Οσο καιρό διαρκούσε ο «πόλεμος» για τη ματαίωση του «ευρωπαϊκού φεστιβάλ μίσους» ορισμένοι δημοκράτες και αριστεροί (κατά δήλωσή τους πάντα) ξεσπάθωσαν, όχι κατά των φασιστών, όπως θα ανέμενε κανείς, αλλά κατά των αντιφασιστών. Επικαλούμενοι την ελευθερία διάδοσης των ιδεών και την ελευθερία της συνάθροισης, χαρακτήρισαν την αντιπαράθεση στη νεοναζιστική πρόκληση ως… φασισμό.
Το κακό είναι πως σ’ αυτές τις επιθέσεις «τσίμπησαν» ορισμένοι από το αντιφασιστικό μέτωπο, οι οποίοι έσπευσαν να συμφωνήσουν πως δεν πρέπει να ζητείται η απαγόρευση διάδοσης όλων των ιδεών, ακόμα και των ναζιστικών, όμως εν προκειμένω η νεοναζιστική συμμορία που οργάνωνε το «φεστιβάλ» οργανώνει δολοφονικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, πολιτικές ομάδες, νεολαίους.
Διαφωνούμε κάθετα με αυτή την προσέγγιση. Οχι μόνο γιατί δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τις ιδέες από τις πράξεις των διάφορων πολιτικών ρευμάτων (είναι δυνατόν να νοηθεί νεοναζισμός χωρίς συμμορίτικη δράση;), αλλά γιατί δεν μπορούμε να ενστερνιστούμε τις ιδέες ενός αφηρημένου δημοκρατισμού. Ακόμα και όταν οι οπαδοί του μας φέρνουν το επιχείρημα, ότι αύριο μπορεί κάποιοι να ζητήσουν, με ανάλογα επιχειρήματα, την απαγόρευση της διάδοσης των κομμουνιστικών ιδεών.
Αυτή η αφηρημένη εξίσωση «των ιδεών» και η διεκδίκηση της ελευθερίας για όλες, πηδάει πάνω από μια πραγματικότητα που ονομάζεται ταξική πάλη και που κάνουν πως δεν τη βλέπουν οι δημοκράτες μας. Οι κομμουνιστές την ελευθερία τους μέσα στο αστικό καθεστώς, αλλού κωλοβή, αλλού κάπως καλύτερη, την κατέκτησαν με την ταξική πάλη. Εχυσαν ποτάμια αίμα γι’ αυτή. Πλήρωσαν με διώξεις, απαγορεύσεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξορίες, εκτελέσεις. Δεν τους τη χάρισε κανείς. Υποχρεώθηκε η αστική εξουσία να τους τη δώσει και είναι έτοιμη να τους την αφαιρέσει, μόλις αισθανθεί ότι κινδυνεύει (μια ισορροπία είναι, ένας ισολογισμός κερδών και απωλειών για το αστικό σύστημα).
Οι κομμουνιστές ποτέ δεν έκρυψαν ότι είναι οπαδοί της ταξικής πάλης. Ηθικό είναι ό,τι εξυπηρετεί την ταξική πάλη του προλεταριάτου, έγραφε ο Λένιν. Ο πραγματικός ουμανισμός προϋποθέτει το μίσος για τους εχθρούς της ανθρωπότητας, έγραφε ο Μαρξ. Είναι ο ναζισμός εχθρός της ανθρωπότητας ή όχι; Μήπως πρέπει να το συζητήσουμε κι αυτό; Δεν μας απασχολεί αν οι νεοναζί διαδίδουν μόνο τις μαύρες ιδέες τους ή αν επιδίδονται και σε πράξεις βίας. Δεν είμαστε χωροφύλακες της δημοκρατίας, ούτε δικαστές για να κρίνουμε επί αδικημάτων και να επιβάλλουμε ποινές σύμφωνα με το νόμο. Είμαστε οπαδοί της ταξικής πάλης και θα στραφούμε ενάντια στους φορείς των «μαύρων» πολιτικών ρευμάτων. Θα προσπαθήσουμε να πείσουμε το λαό και τη νεολαία (όχι το αστικό κράτος, βέβαια), ότι πρέπει να τους τσακίσουμε, να τους κάνουμε να μη ξανασηκώσουν κεφάλι.
Γιατί; Γιατί αυτό είναι ταξικά δίκαιο και σωστό. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Χωρίς ιδεολογικές αλχημείες.
