Θέμα ν’ ασχολείται βρήκε το αστικό πολιτικό σύστημα. Με ποιο τρόπο θα περάσει από την ελληνική Βουλή το «Σύμφωνο για το ευρώ»; Με τη συνήθη διαδικασία της απλής πλειοψηφίας ή με τη διαδικασία της ενισχυμένης πλειοψηφίας των 180 ψήφων;
Ακόμα και η κυβερνητική παράταξη εμφανίζεται διχασμένη, με μια μερίδα να εισηγείται αυξημένη πλειοψηφία και μία άλλη να δηλώνει πως αρκεί η απλή πλειοψηφία, αφού και το Μνημόνιο μ’ αυτή τη διαδικασία ψηφίστηκε. Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και υπουργοί, δεν διστάζουν να εκφράσουν δημόσια τη γνώμη τους υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης, δείγμα του ότι δεν υπάρχει κεντρική κατεύθυνση και το Μαξίμου προωθεί τον «δημιουργικό διάλογο». Εφαρμόζει, δηλαδή, ο Παπανδρέου το παλιό κόλπο να απασχολεί την επικαιρότητα με τον τύπο και όχι με την ουσία, να δημιουργεί δευτερεύουσες πολώσεις, να φέρνει το πολιτικό κλίμα στα δικά του μέτρα και στο τέλος να δώσει τη λύση ο ίδιος, με συντεταγμένο πίσω του ολόκληρο τον πασοκικό λόχο (ως προς αυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία).
Τα ίδια είχαν γίνει και όταν ψηφιζόταν το Μνημόνιο, μόνο που τότε οι χρονικές διαδικασίες ήταν ασφυκτικές και το θέμα δεν απασχόλησε πολύ. Η αρχική πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να ψηφίσει το Μνημόνιο με τη διαδικασία των 180 ψήφων.
Οταν η ΝΔ διεμήνυσε ότι δεν θα ψηφίσει, αποφασίστηκε αμέσως η διαδικασία της απλής πλειοψηφίας, διότι το Μνημόνιο έπρεπε να ψηφιστεί και τα «κουκιά» δεν έβγαιναν (ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ). Υπάρχει, λοιπόν, το προηγούμενο και τυπικά η κυβέρνηση δεν ανησυχεί.
Οταν η ΝΔ διεμήνυσε ότι δεν θα ψηφίσει, αποφασίστηκε αμέσως η διαδικασία της απλής πλειοψηφίας, διότι το Μνημόνιο έπρεπε να ψηφιστεί και τα «κουκιά» δεν έβγαιναν (ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ). Υπάρχει, λοιπόν, το προηγούμενο και τυπικά η κυβέρνηση δεν ανησυχεί.
Αυτή την περίοδο, όμως, ο Παπανδρέου θέλει να δοκιμάσει αν προπαγανδιστικά μπορεί να στριμώξει τη ΝΔ, γι’ αυτό και ξεκίνησε αυτή την κουβέντα. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η κουβέντα λειτουργεί αποπροσανατολιστικά για τον ελληνικό λαό.
Δύσκολα, βέβαια, θα τσιμπήσουν εργαζόμενοι και θα αναλώσουν φαιά ουσία δείχνοντας ενδιαφέρον γι’ αυτό το θέμα, όμως η γενικότερη θολούρα κάθε άλλο παρά ζημιά στην κυβέρνηση κάνει.
Δύσκολα, βέβαια, θα τσιμπήσουν εργαζόμενοι και θα αναλώσουν φαιά ουσία δείχνοντας ενδιαφέρον γι’ αυτό το θέμα, όμως η γενικότερη θολούρα κάθε άλλο παρά ζημιά στην κυβέρνηση κάνει.
Ορισμένες εφημερίδες, ευθυγραμμισμένες με το προπαγανδιστικό επιτελείο του μεγάρου Μαξίμου, έχουν βάλει μπροστά εκ νέου την εκλογολογία, αφήνοντας ερωτηματικά για τις προθέσεις του Παπανδρέου να πάει σε εκλογές τον Απρίλη-Μάη, με όχημα το «Σύμφωνο για το ευρώ» και την ιδιαίτερη θέση της Ελλάδας σ’ αυτό. Είναι η δεύτερη φάση εκλογολογίας που περνάμε. Η πρώτη είχε και πάλι προέλευση το μέγαρο Μαξίμου και υποτίθεται ότι την τερμάτισε ο Παπανδρέου μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο μετά την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες και τη σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης. Ο ίδιος, όμως, μέσω του μηχανισμού του, από την επόμενη κιόλας μέρα ξανάρχισε την εκλογολογία, η οποία αποδεικνύεται πάντοτε ένα πρώτης τάξης εργαλείο αποπροσανατολισμού.
Αλήθεια, γιατί να πάει σε εκλογές ο Παπανδρέου; Για να καταγράψει μια συντριπτική ήττα; ‘Η για να κερδίσει μια Πύρρειο νίκη, χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα τον αναγκάσει να πάει σε κυβέρνηση συνεργασίας; Αντιμετωπίζει μήπως προβλήματα από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ; Οπως όλα δείχνουν, οι Πασόκοι είναι συσπειρωμένοι γιατί τους ενώνει η νομή της εξουσίας. Απ’ όταν ψήφισαν το Μνημόνιο εμφανίζονται περισσότερο ενωμένοι από ποτέ, παρά τη γενική λαϊκή κατακραυγή. Αν υπήρχαν σφοδρές εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις, τότε πράγματι ο Παπανδρέου θα σκεφτόταν πολύ σοβαρά τις εκλογές. Οσο αυτό δεν υπάρχει, δεν έχει κανέναν πραγματικό λόγο να πάει σε εκλογές. Ούτε το σύστημα θέλει εκλογές, διότι φοβάται μια περίοδο πολιτικής αστάθειας.
Πέρα, όμως, από το «Σύμφωνο για το ευρώ», το οποίο δεν είναι σίγουρο ότι θα εγκριθεί στη σύνοδο κορυφής στις 24-25 Μάρτη και το οποίο δεν θα έχει προβλήματα ψήφισης στην ελληνική Βουλή, η Ελλάδα πρέπει να εισάγει στο Δίκαιό της το «φρένο χρέους», με ρύθμιση αυξημένης συνταγματικής ισχύος, όπως συμφωνήθηκε στη σύνοδο κορυφής των «17» και γράφτηκε στα συμπεράσματα της προεδρίας. Εκεί πραγματικά θα χρεια- στούν οι 180 ψήφοι και είναι η ΝΔ που θα προσφέρει τη σχετική «ένεση», όπως ήδη διαφαίνεται.
