Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τότε που ένας νεαρός υφυπουργός της Γερμανίας, ο Ζόεργκ Αζμουσεν, μιλώντας από τη Νέα Υόρκη, απευθύνθηκε με ύφος χιλίων Χίτλερ στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, υποστηρίζοντας ότι η Γερμανία και η ευρωζώνη θα μπο-ρούσαν να μειώσουν τα επιτόκια των δανείων που έχουν δοθεί σ’ αυτές τις χώρες, εάν προχωρήσουν σε αναθεώρηση των συνταγμάτων τους, περιλαμβάνοντας σ’ αυτά όρια για το δημοσιονομικό έλλειμμα και το χρέος. Η ουσιαστική εναρμόνιση του ελληνικού και του ιρλανδικού συντάγματος μ’ αυτό της Γερμανίας θα προστάτευε –σύμφωνα με τον υφυπουργό της Μέρκελ– τις επόμενες γενεές από την υιοθέτηση ανεύθυνων πολιτικών και από δυσάρεστες καταστάσεις σαν αυτές που οι δυο χώρες αντιμετωπίζουν σήμερα.
Στην Αθήνα, τα στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου δέχτηκαν ατάραχα το φτύσιμο από το δευτεροκλασάτο στέλεχος της γερμανικής κυβέρνησης, σκουπίστηκαν και αποφάνθηκαν ότι ψιχαλίζει. Στη συνέχεια, άρχισαν να παίρνουν μέρος σε μια φιλολογία που αναγνωρίζει τα δίκια της Γερμανίας, εγείρει όμως θέμα τεχνικών δυσκολιών. Για ν’ αλλάξει το σύνταγμα χρειάζεται κάποιος χρόνος, οπότε πρέπει να βρεθεί κάποια άλλη φόρμουλα για να ικανοποιηθούν οι σατράπες της Ευρωένωσης.
Φυσικά, και η Μέρκελ ξέρει πολύ καλά ότι μια συνταγματική αναθεώρηση είναι μια σχετικά χρονοβόρα διαδικασία. Οπως ξέρει, επίσης, ότι και στο σύνταγμα να μπουν ποσοστιαία όρια για το έλλειμμα και το χρέος, πάλι δεν υπάρχει η εγγύηση της τήρησής τους. Ομως, αυτές οι ιταμές προτάσεις διατυπώνονται, για να γίνει σαφές τοις πάσι ότι η εποχή της «ίσης ψήφου» στα ευρωπαϊκά όργανα παρήλθε ανεπιστρεπτί. Πλέον, οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας πρέπει να δεχτούν την απόλυτη επικυριαρχία του σκληρού πυρήνα των ιμπεριαλιστικών χωρών, στον οποίο τα ηνία κρατάει ο επανασυγκολληθείς γερμανογαλλικός άξονας.
Δεν γνωρίζουμε τι διεμείφθη στη χτεσινή σύνοδο κορυφής της ΕΕ, γνωρίζουμε όμως πως Γερμανία και Γαλλία θα κατέβαιναν με κοινή πρόταση για την «οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ». Μα αυτό δεν είναι που ζητούσε ο Παπανδρέου; Ακριβώς. Τι σημαίνει «οικονομική διακυβέρνηση»; Σημαίνει ο σκληρός πυρήνας ν’ αποφασίζει και η περιφέρεια (ή η δεύτερη ταχύτητα, αν θέλετε) να εκτελεί πειθήνια. Αλλιώς, δεν έχει δάνεια. Οι τελικές αποφάσεις αναμένονται το Μάρτη, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η Γερμανία, οπότε σ’ αυτή τη σύνοδο Παπανδρέου και σία θα εισπράξουν απλώς την πρώτη κρυάδα, για να συνηθίσουν στην ιδέα.
Φυσικά, ο Παπανδρέου δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να δεχτεί τη γερμανο-γαλλική υπαγόρευση. Γιατί δεν έχει κανένα πρόβλημα η ελληνική αστική τάξη. Οπως δεν είχε επί Τρίτου Ράιχ (τον καιρό της κατοχής από τους ναζί), έτσι δεν έχει και επί Τέταρτου Ράιχ (τον καιρό της οικονομικής κατοχής από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο). Τα υπόλοιπα, που σίγουρα θα ζήσουμε, όπως οι κόντρες κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, αφορούν το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, στο πλαίσιο της οικονομικής κατοχής. Κάποιος πρέπει να κυβερνά και κάποιος να φιλοδοξεί να τον διαδεχτεί.
Οικονομικά έντυπα κάνουν λόγο για «25 χρόνια σκληρής γερμανικής λιτότητας». Και δεν πέφτουν έξω. Το γερμανικό σχέδιο, που διοχετεύθηκε στο SPIEGEL και παρουσιάστηκε εν περιλήψει, προβλέπει «να εισαχθεί ένα είδος οικονομικής διακυβέρνηση στην ευρωζώνη, που πηγαίνει πολύ πιο μακριά από οτιδήποτε έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα». Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Ας δούμε μια «λεπτομέρεια», όπως την παρουσίασε στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου: «Ανταγωνιζόμαστε όλες τις άλλες χώρες στην Ευρώπη. Οταν στη Γερμανία, τα τελευταία 10 χρόνια, έχουν αυξηθεί οι μισθοί γύρω στο 4%-5% και σε εμάς 35%, έχουμε ένα πρόβλημα».
Δεν χρειάζεται να απαντήσουμε στη βλακεία που ξεστόμισε ο θρασύτατος αυτός νεόκοπος πολιτικός περί ανταγωνισμού του ελληνικού καπιταλισμού με το γερμανικό. Αρκεί να κάνουμε μια μικρή σύγκριση στα ποσοστά που δίνει, για να καταλάβουμε πως στο στόχαστρο έχουν μπει οι μισθοί και τα μεροκάματα. Στο δημόσιο θα καθαρίσουν με το νέο μισθολόγιο (και βλέπουμε στη συνέχεια), στον δε ιδιωτικό τομέα με τις συνεχείς ανατροπές στο καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων. «Ο ιδιωτικός τομέας ξέρει πολύ καλά ότι πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του, ξέρει ότι μέρος αυτής της βελτίωσης περνάει μέσα και από το κόστος των επιχειρήσεων», λέει ο Παπακωνσταντίνου.
Αυτό το επιβεβαίωσε και η Κατσέλη, μιλώντας στον Flash. Ακόμα και τα τηλεφωνήματα από τους τροϊκανούς στη ΝΕΟΓΑΛ δικαιολόγησε: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει μια αναζήτηση ανεξάρτητης πληροφορίας και αυτό δεν το βρίσκω μεμπτό». Τι ακριβώς ψάχνει η τρόικα και γιατί το ψάχνει; Αφού ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε πολύ πρόσφατα. Ιδού η απάντηση της Κατσέλη: «Αυτός είναι ένας νόμος που μόλις ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Αυτό το νόμο βεβαίως τον συζητάμε. Γιατί; Γιατί θέλουμε να δούμε πώς υλοποιείται, τι αποτελέσματα έχουμε. Θα τον συζητήσουμε και μετά από τρεις μήνες και μετά από έξι μήνες, όπως και όλες τις άλλες τομές που γίνονται στην ελληνική οικονομία». Εκείνο που κρύβει η κυρία είναι πως ο νόμος είναι υπό αναθεώρηση, διότι στη νοεμβριανή επικαιροποίηση του Μνημόνιου, την οποία και η ίδια προσυπέγραψε, αναφέρεται ρητά πως πρέπει να απαγορευτεί η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων. Αρα, πολύ σύντομα θα πάνε σε νέες αλλαγές, έτσι που να δοθεί στους καπιταλιστές το απόλυτο δικαίωμα να πηγαίνουν σε ατομικές συμβάσεις με τους εργαζόμενους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο γερμανογαλλικός άξονας, αφήνοντας στη μπάντα τα δημοσιονομικά, προτείνει πλέον ένα «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας», βάζοντας ευθέως στο στόχαστρο τους μισθούς και τα μεροκάματα. Η Ελλάδα, πειραματόζωο των μεγάλων αντιλαϊκών ανατροπών τον τελευταίο χρόνο, θα σύρει πρώτη κι αυτό το χορό.
