Κόντρες

«Υπάρχει κυβέρνηση που να θέλει να αθετεί τις προεκλογικές υποσχέσεις της; Δεν θα ήταν απείρως καλύτερο για εμάς να μπορούμε από την πρώτη στιγμή να ικανοποιήσουμε όλες μας τις δεσμεύσεις; Αν η οικονομία ήταν ισχυρή και τα ταμεία γεμάτα, όπως θέλει να ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, γιατί να μην εκμεταλλευτούμε άμεσα αυτό το γεγονός;» Γιώργος Αλογοσκούφης.
 

Εκτός όλων των άλλων, μας περνάνε και για ντιπ μαλάκες, ώστε να χάφτουμε τέτοια φτηνιάρικα επιχειρήματα.

 

Η χώρα έχει ανάγκη από μια μακρά περίοδο αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αυτή η περίοδος πρέπει να κρατήσει τουλάχιστον 10 χρόνια. Ποιος το είπε αυτό; Αν απαντήσατε, ο Μητσοτάκης, χάσατε. Το ακούσαμε να το λέει ο Αλ. Παπαδόπουλος, ένας εκ των συντονιστών κοινοβουλευτικού έργου του ΠΑΣΟΚ, σε πρωινή εκπομποή του «Alpha Radio», την περασμένη Δευτέρα.. Οταν του επισημάνθηκε ότι αυτά μόνο ο Μητσοτάκης και λίγο ο Γκαργκάνας τα λένε και όχι η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, ξεσπάθωσε και είπε ότι οι πολιτικοί δεν πρέπει να χαϊδεύουν τα αυτιά του κόσμου και πως αυτός τα λέει από παλιά αυτά τα πράγματα.

 

«Αν η κυβέρνηση έδινε με τον προϋπολογισμό της περισσότερα, το Eco/Fin στις 21 Οκτωβρίου θα εξουσιοδοτούσε την Επιτροπή να παραπέμψει την Ελλάδα στο Ευρωδικαστήριο. Αφού με δική μας ευθύνη πτωχεύσαμε, θα είμαστε δυστυχώς υπό επιτροπεία». Το έγραψε ο Νίκος Νικολάου στο «Βήμα της Κυριακής». Ωραίο το κόλπο. Επισείουμε το μπαμπούλα των ευρωκυρώσεων και καλούμε τον κόσμο να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα τη νέα λιτότητα. Μετά από τρία χρόνια βλέπουμε. Κάποιο άλλο κόλπο θα βρεθεί για να συνεχιστεί το ίδιο βιολί. Ο φιλότιμος Νικολάου παραβλέπει, βέβαια, το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση επινόησε το κόλπο της απογραφής και ψήφισε στο Ecofin το θέσιμο της Ελλάδας υπό επιτροπεία, ακριβώς για να μπορεί να επισείει αυτόν τον μπαμπούλα. «Ξεχνάει», όμως, και κάτι άλλο ο δημοσιογράφος.

Οτι και στο πλαίσιο μιας δημοσιονομικής προσαρμογής μπορεί να υπάρξει ταξική πολιτική… από την ανάποδη. Να υπάρξει φορολόγηση του κεφάλαιου και σχετική ανακούφιση των εργαζόμενων. Ν’ αλλάξει η κατεύθυνση της αναδιανομής, δηλαδή. Αυτό ουδείς το απαγορεύει, εκτός από τον ιερό όρκο των κυβερνήσεων, ότι θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα του κεφάλαιου. Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με αυτόν τον γελοίο δράκο του παραμυθιού. Πείθουν μόνο οι αληθινοί δράκοι.

 

Στο κύριο άρθρο της κυριακάτικης «Ελευθεροτυπίας» το ΠΑΣΟΚ εγκαλείται για πολιτική ασυνέπεια. Διότι «δεν μπορεί από τη μια να υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είναι επικίνδυνη για τον τόπο και από την άλλη να συναινεί σ’ έναν χωρίς εξουσίες πρόεδρο της δημοκρατίας για ν’ αποφύγει τις εκλογές». Εδώ πια δεν μιλάμε για επισήμανση, αλλά για καρφάρα, που μόνο μια ερμηνεία έχει. Η «Ελευθεροτυπία» θέλει να προωθήσει δική της υποψηφιότητα για την προεδρία της Δημοκρατίας και γι’ αυτό ζητά από το ΠΑΣΟΚ να μην υποστηρίξει την όποια πρόταση της ΝΔ, αλλά να προτιμήσει να πάει ακόμα και σε νέες εκλογές.

 

Επιμένει ο Βούγιας, λες και απευθύνεται σε ηλίθιους: «Σας θυμίζω ότι δεν είχα καμία σχέση με τη μετεγγραφή της κόρης μου, η οποία έγινε απολύτως νόμιμα». Τί σημαίνει «δεν είχα καμία σχέση»; Οτι δεν ήξερε για τη μετεγγραφή; Οτι την επεδίωξαν πίσω από την πλάτη του η κόρη του και η γυναίκα του; Οτι δεν ενημερώθηκε από κανέναν πως η κόρη του κάνει χρήση ενός συντεχνιακού «δικαιώματος»; Και τί εννοεί όταν σημειώνει με έμφαση πως η μετεγγραφή έγινε απολύτως νόμιμα; Υπάρχει κανένας νόμος ή κανονισμός που να λέει ότι τα παιδιά των καθηγητάδων μετεγγράφονται υποχρεωτικά και κατά παράκαμψη των ισχυουσών για όλα τα άλλα παιδιά διατάξεων; Οχι. Υπάρχει ένα εθιμικό δίκαιο, βάσει του οποίου τα αρμόδια συγκλητικά όργανα αποφασίζουν (έχουν αυτό το δικαίωμα) να κάνουν το ρουσφέτι στους συναδέλφους τους. Ομως, έτσι έγινε και η μετεγγραφή του υιού Τσιτουρίδη. Δεν την αποφάσισε ο Τσιτουρίδης, το αρμόδιο συγκλητικό όργανο την αποφάσισε. Απολύτως νόμιμα.
 

Απ’ όλες τις απόψεις, λοιπόν, οι περιπτώσεις Βούγια και Τσιτουρίδη είναι ταυτόσημες. Και πολλών άλλων, βέβαια.

 

Τί εννοούσε την περασμένη εβδομάδα ο Γιωργάκης όταν έλεγε στη σύναξη των συντονιστών του ΠΑΣΟΚ, ότι οι βουλευτές που προτίθενται να κάνουν ερωτήσεις γενικότερης πολιτικής σημασίας πρέπει πρώτα να ενημερώνουν τους συντονιστές του κόμματος; Και ποιες είναι οι ερωτήσεις γενικότερης πολιτικής σημασίας; Αυτή της Ράπτη για τη μετεγγραφή του υιού Τσιτουρίδη! Τους καλοφάνηκε των Πασόκων στην αρχή, πήγαν να βγάλουν πολιτική υπεραξία, αλλά στο τέλος η υπόθεση γύρισε σαν μπούμερανγκ πάνω τους και έτρεχαν να κλείσουν παρασκηνιακή συμφωνία με την κυβέρνηση, για να σταματήσει το κακό με ανθρωποθυσίες των Τσιτουρίδη και Βούγια. Η συμβουλή του Γιωργάκη έχει νόημα. Να μελετούν λίγο τα θέματα που θα βγάζουν, για να προκαλούν φθορά μόνο στην κυβέρνηση και όχι και στον εαυτό τους.

 

Η εφημερίδα «Δημοτικό Μέλλον» του Πειραιά έγραψε ότι ο υφυπουργός Μεταφορών Αναστάσιος Νεράντζης έκανε κρουαζιέρα με το κότερο του Μελισσανίδη. Η είδηση δεν διαψεύστηκε από τον υφυπουργό, ούτε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Διοχετεύθηκε, όμως, στον Τύπο πως ο Καραμανλής ζήτησε εξηγήσεις από τον υφυπουργό του, αυτός τις παρέσχε και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν. Εντάξει, δεν μπορούσε τώρα να τον διώξει, γιατί αυτό θα σήμαινε πολιτικό κόστος, όμως στον επόμενο ανασχηματισμό δεν τον βλέπουμε καλά τον Νεράντζη. Το μήνυμα του Καραμανλή είναι σαφές. Οχι «σεμνότητα και ταπεινότητα» και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά: Κάντε ό,τι θέλετε, αλίμονό σας όμως αν σας πάρουν χαμπάρι. Μη δείχνετε και τόσο λιγούρια.

 

Το point system για τους οδηγούς, είπαν, δεν δουλεύει, γιατί η αρμόδια υπηρεσία δεν έχει το προσωπικό που απαιτείται για να καταγράφουν τις κλήσεις και να περνάνε τους βαθμούς ποινής στους κωδικούς των οδηγών. Και τί σκέφτονται οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες; Να δώσουν τη δουλειά σε ιδιώτες. Και γιατί δεν προσλαμβάνουν προσωπικό; Μα γιατί η πρόσληψη προσωπικού -εκτός των άλλων- δεν έχει και μίζα. Ενώ η ανάθεση μιας εργολαβίας…

 

Είναι τεράστιος ο πρόεδρος Μήτσος. Υποτίθεται ότι έχει αναστείλει τη λειτουργία του ΔΗΚΚΙ (έβαλε λουκέτο στο μαγαζί, όπως λέμε), αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί την… επιτροπή δεοντολογίας, η οποία… συνεδρίασε και διέγραψε εκείνους που υποστηρίζουν ότι πρέπει να συνεχιστεί η ύπαρξη και η δράση του κόμματος! Και τί σε νοιάζει εσένα, ρε Μήτσο, αν αυτοί θέλουν να συνεχίσουν; Προσωπική σου ιδιοκτησία είναι ο τίτλος; Φαίνεται πως έτσι είναι, αφού ο τίτλος ενός πολιτικού μαγαζιού αντιμετωπίζεται ως εμπορικό σήμα.

 

Την τρίτη εβδομάδα απεργίας πείνας διανύει ο Δ. Κουφοντίνας, τη δεύτερη ο Χρ. Ξηρός, την πρώτη ο Ηρ. Κωστάρης, όμως για το «Πριν» και την «Εποχή» είδηση δεν υπήρχε. Οχι ανάλυση και καταγγελία και στράτευση, αλλά μια απλή είδηση. Βρίσκονται πίσω ακόμα και από τον αστικό Τύπο και από το Mega. Ντροπή, τί άλλο να πεις γι’ αυτή την αβελτηρία; Εχουν μια τελευταία ευκαιρία να μπουν -με το δικό τους έστω τρόπο- στο κίνημα αλληλεγγύης. Ας μην την πετάξουν.

 

Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος του Καραμανλή αυτή την περίοδο; Δεν είναι ο προϋπολογισμός, ούτε το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών την άνοιξη, ούτε βέβαια η απόδοση των υπουργών και το ενδεχόμενο ανασχηματισμού (καλά, για τα λαϊκά προβλήματα δεν το συζητάμε καν). Ο μεγάλος πονοκέφαλος του Καραμανλή είναι η κατάρτιση ενός νομοσχέδιου που θα ξαναμοιράζει την πίτα ανάμεσα στους μεγαλοεργολάβους-μεγαλοπρομηθευτές του Δημόσιου. Το νομοσχέδιο για τον «βασικό μέτοχο». Επί σειρά ετών ο Καραμανλής κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ για «διαπλοκή». Εμφανιζόταν ως πολιτικός εκπρόσωπος των Βαρδινογιάννηδων και μερικών ακόμη από τους ριγμένους του παιχνιδιού. Είχε δεσμευτεί, λοιπόν, ότι θα καταργήσει όλα τα παράθυρα με τα οποία οι μεγαλοεκδότες-καναλάρχες λειτουργούσαν ταυτόχρονα και σαν μεγαλοεργολάβοι-μεγαλοπρομηθευτές του Δημόσιου. Τώρα, ο Καραμανλής βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από τη μια πρέπει να ικανοποιοήσει εκείνους που τον είχαν στηρίξει προεκλογικά, από την άλλη δεν μπορεί να μετατρέψει σε εχθρούς της κυβέρνησής του και του ίδιου προσωπικά όλους εκείνους που ελέγχουν τα ΜΜΕ και βέβαια δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους. Πρέπει να κάνει μια καινούργια μοιρασιά ανάμεσα στα διάφορα κεφαλαιοκρατικά λόμπι. Ξέρετε τί μας θυμίζει αυτή η προσπάθεια; μας θυμίζει έναν άνθρωπο που παίρνει ένα καρότσι κρέας και μπαίνει σ’ ένα κλουβί γεμάτο με πεινασμένες τίγρεις, έχοντας τη φιλοδοξία ότι οι τίγρεις θα περιμένουν υπομονετικά να τους μοιράσει δίκαια το κρέας. Οι τίγρεις πρώτα θα κατασπαράξουν τον ίδιο κι ύστερα θα ξεσκιστούν μεταξύ τους για το κρέας που περίσσεψε.