Αν όχι ΤΩΡΑ, πότε;
Αν όχι ΕΜΕΙΣ, ποιος;
Ο ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΑΚΟΜΑ
ΜΕ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
Συνάδελφοι
Το γεγονός ότι η προπαγάνδα των ΜΜΕ προεξοφλεί πως το κίνημα των καταλήψεων τέλειωσε και πως από τις 16 Απρίλη γυρνάμε στα μαθήματα, δείχνει πως κάποιοι σπεύδουν να μιλήσουν πριν από μας για μας. Πριν από τις συνελεύσεις μας, που θα καθορίσουν την πορεία του αγώνα μας. Είναι φανερό ότι ο εφιάλτης ενός νέου κύκλου καταλήψεων-διαδηλώσεων στοιχειώνει τον ξύπνιο τους. Αποτελεί το χειρότερο εφιάλτη στον ύπνο τους. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι δε μπορούν ν’ αντέξουν ένα νέο κύκλο.
Γι’ αυτό σπεύδουν να κηρύξουν την ηττοπάθεια. Να προεξοφλήσουν την ήττα του κινήματός μας. Να σώσουν το νόμο-πλαίσιο και να αναστηλώσουν τη διαδικασία των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με τον αγώνα μας καταφέραμε να στείλουμε στις ελληνικές καλένδες την αναθεώρηση του άρθρου 16. Με τον αγώνα μας κάναμε το νόμο-πλαίσιο ένα αναξιόπιστο κουρελόχαρτο. Φτάσαμε ένα βήμα πριν το οριστικό πέταγμά του στα σκουπίδια.
Καιρός να κάνουμε αυτό το τελευταίο βήμα. Καιρός με τον αγώνα μας να αναγκάσουμε τον Καραμανλή να πάρει πίσω το νόμο πλαίσιο, όπως είχε κάνει ο θείος του με το νόμο 815 το 1979.
Συνάδελφοι
Στις συνελεύσεις μας αυτή την εβδομάδα δυο είναι τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε:
1) Μπορούμε να καταργήσουμε το νόμο-πλαίσιο;
2) Ποια τακτική πρέπει να ακολουθήσουμε για να πετύχουμε τον τελικό μας στόχο;
Στο πρώτο ερώτημα δεν υπάρχει κανένας που να απαντήσει «όχι». Ολοι θα απαντήσουν ότι «ναι, μπορούμε να καταργήσουμε το νόμο-πλαίσιο». Μόνο που αυτή η απάντηση από πολλές πλευρές (και μέσα στο φοιτητικό κίνημα) είναι υποκριτική. Είναι αυτό που λέμε «ανάβουν φλας αριστερά, για να στρίψουν δεξιά». Τακτική παλιά όσο και οι λάσπες. Χρόνια τώρα έχουμε χορτάσει από παχιά λόγια και αγωνιστικές κορόνες, που συνοδεύουν τακτικές διάλυσης, υπονόμευσης, ήττας.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, συγκεκριμένα και όχι με φούμαρα.
Το να λέμε «θα ακυρώσουμε το νόμο στην πράξη» είναι εντελώς διαφορετικό από το να λέμε «να καταργηθεί ο νόμος-πλαίσιο». Η κατάργηση είναι κάτι συγκεκριμένο, κάτι απτό: η κυβέρνηση θα πάρει πίσω το νόμο και τέρμα. Η «ακύρωση στην πράξη» είναι κάτι το αφηρημένο, το φλου. Κάτι που αφήνεται στο άδηλο μέλλον, σε νομικές διαδικασίες (προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που έχει αναγγείλει η ΠΟΣΔΕΠ) και σε διαδικασίες ανά ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δηλαδή σε διαδικασίες που εκ των πραγμάτων θα αναπτυχθούν με διαφορετικές ταχύτητες, αποσπασματικά και όχι κεντρικά. Από επιμέρους κομμάτια του κινήματος και όχι από ένα πανελλαδικά ενοποιημένο φοιτητικό κίνημα, όπως είναι το κίνημά μας εδώ και ένα χρόνο. Και προπαντός, χωρίς το μεγάλο όπλο αυτού του κινήματος, τις καταλήψεις, που απλώνονται σε όλα τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, σε όλη τη χώρα.
Το κίνημά μας, από τότε που πρωτοέπεσε το σύνθημα «ακύρωση του νόμου στην πράξη», τότε που τέλειωσαν τα καύσιμα της ΠΟΣΔΕΠ και αποσύρθηκε από τον αγώνα, απάντησε (με τις αποφάσεις των γενικών του συνελεύσεων και τις συγκλονιστικές διαδηλώσεις του), ότι δεν συμβιβάζεται μ’ αυτό το στόχο, ότι δεν αλλάζει τη στρατηγική του (που είναι η κατάργηση του νόμου), ότι δεν αλλάζει την τακτική του (που είναι οι καταλήψεις).
Υπάρχει κάτι το καινούργιο τώρα, που να μας κάνει να αλλάξουμε αυτή τη στάση;
Από όσους προτείνουν αυτή την τακτική (άλλους στα φανερά και άλλους στα μουλωχτά) απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν δίνεται. Το μόνο που κάνουν είναι να συμμετέχουν και αυτοί στην κινδυνολογία για το εξάμηνο και τις εξεταστικές. Ομως, αυτά τα ζητήματα υπήρχαν και πριν το Πάσχα. Γιατί τότε η απάντηση του κινήματος ήταν «θα μιλήσουμε για την εξεταστική και το εξάμηνο μετά τη νίκη του αγώνα»; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ακόμα, πως το μπαμπούλα της χαμένης εξεταστικής τον έσειαν και το Γενάρη-Φλεβάρη. Και πήραν τότε την απάντησή τους στην πράξη: Καμιά συζήτηση για την εξεταστική, συζήτηση μόνο για την πορεία του αγώνα. Και τι αποδείχτηκε; Το ίδιο το καθηγητικό κατεστημένο δεν τόλμησε να βάλει ζήτημα απώλειας της εξεταστικής. Οπως, λοιπόν, δεν έβαλε τότε, όπως δεν βάζει τώρα, έτσι δεν θα βάλει και στο μέλλον.
Σε ένα κίνημα που έχει νικήσει κανένας δεν θα τολμήσει να βάλει τέτοιους όρους. Γιατί τους όρους τους βάζουν πάντα οι νικητές. Και όπως έχει αποδειχτεί και στο παρελθόν (απώτερο και πιο πρόσφατο), λύσεις γι’ αυτά τα ζητήματα υπάρχουν και πάντα τις βρίσκουν, γιατί φοβούνται να έρθουν σε κόντρα με το κίνημα, φοβούνται ένα νέο γύρο. Αν κινδυνολογούν και πάλι με την εξεταστική και το εξάμηνο, είναι γιατί θέλουν να ασκήσουν πίεση, να προκαλέσουν ταλαντεύσεις, να απλώσουν ένα κλίμα ηττοπάθειας και να μας σπρώξουν να κλείσουμε άρον-άρον τον αγώνα μας, χωρίς να επιτευχθεί ο στόχος που από την αρχή θέσαμε.
Θεωρούμε αστείο και να συζητάμε το σύνθημα «συνεχίζουμε με άλλες μορφές αγώνα». Δηλαδή, η κυβέρνηση δεν έκανε πίσω με τρεις μήνες καταλήψεις και θα κάνει με κάποιες σκόρπιες μονοήμερες και διήμερες από εδώ και πέρα; Για να μη λέμε πολλά, ας θυμηθούμε τι έγινε με τη μεγάλη απεργία διάρκειας των δασκάλων. Εκείνοι που πήραν την ευθύνη να σταματήσουν άκαιρα και άδικα την απεργία, έλεγαν ότι θα συνεχίσουν με «νέες μορφές αγώνα». Προανήγγειλαν μάλιστα και κάποιες 24ωρες απεργίες που αποδείχτηκαν -όπως αναμενόταν- φιάσκο. Θα ήταν πιο έντιμο, λοιπόν, να μας προτείνουν να σταματήσουμε κι όχι να αναμασούν παραμύθια περί «συνέχισης του αγώνα με άλλες μορφές». Δεν το κάνουν, γιατί τότε πρέπει να απαντήσουν στο κρίσιμο ερώτημα: «γιατί με άλλες μορφές και όχι με συνέχιση του κινήματος των καταλήψεων, όπως ξεκινήσαμε»;
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως «την πατήσαμε» το περασμένο καλοκαίρι. Σπεύσαμε τότε να σταματήσουμε τις καταλήψεις, ενώ το προσχέδιο του νόμου-πλαίσιου ήταν ετοιμόρροπο (μαζί του ετοιμόρροπος ήταν και ο θρόνος της Γιαννάκου). Δώσαμε έτσι στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να πάρει ανάσα και το χρόνο να ανασυνταχτεί και να επανέλθει φέτος. Αν κάνουμε δεύτερη φορά το ίδιο λάθος, θα θυμίζουμε την αγελάδα που δίνει μια και χύνει την καρδάρα με το γάλα που μόλις είχε γεμίσει.
Συνάδελφοι
Αυτή τη στιγμή έχουμε απέναντί μας μια κυβέρνηση που περνά τη μεγαλύτερη κρίση στη διάρκεια της τριετούς της θητείας. Είναι η γνωστή κρίση με την καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, που βρίσκεται ακόμα στο ξεκίνημά της και έχει πολύ δρόμο ακόμη. Αυτό είναι το μόνο καινούργιο στοιχείο που προστέθηκε στο διάστημα των τελευταίων τριών εβδομάδων. Προσπάθησε η κυβέρνηση με διάφορους τρόπους να βγει απ’ αυτή την κρίση. Προσπάθησε να εκμεταλλευτεί προπαγανδιστικά τη σύγκρουση των οπαδών στην Παιανία με τον ένα νεκρό, το κενό του Πάσχα, το ναυάγιο του «Sea Diamond». Δεν της βγήκε τίποτα. Το σκάνδαλο είναι παρόν, η κρίση είναι πάντα παρούσα.
Εχουμε απέναντί μας μια κυβέρνηση πιο αδύνατη απ’ όσο ήταν όταν ξεκινούσαμε τον αγώνα μας. Τότε πουλούσε τσαμπουκά, σήμερα οι υπουργοί κρύβονται, γιατί δεν ξέρουν τι μπορεί να τους ξημερώσει με τα λαμόγια και τις λαμογιές. Αυτή είναι ευκαιρία που πρέπει να εκμεταλλευτούμε.
♦ Να αναπτύξουμε τώρα τον αγώνα μας πιο δυνατά.
♦ Με καταλήψεις σε όλες τις σχολές.
♦ Με διαδηλώσεις μαζικές και μαχητικές.
♦ Με καθημερινές ακτιβιστικές ενέργειες.
♦Να καταστήσουμε το κίνημά μας και πάλι κεντρικό πολιτικό παράγοντα.
Η ΝΙΚΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
15 Απρίλη 2007
