Είμεθα όλοι νευρωπαίοι
«You take my life, when you take the means whereby I live» (Μου παίρνεις τη ζωή, όταν, μου παίρνεις τα μέσα που μ’ αυτά ζω), Shakespear – Ο έμπορος της Βενετίας, πράξη 4η, σκηνή 1η (Περί αστέγων, ανεργίας, δολοφονίας και άλλων πλείστων δαιμονίων του καπιταλισμού).
Μετά το προκλητικό συμπόσιό του,/ ο κόσμος σας αναπαύεται./ Ας αφήσουμε τα σκουπίδια στην αντιδραστική τους σιέστα/ καθώς ευχόμαστε στα κρυφά την επιστροφή του Μαρά/ και των πυωδών φαγούρων του./ Ενώ στις ηλιόλουστες παραλίες σας κάνει ηλιοθεραπεία/ η πανούκλα του μαυρίσματός σας,/ μέσα στο σκοτάδι κινείται αργά/ η υποβόσκουσα επανάσταση./ Για ν’ ακουστεί και πάλι η ξεκάθαρη φωνή του Σεν Ζυστ/ για ν’ απαιτήσει τα κεφάλια σας/ ώστε επιτέλους οι δήμιοι να τα «ξεκολλήσουν»./ Για να ξανανέβουν οι «ξεβράκωτοι» στα φωμπούργκ/ και να καρφώσουν τα όμορφα χοντροκέφαλά σας/ πάνω σε μια λόγχη./ Για να βγουν, από τα νεκροταφεία/ κι απ’ τους μαζικούς τάφους που πετάξατε τα κορμιά τους,/ οι παλιοί μας ήρωες, αυτοί του έτους 2,/ και οι πατεράδες μας οι κομμουνάροι,/ για να καταχαρούν τσακίζοντας τις μασέλες σας. (Ζαν-Μαρκ Ρουϊγιάν, Μασσαλία, 8-3-2008, Φυλακή Μπωμέτ)
♦ «Είναι η ίδια η φύση του μικροαστού ριζοσπάστη ή ριζοσπαστίζοντα διανοούμενου, που τον σπρώχνει να βλέπει τις “υλικές πλευρές του κινήματος” κι όχι το μέλλον του, μέλλον που εκφράζεται μέσα στη θεωρητική και προγραμματική δουλειά, που παρακολουθεί με ένα “μεσσιανικό” θαυμασμό την άνοδο του αυθόρμητου κινήματος, που εκστασιάζεται μέσα σ’ αυτή την άνοδο και εν μέρει συμμετέχει σ’ αυτή, αλλά πέφτει σε “χειμερία νάρκη” σε συνθήκες πτώσης του αυθόρμητου, αναμένοντας την επόμενη άνοδο». (Π. Γ., 1991).
♦ Μετά τη λαϊκή εξουσία (με τα αλεξίσφαιρα τζάμια) τώρα και «προοδευτική κυβέρνηση» (Ριζοσπάστης, 6-12-12). Και ποιοι οι σύμμαχοι, if you please? (Μιας και το 1981 ακούσαμε το «θέλουμε κυβέρνηση δημοκρατική» και διαβάσαμε στο Ριζοσπάστη για το «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων»…).
♦ Καθόλου έκπληξη το τύπωμα του περιοδικού TIVI (Γιαννίκος) από την Τυποεκδοτική [όλα τα καθάρματα δουλεύουνε (= κάνουνε μπίζνες) μαζί…].
♦ Περί «αγανακτισμένων ανταλλαγών»: «Οπως κάθε άλλη θεωρία, έτσι και η θεωρία του κ. Μπραίυ βρήκε τους οπαδούς της, που ξεγελάστηκαν από τα φαινόμενα. Ιδρυσαν στο Λονδίνο, στο Σέφηλντ, στο Ληντζ και σε άλλες πολλές πολιτείες της Αγγλίας, αγορές δίκαιης ανταλλαγής εργασίας (equitable-labour-exchange-bazaars). Οι αγορές αυτές, αφού απορρόφησαν σημαντικά κεφάλαια, χρεωκόπησαν σκανδαλώδικα». (Μαρξ-Αθλιότητα της φιλοσοφίας, Εφαρμογή του νόμου των αναλογιών της αξίας, Α’ Το χρήμα).
♦ Βρε bus και πούλησαν κάνα Airbus;
♦ Βαθιά νυχτωμένοι όσοι εξαίρουν τα «αντικειμενικά» ντοκιμαντέρ του BBC για την Ιρλανδία και τον IRA…
♦ «Αποκαλούμε διάφορους ανθρώπους αντισημίτες, είναι ένα κόλπο που πάντα χρησιμοποι-ούμε». (Shulamit Αloni, υπουργός του Ισραήλ, Democracy Now, συνέντευξη Amy Grudman, αναμετάδοση gilad.co.uk, 31.12.11).
♦ Ριζοσπάστης, 28-12-11 : «Εκλογές τώρα… Μπορούν να φέρουν ένα σημαντικό στοιχείο… Αλλά αυτό που θα τραντάξει, θα τρομάξει την ΕΕ και θα δημιουργήσει αντίβαρο… είναι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ». Κανονική χλαπάτσα στους εργάτες της Χαλυβουργίας.
♦ Περί ληστείας (και κοινωνικής ληστείας): «Πραγματικά αστείος είναι ο κ. Μπαστιά που φαντάζεται ότι οι αρχαίοι Ελληνες και Ρωμαίοι ζούσαν μόνο από τη ληστεία. Οταν όμως αιώνες συνέχεια ζει κανείς από τη ληστεία, πρέπει να υπάρχει κάτι για να το ληστεύσει ή το αντικείμενο της ληστείας πρέπει να αναπαράγεται διαρκώς. Φαίνεται λοιπόν ότι και οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι είχαν το δικό τους προτσές της παραγωγής, επομένως μιαν οικονομία, που αποτέλεσε την υλική βάση του κόσμου τους, ακριβώς όπως η αστική οικονομία αποτελεί την υλική βάση του σημερινού κόσμου. Ή μήπως ο Μπαστιά έχει τη γνώμη ότι ένας τρόπος παραγωγής που στηρίζεται στην εργασία των δούλων, στηρίζεται σε ένα σύστημα ληστείας; Αν είναι έτσι, πατάει σε επικίνδυνο έδαφος». (Το Κεφάλαιο – Κεφ. Πρώτο: Το εμπόρευμα). Οχι ότι θα κλάψουμε όταν γίνεται ληστεία τράπεζας…
♦ Και μην ξεχνάμε: χρονιά Ολυμπιακών Αγώνων και «ευγε- νούς άμιλλας» (παλαιόθεν): «…ο Αρραχίων έιχε κερδίσει δύο ολυμπιακές νίκες πριν από την 54η ολυμπιάδα και μια τρίτη κατά την 54η, την οποία οφείλει στην κρίση των ελλανοδικών, αλλά και στην προσωπική του ικανότητα. Καθώς δηλ. αντιμετώπιζε για τον κότινο της νίκης τον τελευταίο ανταγωνιστή του, εκείνος, όποιος κι αν ήταν, πρόλαβε κι έζωσε με τα πόδια του τον Αρραχίωνα, ενώ έσφιγγε με τα χέρια το λαιμό του. Ο Αρραχίων έσπασε ένα δάχτυλο του αντίπαλού του. Ετσι ταυτόχρονα ο Αρραχίων ξεψύχησε πνιγμένος , ενώ ο αντίπαλός του λιποθύμησε από τον πόνο… Ο ανταγωνιστής (του Επιδάμνιου πυγμάχου Κρεύγα) παρέβη τα συμφωνημένα μεταξύ τους: επειδή πλησίαζε να σκοτεινιάζει… συμφώνησαν ενώπιον όλων να καταφέρει ο καθένας με τη σειρά στον αντίπαλο το χτύπημα. Την εποχή εκείνη οι πυγμάχοι δεν φορού-σαν ακόμη σκληρούς ιμάντες στους καρπούς των χεριών τους. Πυγμαχούσαν ακόμα με τις “μειλίχες”, δεμένες γύρω από τις χού-φτες των χεριών, ώστε τα δάχτυλα να μένουν απέξω. Οι μειλίχες γίνονταν από λουρίδες μαλακού βοδινού δέρματος λεπτές… Ο Κρεύγας χτύπησε τότε το Δαμόξενο στο κεφάλι. Ο Δαμόξενος, με τη σειρά του ζήτησε από τον Κρεύγα να σηκώσει το χέρι και… του κατάφερε ένα πλήγμα κάτω από τα πλευρά, με τα δάχτυλα τεντωμένα ίσα. Τα νύχια του ήταν τόσο κοφτερά και το πλήγμα τόσο δυνατό, ώστε το χέρι πέρασε στο σώμα του αντιπάλου, άρπαξε τα σπλάχνα και τα απέσπασε τραβώντας τα έξω». (Παυσανία Αρκαδικά, κεφ.40). So much with gentlemen’s competition…
Βασίλης
