♦ Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους – Εξω το ΔΝΤ – ΚΟΕ (αφίσα)
Τι να πρωτοσχολιάσεις σ’ αυτή την αφίσα; Το ότι μια οργάνωση που αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστική ζητά επαναδιαπραγμάτευση και όχι διαγραφή του κρατικού χρέους; Το ότι στρώνει κι αυτή το δρόμο σ’ αυτό που πρόκειται να γίνει (την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους); Το ότι βρίσκεται πίσω ακόμα και από μικροαστούς οικονομολόγους που προτείνουν να κηρυχτεί το χρέος «επαχθές» και να μη πληρωθεί; ‘Η μήπως να σχολιάσουμε το ότι ευσχήμως από το «έξω» απουσιάζει η ΕΕ και μπαίνει μόνο του το ΔΝΤ; Το παιχνίδι του «καλού» και του «κακού» με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ε, βέβαια, για να κάνεις συμμαχία με τον Αλαβάνο πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί σου. Ακόμα και σε θέματα που κάποτε τα ονόμαζες «θέματα αρχών». Η επιλογή, όμως, δεν είναι του Αλαβάνου, αλλά δική σου.
♦ Το ζωνάρι θα το σφίξουμε στον λαιμό σας καθάρματα – A (σύνθημα)
Ουδείς (σίγουρα όχι εμείς) μπορεί να διαφωνήσει με το σύνθημα. Μόνο που όταν κάνεις σύνθημα το θυμικό σου, έστω και με πολιτικό υπόβαθρο, δεν προσφέρεις και τίποτα. Περισσότερο εκτονώνεις την οργή σου, παρά προτείνεις μια πολιτική τακτική, έστω και επιμέρους. Η εργαζόμενη κοινωνία, όμως, έχει ανάγκη από προτάσεις επί της τακτικής και όχι από εκκλήσεις που τις σκέφτεται και η ίδια (όλοι θα ήθελαν να σφίξουν το ζωνάρι στο λαιμό εκείνων που τους καλούν να σφίξουν το ζωνάρι), αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί (τουλάχιστον επί του παρόντος) να τις πραγματοποιήσει.
♦ Νικάει η πάλη; Ρώτα τον Μπεν Αλι – Β*Δ (σύνθημα)
Δεν ξέρουμε τι σημαίνει η υπογραφή, τα συγχαρητήρια, όμως, για το εύστοχο του συνθήματος οφείλουμε να τα δώσουμε. Η πάλη νικάει και το διώξιμο του Μπεν Αλι, αλλά και η επιμονή του λαού της Τυνησίας να εκδιωχτούν και τα υπολείμματα του δικτατορικού του καθεστώτος αποτελούν την καλύτερη απόδειξη.
♦ Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα «Δεκέμβρης 1944» – Λευτεριά στους ένοπλους αντάρτες και στους διωκόμενους της υπόθεσης Χαλανδρίου – Α (πανό στην Κεφαλλονιά)
Την πρόθεση την αντιλαμβανόμαστε. Και η αναφορά στο γνωστό σύνθημα του ΕΑΜ, που ήταν γραμμένο στο πανό της τεράστιας διαδήλωσης στις 4 Δεκέμβρη του 1944 θετική είναι, ειδικά όταν προέρχεται από τον αναρχικό χώρο. Αποτελεί φόρο τιμής στην ΕΑΜική αντίσταση, την οποία άλλα κομμάτια αυτού του χώρου λοιδορούν. Ομως, κάπου χάνεται το μέτρο. Δεν μπορείς να συγκρίνεις διαφορετικές εποχές, διαφορετικά κινήματα, διαφορετικές πολιτικές τακτικές, αλλά και διαφορετικές σχέσεις με την κοινωνία. Το 1940-44, αλλά και το 1946-49 είχαμε λαϊκές εξεγέρσεις, υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών. Είχαμε μαζικά αντάρτικα. Τα αντάρτικα πόλης από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δεν είχαν μαζικό χαρακτήρα. Αλλο ένοπλη προπαγάνδα, άλλο ένοπλη επανάσταση.
