Την είδηση αλιεύσαμε από τον «Κόσμο του Επενδυτή». Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων επέβαλε πρόστιμο 60.000 ευρώ σε ασφαλιστική εταιρία, η οποία αρνήθηκε να συνάψει ασφάλιση ζωής με πελάτη, προβαίνοντας σε παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Ο πελάτης συμπλήρωσε το ερωτηματολόγιο που του έδωσαν όταν ζήτησε να υπογράψει συμβόλαιο απαντώντας ότι απαλλάχτηκε από το στρατό επειδή κρίθηκε ακατάλληλος Ι5. Του ζήτησαν το απολυτήριο και το πήγε. Πέρασαν δυο μήνες και όταν θέλησε να ενημερωθεί τι γίνεται με το ασφαλιστήριό του, υπάλληλος της εταιρίας τον ενημέρωσε προφορικά ότι δεν τον ασφαλίζουν γιατί είναι ομοφυλόφιλος! Ζήτησε έγγραφη απάντηση και του έστειλαν επιστολή που έγραφε: «Με λύπη σας πληροφορούμε ότι δεν μπορούμε να προβούμε στη σύναψη της ασφάλισης.
Σας ενημερώνουμε επιπλέον ότι η απόφασή μας αυτή στηρίζεται σε ιατρικά και στατιστικά δεδομένα καθώς και στην πάγια τακτική που ακολουθεί η εταιρία μας σε ανάλογες περιπτώσεις».
Ενδιαφέρον, όμως, έχει και η απόφαση της Αρχής, η οποία αποφαίνεται ότι «ασφαλή συμπεράσματα -λαμβάνοντας υπόψη και ενδεχόμενα ιατρικά και στατιστικά δεδομένα- για την κατάσταση της υγείας του προσφεύγοντος μπορούσαν να εξαχθούν μόνο από τα πορίσματα κατάλληλων ιατρικών εξετάσεων, στις οποίες, όμως, ο προσφεύγων δεν υπεβλήθη».
Η παραβίαση των προσωπικών δεδομένων του συγκεκριμένου πολίτη είναι η μια πλευρά αυτής της δυσώδους ιστορίας. Η άλλη πλευρά είναι η λογική που διαπνέει την ιδιωτική ασφάλιση. Η λογική της κατάταξης των «ασφαλισμένων» της σε ομάδες κινδύνου και η άρνηση συμβολαίων σε εκείνους που κρίνονται υψηλού κινδύνου. Μια λογική που η Αρχή ουδόλως αμφισβητεί, αφού δέχεται ότι ο πελάτης μπορεί να υποβάλλεται σε ιατρικές εξετάσεις, για να κρίνει η ασφαλιστική εταιρία αν τη συμφέρει να τον ασφαλίσει ή όχι.
Αυτή είναι η ιδιωτική ασφάλιση. Μια μπίζνα με σκοπό το κέρδος. Αυτή τη μπίζνα ενισχύουν οι κυβερνήσεις (γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο για τα νέα κίνητρα που τους υποσχέθηκε ο Αλογοσκούφης). Μια μπίζνα στον αντίποδα της κοινωνικής ασφάλισης, η οποία ακόμα και στη χειρότερη εκδοχή της δε χωρίζει τους εργαζόμενους σε υγιείς και αρρωστιάρηδες, δε μετράει το ατομικό προσδόκιμο επιβίωσης, αλλά τους ασφαλίζει όλους, υλοποιώντας έτσι (με όλες τις ανακολουθίες που τη χαρακτηρίζουν) μια πλευρά της αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους.
