Εξι χρόνια πέρασαν από το μεγαλύτερο χτύπημα στη νεότερη ιστορία των ΗΠΑ. Κάποιοι «βάρβαροι» το φχαριστήθηκαν. Στην Παλαιστίνη, στη Μέση Ανατολή, ακόμα και στην Ελλάδα. Κάποιοι «πολιτισμένοι» ένιωσαν αποτροπιασμό και φρίκη. Δήλωσαν ότι «είναι όλοι Αμερικανοί» και σήκωσαν παντιέρες κατά της «τρομοκρατίας». Πολλοί δε «αριστεροί» έσπευσαν να μαζέψουν τα λουριά από τους συντρόφους τους που αισθάνθηκαν κοντά στους «βαρβάρους» κι άρχισαν να σπέρνουν τον πανικό για την «παγκόσμια δικτατορία των ΗΠΑ» που έρχεται, συμπλέοντας πολλές φορές με την κυρίαρχη κατεύθυνση των κυβερνήσεών τους που πόνταρε στην ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο και «τους ανυποψίαστους πολίτες που πέθαναν άδικα». Συγκλίνοντας οι περισσότεροι στο συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο χτύπημα δε μπορεί να έγινε από τα μπόινγκ «των πληβείων», αλλά οργανώθηκε από κάποια διεστραμμένα μυαλά της ίδιας της «υπερδύναμης». Δε χρειάστηκε απόδειξη. Βρέθηκε μια «προφητεία», που έγινε ένα χρόνο πριν από κάποιο νοσηρό αμερικάνικο εγκέφαλο, που έλεγε ότι χρειάζεται ένα καταλυτικό συμβάν σαν το Περλ Χάρμπορ για να αλλάξει καταλυτικά η αμερικάνικη πολιτική, και τα συμπεράσματα βγήκαν αβίαστα.
Σ’ αυτό τον κόσμο μπορείς να βρεις οποιαδήποτε στοιχεία για να υποστηρίξεις το οτιδήποτε. Μόνο που δεν αρκούν τα «στοιχεία», που ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει κατά το δοκούν, αλλά χρειάζεται να τα στηρίξει κανείς γερά στην πραγματικότητα για να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οσες παραλλαγές κι αν εμφανίστηκαν στις απόψεις που παρουσιάστηκαν πάνω στην επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη, ανάμεσα σ’ αυτούς που θεωρούνται «αντικαπιταλιστές» ή «αριστεροί», όλες καταλήγουν σε τελευταία ανάλυση στις εξής δύο:
1. Η 11η Σεπτέμβρη ήταν ένα πολεμικό χτύπημα στην καρδιά της Αμερικής, που εξέφραζε τις πληβειακές μάζες της Ανατολής (άσχετα με το ποια ομάδα το οργάνωσε και το πραγματοποίησε) και που απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι ο κρίσιμος παράγοντας δεν είναι τα υπερόπλα αλλά η ανθρώπινη αποφασιστικότητα.
2. Η 11η Σεπτέμβρη ήταν ένα φασιστικό χτύπημα που απετέλεσε «βούτυρο στο ψωμί» των ιμπεριαλιστών για να εξαπολύσουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις παγκόσμια.
Η εφημερίδα μας από την πρώτη στιγμή τάχτηκε με την πρώτη άποψη, κόντρα στις λογικές της προβοκατορολογίας και της τρομολαγνείας, που τόσο εκθειάστηκαν από την «Αριστερά» (επίσημη ή μη). Κι αυτό όχι γιατί σπεύσαμε να ενστερνιστούμε τον… ισλαμισμό, αλλά γιατί αυτό το χτύπημα πόνεσε όχι μόνο την «υπερδύναμη» αλλά όλους τους ιμπεριαλιστές. Οχι γιατί κινδύνεψαν να ανατραπούν (αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει), αλλά γιατί ένιωσαν στο πετσί τους τη δύναμη του πυρός που μέχρι πρότινος εφάρμοζαν μόνο στους άλλους λαούς. Μια δύναμη που χτύπησε πρώτα απ’ όλα το ίδιο τους το γόητρο και σαραβάλιασε με μιας το «αήττητο» των «υπερόπλων» τους, χτυπώντας σε τρία επίπεδα: οικονομικό (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου), στρατιωτικό (Πεντάγωνο) και παρατρίχα στο πολιτικό (Λευκός Οίκος).
Το ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κάνουν προβοκάτσιες για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους είναι πασίγνωστο. Προβοκάτσιες όμως που δεν έχουν να τους δώσουν τίποτα περισσότερο από αυτό που είχαν πριν γιατί να κάνουν, όταν μάλιστα στέλνουν τέτοια «επικίνδυνα» μηνύματα; Χρειάζονταν οι Αμερικάνοι ηγέτες τους χιλιάδες νεκρούς (πολλοί από τους οποίους ήταν σάρκα από τη σάρκα τους, ιδιαίτερα στο Πεντάγωνο, που οι «αριστεροί» σκόπιμα το «ξεχνούν») και τις οικονομικές επιπτώσεις της 11ης Σεπτέμβρη, για να εφαρμόσουν την παγκόσμια ληστρική επιδρομή που χρόνια τώρα κάνουν; Χρειάστηκε η 11η Σεπτέμβρη για να γίνει ο πόλεμος του Κόλπου το ‘91 κι ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας μερικά χρόνια αργότερα; Ή μήπως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν (μια χώρα άνευ παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας) ήταν τόσο… κρίσιμος για να οργανωθεί τέτοια προβοκάτσια (που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει με μαζική εκτέλεση ανθρώπων στο μετρό κι όχι με επίθεση στα σύμβολα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού); Ενας πόλεμος που είδαμε που οδήγησε: στην αυτοπαγίδευση αυτών που τον ξεκίνησαν σε ένα πόλεμο φθοράς που δε γνωρίζουν που θα καταλήξει (ή μάλλον γνωρίζουν, αλλά δε θέλουν να παραδεχτούν). Ούτε όμως ο πόλεμος στο Ιράκ (που έγινε δυόμισι χρόνια μετά) χρειαζόταν την 11η Σεπτέμβρη για να εξαπολυθεί. Οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το Ιράκ το ‘91, το ξαναβομβάρδισαν το Δεκέμβρη του ’98, προσπάθησαν να ρίξουν το Σαντάμ Χουσεΐν με το διεθνές εμπάργκο και τελικά εισέβαλαν τον Απρίλη του 2003 χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα όχι τόσο τις ανύπαρκτες σχέσεις του Σαντάμ με την Αλ Κάιντα αλλά τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που υποτίθεται ότι είχε το Ιράκ. Κι όταν αποκαλύφθηκε ότι έλεγαν ψέματα, δε σκοτίστηκαν καθόλου, αποδεικνύοντας ότι δε δίνουν και τόση σημασία στα προσχήματα.
Ποια ήταν η «παγκόσμια επέλαση» των ΗΠΑ μετά από το Αφγανιστάν και το Ιράκ, που υποτίθεται ότι θα γινόταν με βάση την 11η Σεπτέμβρη; Εδώ οι «τρομολάγνοι» κάνουν την πάπια, γιατί οι «αναλύσεις» τους έπεσαν στο κενό. Η Βόρεια Κορέα βγήκε από τον «άξονα του κακού», ενώ οι Αμερικάνοι δεν τολμούν να αγγίξουν το Ιράν, γιατί έχει γερές πλάτες (αν αυτό γίνει σε πέντε χρόνια, σίγουρα δεν θα γίνει με πρόσχημα την 11η Σεπτέμβρη!). Από την άλλη, αν αυτό το πολεμικό χτύπημα, που όπως κάθε πολεμικό χτύπημα έχει σαν αποτέλεσμα νεκρούς ακόμα και μέσα στον άμαχο πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί «αντιδραστικό» μόνο και μόνο γιατί οι ιμπεριαλιστές μπορούν να το χρησιμοποιήσουν σαν πρόσχημα για να εντείνουν τις επιθέσεις τους, γιατί δεν ισχύει το ίδιο με την Παλαιστίνη, γιατί δεν ίσχυε στον αντιαποικιακό αγώνα της Αλγερίας, γιατί δεν ίσχυε στον αντιβρετανικό αγώνα της Βόρειας Ιρλανδίας, που κι εκεί πολλές επιθέσεις είχαν σαν στόχους αμάχους; Γιατί δεν είναι «προβοκάτορες» οι αυτοκτονούντες βομβιστές στις λαϊκές αγορές του Τελ Αβίβ, που «δίνουν το πρόσχημα στο Ισραήλ να βομβαρδίσει παλαιστινιακά εδάφη» (αυτό δεν ισχυρίζονταν ο Αραφάτ κι ο διάδοχός του Μαχμούντ Αμπάς); Γιατί δεν ήταν προβοκάτορες οι μαχητές του IRA που έβαζαν τις βόμβες στις παμπ του Λονδίνου;
Η 11η Σεπτέμβρη ένα πράγμα θα πρέπει να μας υπενθυμίζει διαρκώς. Οτι στον πόλεμο που έχει ξεκινήσει, είτε γίνεται στο εσωτερικό με το κυνήγι των μεταναστών είτε στο εξωτερικό με την καταλήστευση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων των χωρών του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», πόλεμο που γίνεται παράλληλα με τα θερμά μέτωπα που κατά καιρούς ανοίγουν, κανείς δε μπορεί να παραμένει «ανυποψίαστος». Οσο διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, από τα εκατομμύρια των πληβείων, που ζουν με δύο δολάρια την ημέρα, θα ξεπηδούν ομάδες που θα θέλουν το θάνατο όχι μόνο των ηγεμόνων αλλά και των υπηκόων των ιμπεριαλιστικών χωρών. Αυτό σίγουρα δεν ευχαριστεί κανέναν, αλλά αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα ανατραπεί μόνο αν οι λαοί των αναπτυγμένων χωρών σταθούν δίπλα στις πληβειακές μάζες της Ανατολής, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.
