Μάλιστα! Και ο Τσαουσέσκου ήταν κομμουνιστής, σύμφωνα με τη φυλλάδα του Περισσού. Και η Ρουμανία είχε σοσιαλισμό! Και πώς καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα; Από κάποιο γκάλοπ που έγινε πρόσφατα στη Ρουμανία. Ιδού πως το παρουσιάζει ο «Ριζοσπάστης», στο φύλλο του της 14ης Δεκέμβρη, σε προβεβλημένο άρθρο της τελευταίας σελίδας, υπό τον τίτλο «Η ανωτερότητα του σοσιαλισμού»:
«Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του “Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής”, το 45% των Ρουμάνων πιστεύουν ότι σήμερα θα ζούσαν καλύτερα αν στη χώρα τους δεν είχε επικρατήσει η αντεπανάσταση. Είκοσι χρόνια μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση, το 61% όσων συμμετείχαν στην έρευνα, δήλωσαν ότι σήμερα ζουν κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες από ό,τι επί σοσιαλισμού, ενώ μόνο το 24% απάντησε ότι τώρα είναι καλύτερα. Σε ό,τι αφορά τον τελευταίο κομμουνιστή ηγέτη της χώρας, τον Ν. Τσαουσέσκου, το 84% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι κακώς εκτελέστηκε, χωρίς να γίνει μια δίκαιη και δημόσια δίκη, ενώ το 60% εκφράζει λύπη για το θάνατό του. Το ποσοστό αυτό είναι συντριπτικό, αν αναλογιστεί κανείς το μελάνι που έχυσε η προπαγάνδα των ιμπεριαλιστών όλα αυτά τα χρόνια για να συκοφαντήσει το σοσιαλισμό και να παρουσιάσει τους κομμουνιστές ηγέτες σαν λαομίσητους δικτάτορες».
Δεν θα αμφισβητήσουμε τ’ αποτελέσματα του συγκεκριμένου γκάλοπ. Μπορεί να είναι κι έτσι ή κάπως έτσι. Ομως, τα γκάλοπ που γίνονταν αμέσως μετά την πτώση και την με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου έβγαζαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων πανηγύριζαν για την «πτώση του κομμουνισμού» και την «εξόντωση των δικτατόρων». Οχι μόνο στα γκάλοπ αλλά και στια πλατείες των ρουμάνικων πόλεων. Πολλοί απ’ αυτούς ίσως να αισθάνονται σήμερα μετανιωμένοι, κρίνοντας από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες αναγκάζονται να ζουν, σε μια χώρα-μέλος της ΕΕ. Εχουμε ακούσει ρουμάνους μετανάστες να το λένε αυτό, χωρίς πάντως να νοσταλγούν το καθεστώς Τσαουσέσκου.
Αν κάτι αποδεικνύουν αυτές οι μεταπτώσεις στην κοινωνική συμπεριφορά δεν είναι παρά η πολιτική ανωριμότητα της εργατικής τάξης της Ρουμανίας, η οποία άγεται και φέρεται από λαοπλάνους πολιτικούς, χωρίς να μπορεί να διαμορφώσει (τουλάχιστον μέχρι τώρα) τον δικό της ταξικά ανεξάρτητο λόγο και να κρίνει από τη σκοπιά των δικών της ταξικών συμφερόντων και την περίοδο Τσαουσέσκου και την περίοδο που ακολούθησε την πτώση του. Αρπάζεται απ’ αυτό που κάθε φορά βιώνει, πιστεύει υποσχέσεις και στο τέλος την πατάει (κι αυτό κάθε άλλο παρά πρωτοφανές είναι).
Αντί γι’ αυτό, όμως, η ηγεσία του Περισσού αρπάζεται από τη σημερινή έκφανση αυτής της πολιτικής ανωριμότητας για να μας πει ότι ο Τσαουσέκου ήταν «ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης» της Ρουμανίας και το καθεστώς του «σοσιαλισμός». Κάνει δηλαδή (η ηγεσία του Περισσού) το ίδιο ακριβώς που έκαναν οι αστοί την περίοδο της παταγώδους κατάρρευσης των καθεστώτων του παλινορθωμένου καπιταλισμού, εκμεταλλευόμενοι τις λαϊκές αντιδράσεις για να δικαιώσουν τον καπιταλισμό και την «ελευθερία της αγοράς».
Μ’ αυτή την προπαγάνδα η ηγεσία του Περισσού αποδεικνύει (για πολλοστή φορά) πόσο βαθύτατα αντικομμουνιστική είναι. Με σημαία της ακόμα και τον Τσαουσέσκου, συκοφαντεί τον κομμουνισμό στα μάτια της εργατικής τάξης. Γιατί δεν εξέλιπε η μνήμη. Και η φυσική μνήμη (για τους παλιότερους) και η ιστορική μνήμη (που ενημερώνει τους νεότερους).
Π.Γ.
