Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Καλή χρονιά (τι γελάτε ρε;) συντρόφια και καλώς ανταμώνουμε στο έτος που σύμφωνα με τους Ινκας (ποιο Ινστιτούτο Καταναλωτών ρε;) και μερικούς κυβερνητικούς τηλεβιβλιοπώλες, έρχεται η συντέλεια (συν τέλη, α!). Θα προηγηθεί η έλευση της τρόικας που θέλει να κόψει τον 13ο, αλλά και κα’να δυο μισθούς ακόμη από τους εναπομείναντες. Η μισή καθεστωτική αριστερά θα συνεχίσει να ζητάει συστράτευση με τις μεσσιανικές δυνάμεις της ανατροπής μη τυχόν και ξεφύγει κανείς και πέσει σε κα’να τζάμι. Και η άλλη μισή, τώρα που τα τζιπάκια και τα laptops της γύρισαν από τα χιονοδρομικά κέντρα, θα συγγράφει περισπούδαστα άρθρα πάνω στις εμπνεύσεις που είχε στα χιονισμένα σαλέ και θα οραματίζεται την Ευρώπη των λαών και του καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο.
«Πρέπει ηρωικά να το πάρουμε απόφαση, η γαλήνη, η αμέριμνη χαρά, η λεγόμενη ευτυχία ανήκουν σε άλλες εποχές, περασμένες ή μελλούμενες, όχι στη δικιά μας. Μπήκαμε πια εμείς στον αστερισμό της αγωνίας…» (Νίκος Καζαντζάκης – «Αναφορά στον Γκρέκο»).
Για το άθλιο υποκείμενο, τον γλοιώδη και γελοιωδέστατο γενίτσαρο με το παχύ μουστάκι και τα παμπόνηρα, παγωμένα μάτια, δεν θα σχολιάσουμε τίποτα στο πρώτο φύλλο της νέας χρονιάς. Θυμόμαστε μόνο εκείνα τα σοφά λόγια που λένε ότι «όταν δείχνεις κάποιον με το ένα δάχτυλο, μην ξεχνάς ότι τα υπόλοιπα τέσσερα δάχτυλά σου δείχνουν εσένα». Εν προκειμένω, ίσως να μην τον δείχνουν μόνο τα δάχτυλά του, ίσως να μην τον δείχνουν μόνο δάχτυλα… Πάντως η εσώτερη φωνή της Κοκκινοσκουφίτσας την προστάζει: Τι asshole είσαι και ασχολείσαι; Θα λάβει τη θέση του στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας (εκτός αν γίνει καμιά στραβή για τον ίδιο και το σινάφι του και πάει εκεί γάμοι όντας).
«Γκρεμίστε κάθε μορφή παρασιτισμού, τους ανίκανους πολιτικούς, τους αργόσχολους υπαλλήλους, τους αγιογδύτες κληρι- κούς, τους άνομους δικαστές, τους αδούλευτους αριστοκράτες, τους λερωμένους κονδυλοφόρους, τους πρωταθλητές της μίζας, τους γλείφτες της εξουσίας… Κάντε αυτή τη ρήξη και δια μιας θα απλοποιηθεί το πρόβλημα της μιζέριας. Απλοποίηση ανεπιθύμητη στην εξουσία» (Victor Hugo)
Τώρα, εδώ που τα λέμε, έχει πολλές παραμέτρους αυτή η υπόθεση με τον Κίμωνα Κουλούρη. Μην τα θέλετε μασημένα, αλλά εμείς δυσκολευόμαστε να πάρουμε θέση…
Βεβαίως και συντασσόμαστε με την πρόταση Γιακουμάτου, έστω και ανταποδοτικά για έναν άνθρωπο που τόσο υλικό μας έχει δώσει. Να νοικιαστεί λοιπόν η Ακρόπολη σε ιδιώτες, όμως δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί και να αντιμετωπίζουμε τόσο κοντόφθαλμα την… ανάπτυξη. Καλό θα ήταν να νοικιαστούν σε ιδιώτες και η βουλή, το Μέγαρο Μαξίμου και μια σειρά από άλλα σημεία που έχουμε κατά νου…
Και φυσικά είναι σαφές ότι απαγορεύεται ο εγκωμιασμός της τρομοκρατίας. Φροντίζουν να μας το θυμίζουν κατά καιρούς οι ελέω θεού βδελυροί δικτάτορες και τα γελοία φερέφωνά τους, οι τσαρλατάνοι κονδυλοφόροι. Επιτρέπονται μόνο τα γελοία και γλοιώδη εγκώμια των χαμερπών αργυρώνητων και γονατιστών δούλων του συστήματος, που προσπαθούν να πείσουν ότι δεν είναι τρομοκρατία οι άστεγοι, οι εξωθημένοι σε απόγνωση ή ακόμα και σε θάνατο, οι απολύσεις, η ανεργία, η ακρίβεια, το τσάκισμα κάθε μορφής αντίστασης, η εκποίηση του πλούτου στα αρπακτικά, οι «νόμιμες» ληστείες μιας αλήτικης συμμορίας, όλα αυτά που συνιστούν τον ορισμό της λέξης «τρομοκρατία» μην αφήνοντας κανένα περιθώριο διαφυγής…
Πέρασαν λοιπόν οι γιορτές (τι γελάτε πάλι ρε;), έφυγαν οι καλικάντζαροι κι έμειναν οι δεινόσαυροι, τα παχύδερμα και τα κτήνη. Που αφού περιφέρθηκαν με την αρμόζουσα σεμνότητα σε κολαστήρια των οποίων τυγχάνουν στυλοβάτες, κάθισαν στα γιορτινά γι’ αυτούς τραπέζια και περιδρόμιασαν. Χωρίς τα στιλπνά κεφάλια τους να κινδυνεύουν να κατρακυλήσουν στις άθλιες οδούς με τα λαμπρά ονόματα των προγόνων τους, χωρίς να νιώθουν καμιά απειλή και καμιά πίεση από τις μισερές στρατιές των καταφρονεμένων.
«Είμαι η θρησκεία, που φανερώνω τη θέληση των ουρανών στα πλήθη που δεν έχουν θέληση γιατί δεν έχουν γνώση. Είμαι η Θρησκεία, που ευλογάει τους χρυσούς, τους επίσημους φονιάδες που λάμπουν από λίπος κι από ακαματιά κ’ έχουν τα μάτια του πετρίτη που από το πιο μεγάλο ψήλος βρίσκουν το πιο βαθιά κρυμμένο κέρδος. Είμαι η θρησκεία, που καταριέται τα θύματα, τα θύματά της και που, όσο αρνιόνται, τόσο τα βυθίζει μες την τρομάρα αιώνιας ποινής πάνω στη Γη και κάτου από το Χώμα! (Κώστας Βάρναλης – «Η πόρνη»).
Αντε να δούμε πώς θα παλιώσει η νέα χρονιά…
Κοκκινοσκουφίτσα
