Τα καραγκιοζιλίκια της ΓΣΕΒΕ, που εξαγγέλθηκαν ως αποκλεισμοί των εθνικών δρόμων, μετατράπηκαν σε συμβολικούς αποκλεισμούς και κατέληξαν σε… διανομή ανακοινώσεων από την άκρη του δρόμου, για να μετατεθούν στο τέλος από τις 13 στις 19 Ιούλη, ήταν το χειρότερο ρέκβιεμ για την υπόθεση της διεύρυνσης του ωράριου των καταστημάτων, που η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περάσει και το πέρασε, επειδή αυτό απαιτούσαν μια χούφτα αλυσίδες και πολυκαταστήματα.
Μήπως, όμως, ήταν καλύτερα τα πράγματα στο άλλο μέτωπο, αυτό που καθοδηγούσαν οι δυνάμεις του Περισσού; Μια 24ωρη απεργία που κανείς δεν κατάλαβε ότι έγινε, κανείς δεν την αισθάνθηκε. Μια 24ωρη απεργία – σύμβολο της ταξικής συνεργασίας, αφού σ’ αυτή βρέθηκαν πλάι-πλάι εργαζόμενοι και μικρά (ή και μικρομεσαία) αφεντικά. Τί έμεινε απ’ αυτή την απεργία; Λίγο θέαμα, εν είδει επαναστατικής γυμναστικής. Περνάμε από ένα πολυκατάστημα, αποκλείουμε για λίγο την είσοδό του και φεύγουμε για το επόμενο. Στο μεταξύ, το προηγούμενο ανοίγει και λειτουργεί κανονικά. Κάνουμε μια γύρα, τους αναγκάζουμε να κλείσουν για λίγο, οι ίδιοι δεν δυσανασχετούν γι’ αυτό, η Αστυνομία παρακολουθεί διακριτικά χωρίς να προκαλεί (έχει πάρει τις εγγυήσεις της), κάνουμε δηλώσεις στα κανάλια που μας ακολουθούν και η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος εκεί κάπου προς το μεσημέρι. Η υπόλοιπη μέρα συνεχίζεται κανονικά, σαν να μην υπήρξαν τα εμβόλιμα διαλείμματα του πρωινού.
Η όλη υπόθεση της πάλης ενάντια στη διεύρυνση του ωράριου εκτυλίχτηκε σε μια διαμαρτυρία των μικροκαπιταλιστών του εμπόριου, που κατέγραψαν απλώς τη διαμαρτυρία τους. Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο δεν είχαν δικό τους μέτωπο. Αυτοί που εμφανίστηκαν ως ηγήτορές τους έπνιξαν σκόπιμα κάθε ταξική ανεξαρτησία. Την υπέταξαν στα συμφέροντα των μικροϊδιοκτητών, σε μια προσπάθεια να αντλήσουν απ’ αυτούς και μόνο απ’ αυτούς πολιτική δύναμη. Εχει που έχει τα χάλια του το εργατικό κίνημα, ήρθε και η ταξική υποταγή να του δώσει ένα χαστούκι ακόμα. Γιατί, βέβαια, δεν μπορεί ο απλός εργαζόμενος του εμπόριου να δει το αφεντικό του ως σύμμαχο και μάλιστα ως φυσικό σύμμαχο. Αυτό το αφεντικό είναι που του κλέβει ένσημα, που τον αναγκάζει να κάνει απλήρωτες υπερωρίες, που τον πληρώνει με τον πιο εξευτελιστικό μισθό. Πώς να συγκινήσει, λοιπόν, το «μέτωπο με τους μικρομεσαίους»;
Αν μετράμε καλά, είναι η τέταρτη φορά που διευρύνεται το ωράριο. Κάθε φορά, οι αντιστάσεις είναι μικρότερες από την προηγούμενη. Αν οι μεγαλοκαπιταλιστές του λιανεμπόριου επιδιώξουν την πλήρη απελευθέρωση, θα την πάρουν κι αυτή. Μάλλον, όμως, σειρά έχει πρώτη η Κυριακή. Οσο για τους εργαζόμενους στο εμπόριο, μόνο η ανεξάρτητη ταξική τους οργάνωση και δράση μπορεί να τους προστατέψει από την ασυδοσία των αφεντικών, μεγάλων και μικρών.
