Αγαπητά μου παιδιά
Κουράστηκα να ασχολούμαι με το πρωτάθλημα της champions league –αν και παρουσιάζει ύψιστο ενδιαφέρον– και είπα να συνεχίσω να σας μεταφέρω τα τεκταινόμενα, μέσα από τη διαχρονική και τα πάντα επεξηγούσα παράδοσή μας.
Τώρα θα μου πείτε, «γιατί κουράστηκες ν’ ασχολείσαι (asshole είσαι;) με το πρωτάθλημα αφού έχει τόσο ενδιαφέρον;». Ακούστε να δείτε ή έστω κοιτάξτε ν’ ακούσετε: τα παιχνίδια είναι αρκετά και ενδιαφέροντα, αλλά κανένα τους δεν είναι ντέρμπι και το αποτέλεσμα είναι λίγο-πολύ γνωστό κι αναμενόμενο. Σε όλα θα υπερισχύσει η έδρα. Κράτος-ΟΣΕ, κυβέρνηση-φορτηγατζήδες, υπουργείο-παραγωγοί λαϊκών αγορών, Αννα-εκπαιδευτικοί, όλα ξερός «άσος» για όσους θέλουν επιτυχία στο Προ-πο (ποιος Παπουτσής και ποιος Οθωνας ρε;). Και στη συνέχεια, το ίδιο θα γίνει και στους επόμενους γύρους όπου θα αναμετρηθούν όλοι με τα ΜΜΕ. Δεν υπαινίσσομαι ότι τα ΜΜΕ είναι στημένα και υπέρ της… παράγκας. Οοοοοοχι, μακριά από μένα αυτά κι έχω υποβάλει τα χαρτιά μου για καθαρίστρια σε οικονομική (οικονομική από πλευράς δαπανών από μέρους της) εφορία. Την ευφορία της πιθανής εισόδου μου στο δημόσιο τώρα που αδειάζει, δεν θα μου τη χαλάσει κανείς.
Μ’ αυτά και με τ’ άλλα ξεστρατίσαμε πάλι από την ποίηση και το μεγαλείο της. Αυτή τη φορά θα ξανακοιτάξουμε λίγο το θέμα της ομοιοκαταληξίας, μετά από καθολική απαίτηση διαμαρτυρομένων άθεων. Κι αυτό γιατί –εν αντιθέσει με τη μοντέρνα ποίηση που αρνείται όχι μόνο την ομοιοκαταληξία αλλά και τον λόγο– η παράδοσή μας (σε ποιο παρασιτικό κεφάλαιο και διεθνείς χρηματαγορές ρε;) τιμά το μέτρο και τον ρυθμό, το Απολλώνιο και το Διονυσιακό στοιχείο, όλα αυτά που δημιούργησαν αυτό τον γόνιμο και προσοδοφόρο για τα διεθνή αρπακτικά και τη διαιώνιση της πανίδας τόπο. Εχουμε και κλαίμε λοιπόν και ιδού ένα παράδειγμα ζευγαρωτής ομοιοκαταληξίας.
που κάλλιο να το έθαβα στου τσιφλικά το μνήμα.
Οχι μόνο δεν έδιωξε κοράκια και κουρούνες
μα το χωράφι γέμισε αλλοδαπές γουρούνες!
Αυτή είναι η ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία, όπου κάθε στίχος ζευγαρώνει με τον επόμενό του (όπως γίνεται και μεταξύ των εναλλασσόμενων στις διάφορες δημόσιες θέσεις). Θα το ξέρετε ίσως, μα εγώ οφείλω να το επαναλάβω (οφείλω και στις τράπεζες αλλά δεν είναι θέμα) ότι πολλοί μεγάλοι ποιητές διάλεξαν τη ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία, έχοντες μια έμφυτη και καταγεγραμμένη ροπή προς το ζευγάρωμα. Επίσης, πολλοί εξ αυτών αλλά και πλείονες άλλοι είχαν μια ροπή και στο πλέξιμο. Ετσι προέκυψε η πλεχτή ομοιοκαταληξία, φέρνοντας καταπληξία (σοκ) στους κύκλους της συντηρητικής διανόησης του προεπαναστατικού βιλαετιού μας και ιδίως στο σαντζάκι της Αττικοβοιωτίας, παρά τω Παρνασσώ. Να ένα παράδειγμα:
που τελικά αποδείχτηκε πως ήταν στοιχειωμένο
γιατί με laptop, με κανό, ποδήλατο και hands free
τάιζε απ’ το χωράφι μου τον κάθε πικραμένο.
Οπως εύκολα εξάγεται, ομοιοκαταληκτούν ο πρώτος με τον τρίτο στίχο και ο δεύτερος με τον τέταρτο στην πλεχτή ομοιοκαταληξία. Οι περιττοί με τους περιττούς και οι άρτιοι με τους άρτιους (να λείπουν οι ατυχείς συνειρμοί). Συνεχίζοντας, ιδού κι ένα παράδειγμα σταυρωτής ομοιοκαταληξίας, αφού όμοια θα καταλήξουμε κι εμείς, σταυρωτοί:
κι απ’ το χωράφι έτρωγαν κοντά δύο αιώνες
ξανάρθανε και φάγανε μέχρι και τις κοτρόνες
και ο μαλάκας κοίταγα, ανάμεσα στις κότες.
Τέλος, για να μην κατακριθούμε για μονομέρεια ή και μετρικό και ρυθμικό της ποίησης… σταλινισμό (ας παραμείνουμε στα όμοια παράσημα που μας απονεμήθηκαν επί άλλων πεδίων), θα κλείσουμε τον σημερινό διδακτικό ρόμβο –κύκλους κάνει το ιππουργείο παιδιάς, εμείς κάνουμε ρόμβους για να καταδείξουμε τη διαφ(θ)ορά– με εκσυγχρονισμό (τι τρομάζετε ρε;) της παράδοσης και παράθεση κι ενός ανομοιοκατάληκτου τετράστιχου:
σκιάχτρα σαν και του λόγου σου είχε το κτήμα κι άλλα
μα γίνανε καυσόξυλα σαν ήρθαν οι χειμώνες
ή ξεχαστήκανε μακριά προς τα… κορακοχώρια…
*ψεύτικη νεράιδα, νεράιδα-μαϊμού (για τους μη έχοντες λάβει γαλλική παιδεία)
