Οι εντελώς αμύητοι στο μέγα μυστήριο της εφημερίδας του Νέου Κόσμου ασφαλώς θα έμειναν με την απορία: «Ποιος διάολο είναι αυτός ο Α. Σκορδίλης, στον οποίο χορηγήθηκε προβεβλημένος χώρος, εντός πλαισίου μάλιστα, σε μια από τις κεντρικές πολιτικές σελίδες της “Ελευθεροτυπίας” (φύλλο Σαββάτου, 3.6.06), προκειμένου να αναφερθεί στα περί “στοχοποίησης” του Βουλγαράκη;». Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα έθεσαν διαφορετικά το ερώτημα: «Μα καλά, δεν έχει πώς να γεμίσει τις σελίδες της η “Ελευθεροτυπία” και βάζει ένα συντάκτη για θέματα ΑμΕΑ να κάνει πολιτικό σχόλιο για ένα θέμα που ήδη κατά κόρον είχαν σχολιάσει οι πολιτικοί της συντάκτες; Τόσο πολύ κουράστηκε ο Σεραφείμ, που αφήνει την εφημερίδα της ζωής του να γίνεται μπάχαλο;».
Οι μυημένοι στο μέγα μυστήριο, όμως, κατάλαβαν, χαμογέλασαν και κούνησαν το κεφάλι με συγκατάβαση. Αυτοί ξέρουν πως ο κ. Σκορδίλης, εκτός από την ιδιότητα του ρεπόρτερ για θέματα ΑμΕΑ στην «Ελευθεροτυπία» έχει και την ιδιότητα του… εκδότη. Είναι, δηλαδή, οιονεί συνάδελφος του Τεγόπουλου και ασφαλώς ανώτερος του Φυντανίδη που είναι ένας απλός διευθυντής (ενδεχομένως και υπό δυσμένεια από την ιδιοκτησία της εφημερίδας, τουλάχιστον για τα θέματα που άπτονται της αρμοδιότητας του Α. Σκορδίλη, υπό την ιδιότητα του εκδότη και όχι του δημοσιογράφου). Για να το καταλάβετε καλύτερα: ο Α. Σκορδίλης είναι υφιστάμενος του Σ. Φυντανίδη σε ό,τι αφορά την εργασία του στην «Ελευθεροτυπία», αλλά ανώτερός του σε ό,τι έχει σχέση με την «υπόθεση 17Ν». Διότι είναι ο εκδότης του φυλλάδιου «Μήνυμα Αντίστασης», που εκδίδει η ομάδα των υπερασπιστών του Αλ. Γιωτόπουλου. Επομένως, όταν ο Α. Σκορδίλης «θέλει» (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και άλλο ρήμα) να αρθρογραφήσει, ουδείς Φυντανίδης ή άλλος τις από το διευθυντικό «σταφ» της «Ελευθεροτυπίας» μπορεί να του αρνηθεί. Ακόμα και αν όλοι διαβάζοντας το πόνημά του αναρωτιούνται: «τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής;».
Εμείς, πάντως, δεν έχουμε τέτοια απορία. Καταλάβαμε πολύ καλά τι σημαίνει η φράση «καθολικά αποδοκιμαστέα τρομοκρατική ενέργεια». Εκείνο το «καθολικά» μας ενοχλεί κάπως, αλλά καταλαβαίνουμε και την ανάγκη του συντάκτη να ταυτιστεί (μόνον αυτός;) με τους κύκλους της εξουσίας, η οποία συνηθίζει να βαφτίζει τις δικές της ιδιοτελείς απόψεις ως καθολικές. Καταλάβαμε, επίσης, την ανάγκη της επανάληψης: «απεχθής τρομοκρατική ενέργεια». Βέβαια, ένας δημοσιογράφος οφείλει να αποφεύγει τα επίθετα που «χρωματίζουν» τα ουσιαστικά, δηλώνοντας προσωπική προκατάληψη, όμως εν προκειμένω μάλλον ο Α. Σκορδίλης μπέρδεψε τις δυο του ιδιότητες, αυτή του δημοσιογράφου και αυτή του εκδότη του προαναφερθέντος φυλλάδιου. Οσο για την επανάληψη, ας μας επιτραπεί να θυμίσουμε μια παροιμία της γενέτειρας: «Είπαν του ζουρλού να χέσει κι αυτός πήγε και ξεκωλώθηκε».
Οσο κι αν σας φανεί παράξενο, εμείς καταλαβαίνουμε και το νόημα της φράσης: «Αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα προς όλους όσοι (ακόμα και… εκ των έσω) τροφοδοτούν τις εξελίξεις (ασυνείδητα;) προς μια τέτοια ολοκληρωτική κατεύθυνση». Εδώ η συγκεκαλυμμένη κατηγορία απευθύνεται προς τον Δ. Κουφοντίνα, που τοποθετήθηκε δημόσια για την προβοκάτσια των τρομολάγνων, που προσπάθησαν να συνδέσουν τη βόμβα στο Λυκαβηττό με τον ίδιο και, φυσικά, μίλησε και για το χαρακτήρα της συγκεκριμένης ενέργειας, με βάση τα στοιχεία που είχαν δημοσιεύσει οι εφημερίδες. Και βέβαια, κάθε αναφορά στον Κουφοντίνα από τη συγκεκριμένη ομάδα πρέπει να συνοδεύεται τουλάχιστον από μια «μυστριά» λάσπης (εκείνο το «ασυνείδητα;» άραγε το σκέφτηκε μόνος του ο Σκορδίλης;). Προφανώς, ο Κουφοντίνας ή έπρεπε να σωπάσει (αυτός, όμως, δεν διαθέτει… κυβερνητικό εκπρόσωπο ή «αντ’ αυτού») ή να προσχωρήσει και αυτός στη χορεία εκείνων που καταδικάζουν την «απεχθή τρομοκρατική πράξη». Δεν το έκανε και βρέθηκε αντιμέτωπος με τους λασπώδεις υπαινιγμούς που πρόθυμα αναπαράγει η ιδιοκτησία της «Ελευθεροτυπίας».
Π.Γ.
