Περισσότερο και από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που έχασε την ευκαιρία να (ξανα)πάρει την προεδρική εξουσία, θρηνεί από το βράδυ της περασμένης Κυριακής στη Γαλλία η ποικιλώνυμη Αριστερά. Αυτή που ξεχνώντας κάθε έννοια ταξικής ανάλυσης είχε σπεύσει από το βράδυ κιόλας του πρώτου γύρου να καλέσει σε συσπείρωση γύρω από την υποψηφιότητα της Ρουαγιάλ, «για να μην εκλεγεί ο Σαρκοζί». Ο θρήνος έχει πάρει τη μορφή καταστροφολογίας. Λες και ηττήθηκε μια επανάσταση και οσονούπω οι γκιλοτίνες της αντίδρασης θα στηθούν και πάλι στην Πλας Βαντόμ.
Αν με την πολιτική του «αντι-Σαρκοζί μετώπου» αυτή η Αριστερά έκανε σε όλο τον κόσμο μια επίδειξη πολιτικής μυωπίας, με τη συμπεριφορά της μετά την εκλογική ήττα του «μετώπου» δείχνει ότι δεν έχει καμιά προοπτική, ότι δεν πρόκειται να διαδραματίσει κανένα ρόλο στην πορεία ταξικής-επαναστατικής ανασυγκρότησης του γαλλικού προλεταριάτου, η οποία θα είναι αναγκαστικά πιο επώδυνη, καθώς πρέπει να ξεκινήσει με στοιχειακό τρόπο.
Τα συγκεκριμένα πολιτικά μορφώματα για μια ακόμα φορά απέδειξαν ότι βλέπουν την ταξική πάλη μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των θεσμών της. Οτι θεωρούν πως οι ταξικοί συσχετισμοί αποτυπώνονται, αν όχι μόνο, τουλάχιστον κυρίως στις κάλπες των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Κέρδισε ο Σαρκοζί; Γέρνει η πλάστιγγα υπέρ της αστικής τάξης. Κέρδισε η Ρουαγιάλ; Θα έγερνε η πλάστιγγα υπέρ του προλεταριάτου.
Αυτό το σχήμα δεν είναι μόνο απλουστευτικά μανιχαϊστικό και λαϊκιστικό. Συνιστά ταυτόχρονα και ένα εντελώς λαθεμένο μεθοδολογικό εργαλείο. Γιατί οι μηχανισμοί της ταξικής πάλης είναι ανεξάρτητοι από τους «αντιπροσωπευτικούς» θεσμούς της αστικής δημοκρατίας. Ασφαλώς επηρεάζονται απ’ αυτούς, όμως ποτέ οι εξελίξεις σε επίπεδο «κορυφών» του συστήματος δεν έχουν καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη της ταξικής πάλης. Θα περίμενε κάποιος απ’ αυτούς που φέρονται ως πολιτική πρωτοπορία του προλεταριάτου να κάνουν μια ανάλυση των ταξικών συσχετισμών και σ’ αυτή να εντάξουν τις πολιτικές εξελίξεις στο παιχνίδι διαχείρισης της αστικής εξουσίας. Πού τέτοια τύχη, όμως…
Μ’ αυτή τη στάση, η πέραν των Σοσιαλιστών Αριστερά (και «Αριστερά») σπέρνει απογοήτευση και ηττοπάθεια και σπρώχνει τα πιο ταλαντευόμενα στρώματα του προλεταριάτου στην αγκαλιά των Σοσιαλιστών, οι οποίοι θα κάνουν τις απαραίτητες προσαρμογές (έμπειρο κόμμα είναι) και θα προσπαθήσουν να ανασυγκροτηθούν και να πάρουν τη ρεβάνς από τους Συντηρητικούς. Λειτουργεί τελικά (πέρα από προθέσεις και διακηρύξεις, που δεν έχουν καμιά σημασία στην πολιτική) ως ουρά της Σοσιαλδημοκρατίας, ως ουρά δηλαδή της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης που πιστά υπηρετεί και αυτός ο συστημικός πολιτικός πόλος. Ολοκληρώνει αυτό που ξεκίνησε την περίοδο της εξέγερσης των προαστίων, όταν απομονώθηκε από εκείνους που εξέφραζαν με βίαιο και πρωτόλειο -αλλά αντισυστημικό- τρόπο την ταξική οργή.
Μια πραγματική ταξική πρωτοπορία φροντίζει να έχει στραμμένο το μέτωπό της στις αυθόρμητες εκδηλώσεις της ταξικής πάλης. Να τις υποδαυλίζει, να τις οργανώνει όταν ξεσπούν, να αναπτύσσει μέσα στη φωτιά τους την ταξική συνείδηση, τη συνείδηση της επαναστατικής ανατροπής. Επιδιώκει την κοινωνική πόλωση και όχι την εξαφάνισή της.
Π.Γ.
