«Τη μεταφορά του γερμανικού μοντέλου κοινωνικής προστασίας στην Ελλάδα, ώστε να υιοθετηθούν ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης, μελετά ο υπουργός Εργασίας, Πάνος Παναγιωτόπουλος. Σύμφωνα με αυτό, ο ΟΑΕΔ θα βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους ανέργους. Αν αρνηθούν τρεις προσφορές για εργασία, θα διαγράφονται από τα μητρώα».
Η παραπάνω είδηση είναι αλιευμένη από την φιλοκυβερνητική «Απογευματινή». Είναι δηλαδή είδηση υπεράνω υποψίας αντικυβερνητικής σκοπιμότητας. Εκείνο που δεν μας λέει η καλή φυλλάδα, όμως, είναι ποιο είναι αυτό το γερμανικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας. Γιατί, βέβαια, δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο μέτρο της διαγραφής των ανέργων από τα μητρώα, αν αρνηθούν τρεις προσφορές εργασίας. Αυτό δεν μπορεί να έχει μεγάλο ταμειακό όφελος για τον ΟΑΕΔ, δεδομένου ότι στην Ελλάδα δεν επιδοτούνται οι μακροχρόνια άνεργοι όπως στη Γερμανία. Το γερμανικό μοντέλο, που μελετά εντατικά ο κ. Παναγιωτόπουλος κατέβασε χιλιάδες εργάτες στους δρόμους τουλάχιστον 10 γερμανικών μεγαλουπόλεων, τη Δευτέρα 3 Γενάρη, πρώτη εργάσιμη μέρα της νέας χρονιάς. Ας δούμε πώς το περιγράφει μια άλλη υπεράνω υποψίας ελληνική εφημερίδα, η «Ημερησία» του συγκροτήματος Μπόμπολα, πιστό όργανο της εγχώριας κεφαλαιοκρατίας.
«Από σήμερα οι 3,2 εκατομμύρια μακροπρόθεσμα άνεργοι της χώρας θα λαμβάνουν μόνο ένα βοήθημα που δε θα υπερβαίνει τα 350 ευρώ… Η εφαρμογή των νέων μέτρων θα “μεταφραστεί” σε διακοπή της χορήγησης του επιδόματος για 550.000 ανέργους και σε δραστική περικοπή του για άλλο 1 εκατομμύριο ανέργους… Οι αρχές της Γερμανίας εκφράζουν φόβους για βίαιες αντιδράσεις από αυτούς που θίγονται άμεσα. Ενδεικτική της νευρικότητας η συμβουλή στο προσωπικό να απομακρύνουν αντικείμενα όπως συρραπτικές μηχανές, για να μην τους τα εκτοξεύουν οι άνεργοι».
Τί γίνεται, λοιπόν, στη Γερμανία; Από την 1η της νέας χρονιάς τέθηκε σε εφαρμογή ο νόμος Hartz IV. Ενας νόμος που πήρε την ονομασία του από τον εμπνευστή του, τον Πίτερ Χαρτζ, πρώην στέλεχος της Volkswagen, που αναδείχτηκε χάρη στην προώθηση των σχεδίων μείωσης του προσωπικού. Ο Χαρτζ διορίστηκε από τη γερμανική κυβέρνηση επικεφαλής της επιτροπής που μελέτησε το θέμα της επιδότησης της ανεργίας, που αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της αντεργατικής «Ατζέντα 2010», μέσω της οποίας το γερμανικό κεφάλαιο κατεδαφίζει το «κοινωνικό κράτος», το μεταπολεμικό καμάρι του γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Ο νόμος έχει σαν σκοπό να μειώσει τον αριθμό των επιδοτούμενων ανέργων. Το ίδιο το Ομοσπονδιακό Γραφείο Εργασίας δηλώνει ότι το 10% των ανέργων θα χάσει τα επιδόματα ανεργίας. Αντίθετα, τα συνδικάτα υπολογίζουν ότι το ποσοστό αυτό θα κινηθεί μεταξύ του 27% και του 48%. Μ’ αυτόν τον τρόπο -λένε οι εμπνευστές του νόμου- οι άνεργοι θα βγουν στην αγορά εργασίας και θα αναζητήσουν εργασία «πιο ενεργά». Τί σημαίνει «πιο ενεργά»; Σημαίνει ότι θα δεχτούν να εργαστούν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες αμοιβής ωραρίου και λοιπών εργασιακών σχέσεων. Αλλωστε, το ίδιο το γερμανικό κράτος φροντίζει να καθιερώσει τα προγράμματα «εργασίας ενός ευρώ», όπως τα χαρακτηρίζουν τα γερμανικά ΜΜΕ.
Εργασιακά σκλαβοπάζαρα στα οποία η ειδικευμένη εργασία πληρώνεται σαν ανειδίκευτη, ενώ κανόνας είναι η μερική απασχόληση. Ουσιαστικά, δηλαδή, η επίθεση ενάντια στα επιδόματα ανεργίας δεν είναι μόνο μια προσπάθεια περιστολής των κοινωνικών δαπανών του γερμανικού κράτους, αλλά μια γενικότερη προσπάθεια ανατροπής των εργασιακών σχέσεων και «φτηνέματος» της εργατικής δύναμης.
Αυτό είναι, λοιπόν, το γερμανικό μοντέλο που μελετά ο… λαϊκιστής κ. Παναγιωτόπουλος. Ενα μοντέλο που προωθεί τη στρατηγική της Λισαβόνας, για την οποία τόσο κόπτεται το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, όπως φαίνεται και από την πρόσφατη έκθεση της επιτροπής Κοκ. Θα προσπαθήσει να θεσπίσει τέτοια μέτρα και στην Ελλάδα; Το είχε αποπειραθεί και ο Ρέππας, αλλά δεν του πέρασε, γιατί αντέδρασε ακόμα και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Μπορεί στην Ελλάδα τα επιδόματα ανεργίας να μην είναι τόσο πολλά και μακρόχρονα, όπως στη Γερμανία, αλλά έχουν μπει στο στόχαστρο κι αυτά ακόμα τα ελεεινά επιδόματα. Η αναλογία μεταξύ επιδομάτων ανεργίας και επιδότησης των καπιταλιστών για πρόσληψη ανέργων αλλάζει συνεχώς υπέρ των δεύτερων, που ονομάζονται προγράμματα ενεργητικής καταπολέμησης της ανεργίας. Εχουμε δείξει, βέβαια, μέσα από τα επίσημα στοιχεία, ότι μ’ αυτά τα προγράμματα κάθε άλλο παρά αυξάνονται οι θέσεις εργασίας. Απλά, οι καπιταλιστές τσεπώνουν το παραδάκι και ανακυκλώνουν εργαζόμενους και άνεργους, για να έχουν πάντα στη δούλεψή τους κάποιους εργαζόμενους που τους πληρώνει ο ΟΑΕΔ. Στριμώχνοντας, λοιπόν, τους ανέργους να πιάσουν οποιαδήποτε δουλειά τους προταθεί, αλλιώς θα χάσουν το επίδομα ανεργίας, από τη μια θα μειώσουν τη συνολική διάρκεια επιδότησης (άρα θα περισσέψουν περισσότερα κονδύλια για να κατευθυνθούν στα προγράμματα επιδότησης των καπιταλιστών) και από την άλλη θα ασκήσουν ακόμα μεγαλύτερη πίεση στις εργασιακές σχέσεις, καλλιεργώντας στους άνεργους εργαζόμενους τη νοοτροπία του σκλάβου, που είναι υποχρεωμένος να δουλεύει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
