Κολαούζοι της υπουργού Παιδείας απέδειξαν ότι είναι οι πρυτάνεις (στην συντριπτική τους πλειοψηφία) με τη στάση τους στην 53η Σύνοδό τους.
Μας θύμισαν, λοιπόν, την αηδιαστική εκείνη εικόνα από την εποχή της χούντας, που καθισμένοι σαν «κότες» καταχειροκροτούσαν τον δικτάτορα Παπαδόπουλο στον παραληρηματικό λόγο του.
Ετσι και τώρα που επιχειρείται το ξεθεμελίωμα του Δημόσιου Πανεπιστήμιου, αυτοί, ως θεσμική δύναμη του συστήματος, επέλεξαν να ταυτιστούν με την εξουσία.
Κόντρα στους ίδιους τους τους συναδέλφους, την πλειοψηφία των πανεπιστημιακών καθηγητών που απεργούν, κόντρα στο φοιτητικό ποτάμι που πλημμυρίζει τους δρόμους, κόντρα στο ίδιο το λαϊκό αίσθημα, που παρά τη γκεμπελίστικη προπαγάνδα, είναι υπέρ της ενίσχυσης του Δημόσιου Δωρεάν Πανεπιστήμιου.
Βασιλικότεροι του Βασιλέως δεν τήρησαν καν τα προσχήματα κι έτρεξαν να εμφανίσουν το σχετικό ψήφισμα στήριξης των κυβερνητικών επιλογών, με την πρεμούρα να συλλέξουν τις υπογραφές των παρισταμένων πριν ξεκινήσουν οι εργασίες της συνόδου, χωρίς καν να προηγηθεί η συζήτηση των πρυτάνεων με την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.
Κάποιοι σαλτιμπάγκοι, ταχυδακτυλουργοί της συμφοράς, κάνοντας το μαύρο-άσπρο έσπασαν κυριολεκτικά τη μέση τους από τους τεμενάδες στη Γιαννάκου.
Οπως εκείνος ο θλιβερός πρύτανης του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας και διευθύνων της Συνόδου, που δήλωσε ότι οι προτάσεις του υπουργείου Παιδείας είναι «εξαιρετικά θετικές», ότι ο νόμος πλαίσιο που θα κατατεθεί στη βουλή «σε κάποια σημεία ξεπερνά τις προσδοκίες μας» και ότι ανησυχεί μήπως «δεν μπορέσουμε ν’ ανταποκριθούμε σ’ έναν νόμο σαν αυτόν που μας υποσχέθηκε η κ. υπουργός».
Ή ο έτερος Καππαδόκης, ο πρύτανης του Δημοκρίτειου Σιμόπουλος, που είπε πως «και μόνο με αυτήν την απόφαση (την πλήρη «αυτοτέλεια» δηλαδή των ΑΕΙ) η υπουργός Παιδείας θα μείνει στην Ιστορία», και ο ανεκδιήγητος Γρυσπολάκης, πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, που έσπευσε από πριν να διατυμπανίσει ότι οι πρυτάνεις θα εμφανισθούν «σαν μια γροθιά». Η εμετική αυτή στάση προκάλεσε την αντίδραση των πρυτάνεων του Πάντειου Πανεπιστήμιου, του Πανεπιστήμιου της Πάτρας και του Ε. Μ. Πολυτεχνείου. Ετσι οι δυο πρώτοι απείχαν από την ψηφοφορία και ο τρίτος αποχώρησε από τη Σύνοδο.
Η σύνοδος των «θεματοφυλάκων» (τρομάρα τους!) του Δημόσιου Πανεπιστήμιου έκλεισε τα μάτια μπροστά στον κίνδυνο να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, που θα επιτρέψει την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων και θα συμπαρασύρει μοιραία στην υποβάθμιση και τη λειτουργία με επιχειρηματικά κριτήρια τα δημόσια ΑΕΙ.
Αποσιωπώντας παντελώς το μείζον αυτό θέμα, άναψε στην ουσία, το πράσινο φως στην κυβέρνηση να προχωρήσει στις επιλογές της.
Μάλιστα, οι πρυτάνεις προχώρησαν και παραπέρα, στηρίζοντας ξεδιάντροπα και ανοιχτά την κυβέρνηση στην αναθεώρηση του άρθρου 16, ζητώντας τώρα «ανοιχτά Πανεπιστήμια», όταν ο λόγος για τον οποίο γίνονται οι φοιτητικές καταλήψεις είναι ακριβώς αυτός, και εκφράζει την αντίδραση, τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στην προσπάθεια αναθεώρησης, ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ.
Οι πρυτάνεις ζήτησαν απ’ την υπουργό Παιδείας να είναι περισσότερο τολμηρή (πιο επιθετική δηλαδή) και να δημοσιοποιήσει άμεσα, χωρίς καθυστέρηση το νομοσχέδιο για το νόμο πλαίσιο.
Σύμφωνα με τα όσα γράφουν οι φυλλάδες, στη Σύνοδο συζητήθηκαν συνοπτικά και οι παράμετροι του υπό κατάρτιση νομοσχέδιου που αναδείχθηκαν ως ζητήματα αιχμής το περασμένο καλοκαίρι με τη δημοσιοποίηση του «Προσχέδιου».
Η Γιαννάκου, ως αυτοκρατορική απεσταλμένη του Μαξίμου «έκρυψε λόγια» μιλώντας με γενικότητες, αφού είχε αυστηρή εντολή να μη δώσει σαφή στοιχεία και λεπτομέρειες, μιας και το περιεχόμενο της ομιλίας της θα γινόταν ευρέως γνωστό και θα πυροδοτούσε τις αντιδράσεις φοιτητών και πανεπιστημιακών καθηγητών που βρίσκονται εδώ και τρεις εβδομάδες στους δρόμους. Ομως ακόμα και έτσι ήταν πολύ αποκαλυπτική ως προς το τί θα σημάνει αυτός ο νέος νόμος πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια. Η υπουργός μίλησε για «πλήρη αυτοδιοίκηση, τετραετείς συμφωνίες με το υπουργείο, οικονομική ευελιξία και ευχέρειες που θα δοθούν στις διοικήσεις των ΑΕΙ και για υποχρέωση κατάρτισης εσωτερικών κανονισμών για κοινωνική λογοδοσία». Εν ολίγοις έδωσε μεγαλύτερες αρμοδιότητες στο πανεπιστημιακό κατεστημένο να διαχειρίζεται την κρατική χρηματοδότηση που θα δίνεται με τις προϋποθέσεις των τετραετών συμφώνων και της αξιολόγησης και τους πόρους που θα έλκει από ιδιώτες, χορηγίες και εντεταλμένη από τις επιχειρήσεις έρευνα.
Στις τετραετείς συμφωνίες, τα κριτήρια αξιολόγησης κ.λ.π. είναι σίγουρο ότι θα περιλαμβάνονται και οι αντιδραστικές ρυθμίσεις για τους φοιτητές και το άσυλο («αιώνιοι φοιτητές», συγγράμματα, προαπαιτούμενα μαθήματα, ανταποδοτικές υποτροφίες κ.λ.π.) που θα φωτογραφίζονται και στους εσωτερικούς κανονισμούς.
Κοντολογίς, από τα λεγόμενα της Μ. Γιαννάκου διεφάνη ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει έναν πανομοιότυπο με το «Προσχέδιο», ως προς την ουσία του, νόμο πλαίσιο, που εκχωρεί όμως τις περισσότερες αρμοδιότητες -που λίγο-πολύ είναι αυστηρά προδιαγεγραμμένες- στις διοικήσεις των ΑΕΙ, χωρίς να ορίζει από πριν την παραμικρή λεπτομέρεια.
Γι’ αυτό και οι πρυτάνεις χειροκρότησαν. Και η υπουργός αποχώρησε περιχαρής, χαρακτηρίζοντας τη Σύνοδο «εξαιρετικής σημασίας». Προσβλέπει σ’ αυτήν, στους πρυτάνεις δηλαδή, τους 1000 πανεπιστημιακούς συνομιλητές της, της Πρωτοβουλίας που στηρίζουν τη «μεταρρύθμιση» και τον «γραφικό» Βερέμη να βρει αποκούμπι και σανίδα σωτηρίας.
Ομως ο απόηχος απ’ τα μαχητικά συνθήματα των φοιτητών που έφτασαν στ’ αυτιά της, σκορπισμένος στον αέρα του αστικού προαστίου του Καστριού, ταράζει ακόμα τον ύπνο της. Γιατί ξέρει ότι εκεί, στο δρόμο, παίζεται η τύχη της και η τύχη του νόμου της.
Γιούλα Γκεσούλη
