Στο δεύτερο ατμοσφαιρικό θρίλερ του, ο Ντομινίκ Μολ («Χάρι, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου») δημιουργεί ένα καλοστημένο ζαλιστικό παιχνίδι μέσω της διαρκούς συμπλοκής πραγματικού και φαντασιακού για να εκφράσει τις σοβαρές του αμφιβολίες για το κατά πόσο υπάρχουν… ευτυχισμένα ζευγάρια. Κι έτσι, μέσα από το σύμβολο-πυροδοτητή των lemmings (μικρά σκανδιναβικά τρωκτικά που υποτίθεται ότι αυτοκτονούν μαζικά), η ειδυλλιακή καθημερινότητα του μηχανικού Αλέν και της γυναίκας του Μπενεντίκτ, νεαρού ζευγαριού-προτύπου της γαλλικής μεσοαστικής τάξης, μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε έναν διαστροφικό εφιάλτη αβεβαιότητας. Το ότι βέβαια τα ψυχολογικά θρίλερ που αντλούν έμπνευση από τα ερωτικά-υπαρξιακά αδιέξοδα των ευρωπαίων γιάπηδων ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζουν για εμάς -άλλωστε, η συγκλονιστική αποδόμηση του αστικού έρωτα που συντελείται στις «Σκηνές από ένα Γάμο» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν παραμένει αξεπέραστα απολαυστική- και το ότι άλλα είναι μάλλον τα κινηματογραφικά γένη που καταπιάνονται με πιο καυτές θεματικές, δεν φαίνεται να αφορά την αυτιστική πορεία του σύγχρονου γαλλικού σινεμά…
Ε.Γ.
