τα αμερικάνικα συμφέροντα (για να το πούμε όσο γίνεται πιο κομψά). Οταν ο Ζώης μιλάει για «επικίνδυνες για τη χώρα ιδέες, που είναι άγνωστο πού και πώς κυοφορούνται το τελευταίο διάστημα», όταν ο Μαρκόπουλος αναρωτιέται «πώς φθάσαμε στο δολάριο;», όταν ο Μανώλης επιβεβαιώνει αυτό που όλοι γνωρίζαμε, ότι δηλαδή ο Καμμένος έδωσε non paper στον Παπούλια, προσφέροντας στήριξη σε κυβέρνηση συνεργασίας με αντάλλαγμα το υπουργείο Αμυνας για την πάρτη του, και όταν ο Σταμάτης δηλώνει με νόημα ότι αποχωρεί από το κόμμα Καμμένου για να υπερασπιστεί το ευρώ, ακριβώς αυτό «φωτογραφίζουν».
Τα υπόλοιπα, για τη γραφικότητα του Καμμένου, τις αντιδημοκρατικές διαδικασίες στο κόμμα και τα συναφή, είναι απλώς σάλτσα. Αλήθεια, τους τελευταίους δέκα μήνες τον γνώρισαν τον Καμμένο ο Ζώης, ο Μαρκόπουλος, ο Μανώλης «και τ’ άλλα παιδιά»; Τόσα χρόνια μαζί στη ΝΔ δεν ήξεραν το ποιόν του; Τότε γιατί έφτιαξαν κόμμα μαζί του; Η απάντηση είναι απλή: γιατί φιλοδόξησαν ότι θα διασωθούν πολιτικά, θα ξεφύγουν από την κηδεμονία του Σαμαρά και θα πάρουν το κόμμα από τον Καμμένο. Ο τελευταίος, όμως, δεν ήταν διατεθειμένος να τους αφήσει. Αυτός το ‘στησε το μαγαζί, παίρνοντας στην αρχή το σχετικό ρίσκο, θα ήταν βλάκας να το αφήσει στον Μαρκόπουλο και τον Ζώη.
Ηταν φανερό ότι αυτό το συνονθύλευμα δεν μπορούσε να «περπατήσει». Για να το πούμε πολιτικά, δεν είχε χώρο να καλύψει. Με κάτι από Χρυσή Αυγή και κάτι από ΣΥΡΙΖΑ δεν δημιουργείται συνεκτικός πολιτικός λόγος. Οταν έχεις και τον Καμμένο επικεφαλής, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Αν υπάρχει και ο… αμερικάνικος δάκτυλος που υπαινίσσονται οι αποχωρού-ντες, τότε το παιχνίδι γίνεται πιο χοντρό και πρέπει να έχει δουλέψει πολύ παρασκήνιο απ’ όλες τις πλευρές.
Ο Καμμένος μένει τώρα χωρίς γκεσέμια της Δεξιάς. Θα είναι υποχρεωμένος να κινηθεί με τον πάλαι ποτέ μαοϊκό Μαριά, με τον Δημαρά και κάποιους πιο γραφικούς από τον ίδιο, ενώ θα βάλλεται από τα αστικά ΜΜΕ, τα οποία δεν γουστάρουν τυχοδιωκτικά παιχνίδια, αλλά θέλουν πολιτικά κόμματα με καθαρές γραμμές, για να μπορούν να κάνουν τους υπολογισμούς τους. Οι ακροδεξιοί με τους ακροδεξιούς, οι δεξιοί με τους δεξιούς, οι σοσιαλδημοκράτες σε διακριτά μορφώματα μέσα στην πολυδιάσπαση του χώρου τους. Οχι γιαλαντζί καταστάσεις.
Τα υπόλοιπα είναι, επίσης, εύκολα αναγνώσιμα. Ας πούμε, υπήρχε περίπτωση ο Ζώης, ο Μανώλης και οι άλλοι να πουν στη σημερινή φάση, ότι «κοιτάζουν» προς τη ΝΔ; Θα επιβεβαίωναν τον Καμμένο που τους κατηγορεί για «αποστασία». Οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτά τα πράγματα ωριμάζουν πρώτα και γίνονται στην ώρα τους. Τις βουλευτικές έδρες, πάντως, δεν τις παρατούν, σημάδι του ότι θέλουν να παραμείνουν στην αστική πολιτική. Τα υπόλοιπα θα έρθουν σιγά-σιγά. Ο Καμμένος, όμως, σε τι μέλλον μπορεί να ελπίζει, όταν το κόμμα του διασπάται πριν προλάβει να χρονίσει;
Και βέβαια, ήττα έφαγε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω που είχε επισημοποιήσει το φλερτ με τον Καμμένο, με δηλώσεις του ίδιου του Τσίπρα, ξαφνικά βρίσκεται χωρίς σύμμαχο και με τον υπόλοιπο αστικό κόσμο να του βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα για την πολιτική βλακεία που επέδειξαν ο Τσίπρας και η παρέα του.
