Είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον απλό εργαζόμενο να προσανατολιστεί και να βγάλει άκρη μέσα στον ορυμαγδό των απόψεων που ακούει καθημερινά για τα ζητήματα της Παιδείας. Βλέπετε, αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον τρία ανοιχτά μέτωπα: ο νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ, η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και ο αποκλεισμός χιλιάδων παιδιών από υπαρκτές θέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την καθιέρωση από φέτος της βάσης εισαγωγής. Ο εργαζόμενος ακούει κυρίως τις διάφορες εκδοχές του κυρίαρχου λόγου, ενώ ο αντίλογος των αγωνιζόμενων κομματιών φτάνει σ’ αυτόν αποσπασματικός και διαθλασμένος, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να τον κατανοήσει σε βάθος και να καταλάβει ότι όλα αυτά που ισχυρίζονται διάφοροι μεγαλόσχημοι δεν είναι παρά ένα μάτσο από αντιδραστικά ιδεολογήματα και ψευτιές.
Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ύλης της «Κ» στην αποσαφήνιση πολλών από τα ζητήματα που έχουν ανοίξει, επειδή θεωρούμε ότι τα ζητήματα Παιδείας αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας και η πάλη για διεκδικήσεις σ’ αυτό το μέτωπο είναι αναπόσπαστο κομμάτι του γενικότερου αντικαπιταλιστικού αγώνα. Κι εκείνο που πρέπει πρωτίστως να καταδειχτεί και να γίνει κοινό κτήμα είναι ότι πυρήνας όλων των αλλαγών που προωθούνται στο χώρο της εκπαίδευσης είναι το χτύπημα αυτού που ονομάζεται δωρεάν παιδεία και δικαίωμα στη μόρφωση. Ο,τι τέλος πάντων συμβολίζει ο όρος δωρεάν παιδεία, με το σχετικό του περιεχόμενο (διότι η εισαγωγή σ’ ένα ΑΕΙ ή ΤΕΙ χρυσοπληρώνεται με φροντιστήρια και η απόκτηση ενός πτυχίου χρυσοπληρώνεται με τις δαπάνες σπουδών).
Στόχος είναι η μείωση, από τη μια, του συνολικού αριθμού εκείνων που αποκτούν τριτοβάθμια εκπαίδευση και, από την άλλη, το στρίμωγμα των περισσότερων απ’ αυτούς σε τμήματα τριετούς φοίτησης (κατεύθυνση της Μπολόνια). Και ταυτόχρονα, η δημιουργία μιας πλειάδας ιδιωτικών ΑΕΙ της πλάκας, που θα θησαυρίζουν κερδοσκοπώντας με τον πόθο για την απόκτηση ενός τριτοβάθμιου πτυχίου εκείνων που θα μένουν έξω από το δημόσιο σύστημα.
Ποιους θα πλήξει αυτή η κατεύθυνση; Τους εργαζόμενους και τα παιδιά τους. Αυτό είναι αυτονόητο. Η τάση που ιστορικά έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, η αναζήτηση πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, τάση συνδεδεμένη ασφαλώς με τον πόθο για επαγγελματική αποκατάσταση, η οποία όμως εξ αντικειμένου υπηρετεί το δικαίωμα στη μόρφωση για τα παιδιά της φτωχολογιάς και καθίσταται τάση κοινωνικά προοδευτική, είναι ο μεγάλος εχθρός του συστήματος. Η μόρφωση κοστίζει στο σύστημα, οι μορφωμένοι θεωρούνται άχρηστοι, το μόνο που χρειάζεται το σύστημα είναι ρομποτάκια για τις παραγωγικές και λοιπές του ανάγκες.
