Μετά από τρεις εκλογικές νίκες, αριθμό ρεκόρ για αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, έφτασε το τέλος εποχής για τον Τόνι Μπλερ. Δεν είναι μόνο οι Λιβανέζοι που διαδήλωσαν άγρια εναντίον του στη Βηρυτό, όπου πήγε για να συναντηθεί μόνο με τον αμερικανόδουλο πρωθυπουργό Φουάντ Σινιόρα και η εχθρική υποδοχή που συνάντησε ακόμα και από κορυφαίους πολιτειακούς παράγοντες (ο πρόεδρος της Βουλής, με τον οποίο επρόκειτο να συναντηθεί, αναχώρησε από την πρωτεύουσα, αρνούμενος να τον συναντήσει, ενώ ο ανώτερος θρησκευτικός ηγέτης των Σιιτών τον χαρακτήρισε συνυπεύθυνο για τα εγκλήματα του Ισραήλ). Είναι και η μαζική αποδοκιμασία μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Μετά την παραίτηση 6 υφυπουργών, που ανάγκασε τον Μπλερ να δηλώσει ότι θα παραιτηθεί το 2007, μαζική αποδοκιμασία αντιμετώπισε στο πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος από τις αντιπροσωπείες των Trade Unions, που σήκωναν πικέτες με τη λέξη «GO» (ΦΥΓΕ) και φώναζαν συνθήματα. Οι Εργατικοί έχουν ήδη έτοιμη τη διάδοχη λύση (είναι ο υπουργός Οικονομίας Γκόρντον Μπράουν), όπως κάνει κάθε κόμμα εξουσίας όταν ζορίζεται.
