Κόντρες

Ηταν πολλοί οι ευρωλιγούρηδες που βιάστηκαν να μιλήσουν για το «νέο αέρα» που πνέει στην ΕΕ μετά την εκλογή Ολάντ. Οι πιο τολμηροί (ή θρασείς) απ’ αυτούς έσπευσαν, μάλιστα, να προεξοφλήσουν ότι ο Ολάντ θα βάλει τέρμα στη λειτουργία του γαλλογερμανικού άξονα. Εφερναν, δε, ως παράδειγμα την τετραμερή σύσκεψη που έγινε στη Ρώμη με πρωτοβουλία του Μόντι (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία).
 

Ομως, μια μέρα πριν τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, Μέρκελ και Ολάντ συναντήθηκαν στο Παρίσι, για να κάνουν το διμερές παζάρι και να δουν αν μπορούν να καταλήξουν σ’ ένα κοινό πλαίσιο για τη σύνοδο κορυφής. Ο γερμανογαλλικός άξονας όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά κατέστησε σαφές πως δεν υποκαθίσταται από κανένα ευρύτερο όργανο, όπως η τετραμερής της Ρώμης. Ο γερμανογαλλικός άξονας είναι στρατηγική επιλογή των αστικών τάξεων Γερμανίας και Γαλλίας και όχι πολιτική επιλογή της μιας ή της άλλης πολιτικής ηγεσίας στο Βερολίνο και το Παρίσι. Γι’ αυτό και ο άξονας λειτουργεί διαχρονικά και με όλες τις ηγεσίες. Με Κολ και Μιτεράν, με Σρέντερ και Σιράκ, με Μέρκελ και Σαρκοζί, με Μέρκελ και Ολάντ. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μέρος του παζαριού με τη νέα γαλλική ηγεσία ανέλαβαν οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, η ηγεσία των οποίων πήγε στο Παρίσι, συσκέφτηκε με τον Ολάντ και το επιτελείο του και μετά επέστρεψε στο Βερολίνο και προχώρησε σε συμφωνία με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ για την ψηφοφορία επί του Δημοσιονομικού Συμφώνου στη γερμανική Βουλή.

Ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι των στοιχείων που περιλαμβάνει η έκθεση της μόνιμης αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Αθήνα, την οποία δημοσίευσε το «Βήμα της Κυριακής» υπό τον τίτλο «Ποιοι έριξαν έξω το μνημόνιο», μπορούμε να φανταστούμε ποιος έτριβε τα χέρια του από χαρά και να τον υποψιαστούμε ως υπεύθυνο της διαρροής; Ποιος έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Λοβέρδο, τον Χρυσοχοΐδη, τον Παπουτσή και το «περιβάλλον Γιωργάκη», στο οποίο ανήκει ο Γερουλάνος, δηλαδή με τους τέσσερις υπουργούς που σύμφωνα με το έγγραφο τίναξαν στον αέρα όσα προέβλεπε το Μνημόνιο για τις προσλήψεις; Αυτός που ως υπουργός Οικονομικών πάσχιζε να σώσει τη χώρα, δηλαδή ο Μπένι. Και δεν έχει και ευθύνη γιατί δεν ήλεγξε τους συναδέλφους του, διότι αυτό ήταν αρμοδιότητα του πρωθυπουργού, δηλαδή του Γιωργάκη αρχικά και του Παπαδήμου στη συνέχεια.

Στις προσφυγές της Ισπανίας και της Κύπρου στον ευρωπαϊκό μηχανισμό «στήριξης» αναφέρεται δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» την περασμένη Τρίτη. Ενώ όμως η αναφορά στην ισπανική προσφυγή είναι αρκούντως χρωματισμένη πολιτικά, με παραπομπή στις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της χώρας, ο οποίος «επιβεβαίωσε επίσης την πρόθεση της ισπανικής κυβέρνησης να υπογράψει μέχρι τις 9 Ιούλη μνημόνιο για το δανειακό πακέτο, στο οποίο θα εμπεριέχονται όλες οι λεπτομέρειες και τα μέτρα που θα φορτώσει στο λαό, πρόσθετα σε αυτά που έχει ήδη δρομολογήσει», η αναφορά στην κυπριακή προσφυγή είναι ουδέτερη σε βαθμό… αχρωματοψίας. Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «η Κύπρος, επίσης, προσέφυγε στο “μηχανισμό στήριξης” της ΕΕ» και μετά γίνεται παραπομπή σε «δημοσιεύματα του κυπριακού Τύπου (στα οποία) αναφέρεται πως είναι”έτοιμο το μνημόνιο για την Κύπρο” και γίνεται λόγος για όρους ανάλογους με αυτούς που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό». Οι οπαδοί τους θα περίμεναν και κάποια κριτική για τα αδιέξοδα που έχουν όλες οι διαχειριστικές λογικές και πρακτικές, όμως τις σχέσεις τους με το ΑΚΕΛ δεν τις χαλάνε οι του Περισσού. Απόδειξη το γεγονός ότι επίσημη ανακοίνωση από το Γραφείο Τύπου του Περισσού εκδόθηκε για την προσφυγή της Ισπανίας, όχι όμως και της Κύπρου.
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, έπαθε την πλάκα της ζωής του. Γιατί δεν είναι μόνο ο… σύντροφος Χριστόφιας που είναι έτοιμος να υπογράψει ένα Μνημόνιο… νααα (μετά συγχωρήσεως). Είναι και ο Ραχόι, στον οποίο –αν και καραδεξιός– τόσους επαίνους επιδαψίλευσε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. «Το όχι στο Μνημόνιο του κεντροδεξιού Ραχόι στην Ισπανία είναι το όχι στο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην Ελλάδα. Το όχι του Σαμαρά της Ισπανίας απομονώνει τον Σαμαρά της Ελλάδας», φώναζε ο Τσίπρας από το προεκλογικό μπαλκόνι της Πάτρας στις 3 Ιούνη (περισσότερα δες στη σελίδα 11).
 

Τι να κάνει τώρα; Ν’ αρχίσει να καταγγέλει τον Ραχόι για νεοφιλελευθερισμό; Δε θα ήταν και τόσο σώφρον, γιατί είναι ακόμα νωποί οι υπέρ Ραχόι διθύραμβοι. Ετσι, οι ΣΥΡΙΖΑίοι το ‘ριξαν στην τρελίτσα, καταπώς το συνηθίζουν. Τη Δευτέρα εξέδωσαν ανακοίνωση μόνο για την Ισπανία, ενώ την Τρίτη εξέδωσαν νέα ανακοίνωση για Ισπανία και Κύπρο. Κοινό στοιχείο και των δύο ανακοινώσεων η απουσία οποιασδήποτε κριτικής στις κυβερνήσεις και οι αμπελοφιλοσοφίες περί ευρωπαϊκής κρίσης. «Οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση με την υπαγωγή και των χωρών της Ισπανίας και της Κύπρου σε μηχανισμούς στήριξης αναδεικνύουν με τον πιο φανερό τρόπο ότι η κρίση δεν είναι κάποιων μεμονωμένων χωρών, αλλά συστημική και συνολική για την Ε.Ε. και οφείλεται στην ασκούμενη καταστροφική πολιτική της σκληρής λιτότητας και της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής πειθαρχίας». Εντάξει, αλλά και οι δυο κυβερνήσεις θα υπογράψουν Μνημόνια, ανάλογα με το ελληνικό, και θα τεθούν υπό την επιτροπεία τρόικας. Επ’ αυτού γιατί δε λένε τίποτα οι –κατά τα άλλα λαλίστατοι– ΣΥΡΙΖΑίοι; Η σιωπή τους δεν είναι παρά σιωπηρή δικαίωση του ελληνικού Μνημόνιου, το οποίο κατά τα άλλα εξακολουθούν να κατακεραυνώνουν. Ερχονται να δικαιώσουν εκείνους που λένε πως «έξω από το χορό λέγονται πολλά τραγούδια» και πως αν βρεθείς στην κυβέρνηση δεν έχεις άλλη επιλογή εκτός από το Μνημόνιο.
 

ΥΓ: Για τους ύμνους της προεκλογικής περιόδου προς τον Ραχόι, ο οποίος δήθεν θα έπαιρνε λεφτά από την ΕΕ και το ΔΝΤ χωρίς Μνημόνιο, που τώρα τους κάνουν γαργάρα, δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Είναι γνωστός ο σαλταδορισμός και ο αδίστακτος οπορτουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ.
 

Τις στήλες της «Αυγής» διάλεξε ο Ευτύχης Μπιτσάκης για να καρφώσει τους συντρόφους του στο ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους οποίους κατηγόρησε για… αριστερισμό, επειδή δεν συντάχθηκαν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Και γιατί έπρεπε να στρατευθούν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, «ανταποκρινόμενο στα άμεσα αιτήματα των υποτελών τάξεων και στρωμάτων, είναι από μια άποψη ρεφορμιστικό» (από μια άλλη άποψη, μήπως είναι… επαναστατικό;), όμως αυτό «το “ρεφορμιστικό” πρόγραμμα, πιο σωστά το ελάχιστο πρόγραμμα άμεσης αντιμετώπισης της καταστροφικής πορείας του τόπου, ανταποκρινόταν στις επείγουσες ανάγκες της ιστορικής στιγμής» και «οι Ελληνες αριστεροί, που ανέδειξαν αυτό το κόμμα αξιωματική αντιπολίτευση, αντιλήφθηκαν σωστά τις ανάγκες της συγκυρίας»!
 

Πολλοί, νέοι κυρίως, από τον πολιτικό χώρο του κ. Μπιτσάκη ενδεχομένως να πικράθηκαν. Ψάχνοντας, όμως, κάπως καλύτερα το παρελθόν θα βρουν απαντήσεις. Ο κ. Μπιτσάκης είναι συνηθισμένος στα σάλτα και τις κωλοτούμπες. Τη δεκαετία του ’80 υπήρξε ένθερμος οπαδός του Γκορμπατσόφ, της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» και αρθρογραφούσε ενθουσιωδώς στο θεωρητικό όργανο του Περισσού. Πώς αυτός ο μέγας θεωρητικός, όπως παρουσιάζεται, στρατεύθηκε υπέρ του Γκορμπατσόφ; Και με πόση ευκολία μιλούσε μετά για καπιταλιστική παλινόρθωση, χωρίς ποτέ να μπει στον κόπο να εξηγήσει την προηγούμενη στάση του; Για να μη μιλήσουμε για τη χυδαία αμφισβήτηση του ιστορικού υλισμού από μεριάς του, που τον κατατάσσει στους σύγχρονους αγνωστικιστές. Απλά, με την υπέρ ΣΥΡΙΖΑ παρέμβασή του μας προσφέρει ένα ακόμη λαμπρό δείγμα άκρατου πολιτικού καιροσκοπισμού.
 

Ντόπιοι, πρώην καταδρομείς και κάποιοι με σχέσεις με φασιστικές οργανώσεις είναι οι 19 που συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας και κατηγορούνται για ληστείες σε τράπεζες με χοντρή λεία (250.000 ευρώ μόνο από τις τράπεζες στο Ροδολίβος Σερρών και στην Κεραμωτή Καβάλας). Μαζί τους συνελήφθη ένας μπάτσος, που κατηγορείται ότι τους προμήθευε με αλεξίσφαιρα γιλέκα, ένας δικηγόρος που κατηγορείται ως σύμβουλος επενδύσεων των κλοπιμαίων και ο γιος πρώην μπάτσου, που οι συνάδελφοι του πατέρα του του αποδίδουν ηγετικό ρόλο.
 

Σκεφθείτε τι ντόρος θα γινόταν έτσι και οι συλληφθέντες ήταν αλλοδαποί. Είναι, όμως, ντόπιοι και… καλόπαιδα.