Τελικά, το κοινοβούλιο δεν έχασε τον μεγάλο, τον τεράστιο, τον γίγαντα Γιάννη Βούρο. Είν’ αλήθεια ότι βασανίστηκε πολύ και τον πόνο του τον εξέφρασε δημόσια, για να τον μάθει όλος ο ελληνικός λαός: να ψηφίσω το χαράτσι στα σπίτια του κοσμάκη ή να παραιτηθώ; Τελικά, προτίμησε να ψηφίσει (όπως και τις προηγούμενες φορές). Διότι αν παραιτούνταν τι θα έκανε; Το θέατρο δεν έχει λεφτά ούτε δουλειές. Σίριαλ καινούργια δεν γυρίζονται κι αν γυρίζονταν δύσκολα θα έβρισκε κάτι καλύτερο από κάνα ρολάκο, διότι η μπογιά του έχει περάσει και τηλεοπτικά. Η ΑΕΚ πάει από το κακό στο χειρότερο, οπότε δεν υπάρχει περιθώριο να «ταΐσει» και Βούρους. Ετσι παρατάς μια βουλευτική θεσούλα, με τα λεφτά της, με τα προνόμιά της και με την προοπτική να εξασφαλίσεις μια συνταξάρα που ούτε στα καλύτερα όνειρά τους δεν βλέπουν οι καλλιτέχνες;
Φυσικά, ο Βούρος ψήφισε «από αίσθημα εθνικής ευθύνης», όπως ανακοίνωσε, αφού πρώτα συναντήθηκε με τον Πετσάλνικο και δέχτηκε το σχετικό «μασάζ», όπως αποκαλείται στην πασοκική αργκό το ψήσιμο των βουλευτών. Τι ακριβώς περιλάμβανε το «μασάζ» δεν το γνωρίζουμε. Εξαρτάται από τη διαπραγματευτική δεινότητα του Βούρου (και του κάθε Βούρου).
Τα ίδια, φυσικά, ισχύουν και για τους υπόλοιπους του πασοκικού λόχου, που δήθεν προβληματίζονται, αγωνιούν, πονάνε. Να καταψηφίσουν, να ρίξουν την κυβέρνηση και μετά να ψάχνουν να βρουν δουλειά; Οσο πιο αργά τόσο πιο καλά (για τους ίδιους). Αλλωστε, τώρα το ‘χουν συνηθίσει. Και όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η Λούκα Κατσέλη, «όλοι θα σφίξουν το ζωνάρι ακόμα περισσότερο και θα πούμε ναι, να πληρωθούν αυτά εάν ξέρουμε ότι είναι η τελευταία φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε έκτακτα μέτρα».
