ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
για να αποτρέψουμε
την αναθεώρηση του άρθρου 16
και να ακυρώσουμε το νόμο-πλαίσιο
Συνάδελφοι,
Βρισκόμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα μας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Από τις αποφάσεις που θα πάρουμε τώρα, από τον τρόπο που θα δράσουμε, θα εξαρτηθεί η έκβαση των πραγμάτων. Στο χέρι μας είναι να νικήσουμε, πετυχαίνοντας είτε το μάξιμουμ (να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16) είτε το μίνιμουμ (να μη συγκεντρωθεί πλειοψηφία 180 ψήφων στη Βουλή).
Ποια είναι τα νέα δεδομένα αυτή τη στιγμή;
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα, ότι επίκειται και η κατάθεση του νόμου-πλαισίου. Χωρίς προσχήματα, μάλιστα, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και του αστικού πολιτικού κόσμου, προαναγγέλλουν κατάργηση ουσιαστικά του ασύλου. Το πιο πιθανό είναι, μόλις τελειώσουν με την αναθεώρηση του άρθρου 16, να προωθήσουν και το νόμο-πλαίσιο για ψήφιση στη Βουλή, με διαδικασίες-εξπρές. Ποντάρουν στη συναίνεση που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και στη βοήθεια που προσφέρουν απροσχημάτιστα τα ΜΜΕ.
Ποντάρουν ακόμα στην πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που από την περασμένη άνοιξη ακόμα έδειξε καθαρά εχθρική στάση απέναντι στο φοιτητικό κίνημα, εκμεταλλευόμενη και το γεγονός ότι από τη μεριά μας δεν της ασκήθηκε καμιά πίεση. Γι’ αυτό και αυτή η πίεση πρέπει να ασκηθεί τώρα. Ιδιαίτερα η ΓΣΕΕ πρέπει να καταγγελθεί για τη στάση της και να πιεστεί να πάρει θέση. Οχι με συναντήσεις «κορυφών» και παρασκηνιακά παζάρια, αλλά με μαζική κινητοποίηση του κινήματός μας.
Ποντάρει, τέλος, η κυβέρνηση στη διαλυτική δουλειά που γίνεται μέσα στο φοιτητικό κίνημα από τις δυνάμεις της συντήρησης και της υποταγής. Και δεν εννοούμε μόνο τη ΔΑΠ, που λειτουργεί σαν δεκανίκι της κυβερνητικής πολιτικής. Ούτε την ΠΑΣΠ, που στα λόγια καταφέρεται ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και το νόμο-πλαίσιο, ενώ στην πράξη κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να υπονομεύσει τον αγώνα. Εννοούμε και την ΠΚΣ, που έδειξε καθαρά πια τα χαρτιά της και λειτουργεί διαλυτικά και παραλυτικά, με μοναδικό στόχο να μετατρέψει το φοιτητικό κίνημα σε υπηρέτη της εκλογικίστικης πολιτικής του Περισσού. Σε ένα κίνημα που απλά θα διαμαρτύρεται και δεν θα αγωνίζεται με προοπτική νίκης.
Τι προτείνει συνάδελφοι η ΠΚΣ; Να πάμε σαν να μην τρέχει τίποτα στην εξεταστική και να κάνουμε μερικές κινητοποιήσεις όταν θα γίνονται οι ψηφοφορίες στη Βουλή. Δηλαδή, κινητοποιήσεις που η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ θα τις γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια, γιατί δεν θα αισθανθούν καμιά απειλή απ’ αυτές.
Στη μεγάλη πανελλαδική πορεία της περασμένης Τετάρτης και στη συζήτηση που έγινε στο Συντονιστικό που ακολούθησε στο ΜΑΧ, έγινε φανερό ότι υπάρχει διάθεση και θέληση για αγώνα διαρκείας ΤΩΡΑ και όχι για εκτονωτικές 24ωρες κινητοποιήσεις. Αυτό το μήνυμα περνάει στις σχολές σε όλη τη χώρα. Η εξεταστικολογία πρέπει να τελειώσει. Πρώτα θα νικήσουμε και μετά θ’ ασχοληθούμε με την εξεταστική. Αλλωστε, ποτέ δεν χάθηκε εξεταστική εξαιτίας κινήματος καταλήψεων.
Τα αιτήματά μας δεν χρειάζεται να τα ξανασυζητήσουμε. Εχουν συζητηθεί εξαντλητικά και έχουν καταγραφεί στη συνείδηση του κινήματος από τον περασμένο Μάη. Τότε που αναγκάσαμε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε ελιγμό και να αποσύρει προσωρινά το νόμο-πλαίσιο, για να κάνει διάλογο με τον εαυτό της και με το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή και να ετοιμάζεται τώρα να μας τον φορέσει καπέλο. Εκείνο που πρέπει να συζητήσουμε αυτή τη στιγμή είναι τα μέσα του αγώνα, οι μορφές που αυτός πρέπει να πάρει για να είναι νικηφόρος.
Οπως πολλές φορές έχει αποδειχτεί στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος, οι καταλήψεις είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο. Ενα μέσο πάλης που ταιριάζει στις ιδιομορφίες του φοιτητικού κινήματος.Η παράλυση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, η αμφισβήτηση της κρατικής εξουσίας σ’ αυτά, είναι η βάση στην οποία πρέπει να στηριχτούμε και από την οποία πρέπει να ξεκινήσουμε.
Ομως από μόνες τους οι καταλήψεις δεν αρκούν. Ούτε μπορεί να θεωρούμε πως αρκεί μια πορεία τη βδομάδα. Κλειδί του αγώνα μας είναι να γίνει αυτός το μείζον πολιτικό γεγονός της χώρας αυτό το διάστημα. Να σφραγίσει τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Να συγκινήσει ευρύτατα τμήματα εργαζόμενων. Να στριμώξει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Να προκαλέσει πολιτική κρίση. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε η νίκη θα μας χαμογελάσει. Γιατί σε μια προεκλογική χρονιά καμιά πολιτική δύναμη δε μπορεί να σηκώσει αυτό το κόστος.
Κατά τη γνώμη μας, πρέπει να σπάσει αυτός ο μονότονα επαναλαμβανόμενος κύκλος κατάληψη-πορεία-συνέλευση. Να αποκτήσει το κίνημά μας εξωστρέφεια, να βγει στους δρόμους, να προχωρά σε καθημερινές ακτιβιστικές ενέργειες, κατά σχολές, πόλεις, περιοχές.
Το περιεχομενο και τη μορφή όλων αυτών των κινητοποιήσεων μπορούμε εύκολα να τα βρούμε, αν δώσουμε ζωή στις καταλήψεις μας.
Αν αναπτύξουμε ουσιαστικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και όχι τυπικές. Με κυρίαρχο όργανο τις συνελεύσεις και τις επιτροπές κατάληψης και όχι τα κομματικά και παραταξιακά παραμάγαζα.
Αν προωθήσουμε ουσιαστικό συντονισμό και όχι συντονιστικά πασαρέλας και επίδειξης δύναμης των παρατάξεων.
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
