► Ο αιώνας των επαναστάσεων πέθανε – Ζήτω ο αιώνας των εξεγέρσεων – LA, Αργεντινή, Παρίσι, Οαχάκα, Αθήνα, Β. Αφρική, Λονδίνο… – Ολα τώρα αρχίζουν (σύνθημα σε τοίχο στο Παγκράτι με υπογραφή ένα αστέρι)
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι πρώτη φορά βλέπουμε ύμνο στην ήττα. Κι αν ήταν ύμνος προς τον ηρωισμό των ηττημένων, σαν τους πάμπολλους ύμνους που γράφτηκαν για τη δόξα των ηττημένων Κομμουνάρων του Παρισιού ή των ηττημένων ανταρτών του ΔΣΕ, δεν θα είχαμε φυσικά καμιά αντίρρηση. Ομως εδώ έχουμε ύμνο στην ήττα ως πολιτική επιλογή. ‘Η, για να διεισδύσουμε λίγο πιο βαθιά, έχουμε μετατροπή της εξέγερσης σε lifystyle. Με την καλή έννοια, βέβαια, αλλά σίγουρα σε lifestyle. Δεν αγωνιζόμαστε για να νικήσουμε, αγωνιζόμαστε επειδή πρέπει να ζήσουμε αγωνιζόμενοι! Γι’ αυτό και ο συνθηματογράφος αντιδιαστέλλει τις επαναστάσεις στις εξεγέρσεις. Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν φαίνεται να τον συγκινεί. Μάλλον θα προτιμούσε να μη νικούσε. Αντίθετα, τον συγκλονίζει η χαοτική εξέγερση του Λος Αντζελες, που μπορεί να συγκλόνισε την Αμερική, αλλά δεν είχε καμιά συνέχεια. Ο Δεκέμβρης του 2008 στην Ελλάδα, που «εξατμίστηκε» χωρίς καν να προλάβει να αποκρυσταλλώσει κάποια αιτήματα. Οι εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική που χρησιμοποιήθηκαν ως καύσιμη ύλη για αλλαγή στη διαχείριση της ίδιας εξουσίας. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι εμείς δεν υποτιμήσαμε καμία από τις εξεγέρσεις που αναγράφονται στο σύνθημα (την Αλβανία του 1997 ξέχασε ν’ αναφέρει ο συνθηματογράφος). Ούτε θα υποτιμήσουμε καμιά από τις πολλές εξεγέρσεις που θα γίνουν στο μέλλον (το όχι και τόσο μακρινό μέλλον). Πάντα έτσι άνοιγε το κοινωνικό κίνημα το δρόμο προς την απελευθέρωσή του. Αυθόρμητα, τυφλά, στοιχειακά, ψάχνοντας στο σκοτάδι, πολεμώντας τις περισσότερες φορές κάτω από ξένες σημαίες, χωρίς να το ξέρει. Θεωρούμε, όμως, ντροπή να γίνεται αυτή η αντιπαράθεση. Αποκαλύπτει άνθρωπο πολιτικά αστοιχείωτο (ας μας συγχωρεθεί η έκφραση), που δεν έχει διδαχτεί τίποτα από την Ιστορία και –το χειρότερο– δεν θέλει να διδαχτεί. Δεν εννοεί να καταλάβει ότι η εξέγερση αποκτά νόημα όταν διεκδικεί την εξουσία.
► Μην ανοίγετε τη πόρτα σε αγνώστους – Κυκλοφορούν ληστές και δολοφόνοι – Θα μας σκοτώσουν όλους για να κλέψουν – Ενημερωθείτε από τα ΜΜΕ – Εκ της διαχειρήσεως (αφισέτα σε είσοδο πολυκατοικίας)
Ο διαχειριστής-στρατηγός έχει βάλει και την υπογραφή του φαρδιά-πλατιά κάτω από την ημερήσια διαταγή. Προφανώς για να δώσει κύρος στη διαταγή. Αν διέθετε και σφραγίδα θα την έβαζε κι αυτή, γι’ ακόμα περισσότερο κύρος. Οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας πρέπει να αισθανθούν τον ίδιο τρόμο με το διαχειριστή. Να φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους. Να κλειδαμπαρωθούν στα σπίτια τους. Ενας ψυχολόγος μάλλον θα σκιτσάριζε ένα ενδιαφέρον προφίλ του ανθρώπου που κόλλησε στο τζάμι της πολυκατοικίας αυτό το κωλόχαρτο. Γιατί σίγουρα υπάρχουν πλευρές αυτού του ανθρώπου που ανήκουν στο αντικείμενο της συγκεκριμένης επιστήμης. Εμείς περιοριζόμαστε στην κοινωνική διάσταση. Μια διάσταση ζοφερή, που μας γυρίζει πίσω στα σκοτεινά χρόνια του Μεσοπόλεμου, όταν η φαιά πανούκλα επέλαυνε στην Ευρώπη, σπεκουλάροντας με το φόβο και την ανασφάλεια των νοικοκυραίων.
