Το Ασφαλιστικό έχει ανοίξει. Ανεξάρτητα από την έκταση που θα πάρει η επίθεση Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΣΗ, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Από το 1990 που άνοιξε το θέμα, οι κυβερνήσεις ακολουθούν μια στρατηγική: πάρε κάθε φορά αυτό που μπορείς να πάρεις και συνέχισε. Το είπε καθαρά και ο Αλογοσκούφης: το Ασφαλιστικό δεν είναι υπόθεση μιας κυβέρνησης. Θα συνεχιστεί και από τις επόμενες.
Στις συνθήκες που διαμορφώνονται, κομβικό ζήτημα είναι όχι η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έναντι της αντιασφαλιστικής επίθεσης, αλλά η στάση του εργατικού κινήματος έναντι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Θα μπορέσει το εργατικό κίνημα να υπερφαλαγγίσει αυτή την 5η φάλαγγα του κεφάλαιου μέσα στις γραμμές του ή θα της αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αποδεχόμενο την εκπροσώπησή του απ’ αυτή; Ιδού το κρίσιμο ερώτημα της περιόδου που διανύουμε, από το οποίο πηγάζει ένα άλλο ερώτημα: ποια είναι τα καθήκοντα του μειοψηφικού ταξικού ρεύματος σ’ αυτό το θέμα;
Η πείρα του παρελθόντος πρέπει ν’ αποτελέσει οδηγό μας. Αντί να παρακολουθούμε τα τσαλιμάκια της γραφειοκρατίας (η οποία και συλλαλητήρια θα κάνει και 24ωρη απεργία θα κάνει και κάποια στιγμή θ’ αποχωρήσει από το «διάλογο»), θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την πείρα του παρελθόντος, για να γίνει κατανοητός σε όσο περισσότερους εργαζόμενους γίνεται ο πραγματικός ρόλος των «αστών με εργατική φορεσιά». Μόνο έτσι μπορούν να δημιουργηθούν όροι υπέρβασης του γραφειοκρατικού ελέγχου, όροι ταξικής άμυνας και -γιατί όχι;- ταξικής αντεπίθεσης.
Νομίζουμε πως το σύνθημα «ανεξάρτητη ταξική οργάνωση και δράση» είναι αυτή την περίοδο πιο επίκαιρο από ποτέ. Γιατί φεύγει από τα όρια ενός γενικού συνθήματος και αποκτά ΕΙΔΙΚΟ χαρακτήρα. Συγκεκριμενοποιείται. Οι διάσπαρτες ταξικές δυνάμεις πρέπει να συντονιστούν, να δράσουν ενιαία, με στόχο: να ενημερώσουν τους εργαζόμενους γι’ αυτό που έρχεται και να τους καλέσουν σε ΔΡΑΣΗ ενάντια σ’ αυτό που έρχεται. Ταυτόχρονα, να τους αποδείξουν ότι πρέπει να βάλουν στη μπάντα τις πουλημένες γραφειοκρατικές ηγεσίες, γιατί θα πουλήσουν και αυτόν τον αγώνα.
Τα σημειώνουμε όλ’ αυτά, γιατί βλέπουμε και πάλι να αναπτύσσεται η γνωστή ιδιόμορφη θεσμολαγνεία στους κόλπους του ταξικού κινήματος. Ιδιόμορφη, γιατί προγραμματικά «πατάει» σε ταξική βάση (με όλες τις παρατηρήσεις ή τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κανείς σε επιμέρους ζητήματα) και θεσμολάγνα, γιατί έχει ως χώρο αναφοράς «τα συνδικάτα». Αντί το μειοψηφικό ταξικό ρεύμα, που δεν είναι δα και στα καλύτερά του από οργανωτική άποψη, να ξεχυθεί για να ενημερώσει, να προειδοποιήσει, να ξεσηκώσει, να οργανώσει, καλείται και πάλι να δράσει σαν αριστερός μαϊντανός.
