Παρουσία των Καραμανλή και Παπανδρέου έγινε και φέτος η Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, που έχει εξελιχθεί πλέον σε συνδικάτο όλων των καπιταλιστών και όχι μόνο των βιομηχάνων. Οι αρχηγοί των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας διαγωνίστηκαν και φέτος σε καπιταλιστο-δουλεία, προσπαθώντας να πείσουν ο καθένας για λογαριασμό του κόμματός του, ότι είναι οι καταλληλότεροι για να διαχειριστούν τα καπιταλιστικά συμφέροντα στη νέα εποχή της κρίσης.
Οι καπιταλιστές από τη μεριά τους δεν εισέφεραν τίποτα καινούργιο, ούτε διατύπωσαν καινούργια αιτήματα. Ο (αεριτζής πλέον, αφού έχει πουλήσει τη βιομηχανία του) Δ. Δασκαλόπουλος προσπάθησε να κάνει και πάλι επίδειξη… ιδεολογικής συγκρότησης, επαναλαμβάνοντας τις καθιερωμένες παπαριές του. Τα ΜΜΕ, που ψάχνουν γαργαλιστικά θέματα για λαϊκή κατανάλωση, παρουσίασαν τις απόψεις Δασκαλόπουλου περίπου ως αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής, όμως όποιος παρακολουθεί συστηματικά τις θέσεις του ΣΕΒ διαπίστωσε ότι αυτό που παρουσιάστηκε ως αμφισβήτηση δεν είναι παρά κάποιες χιλιοειπωμένες θέσεις των καπιταλιστών, οι οποίες μάλιστα φέτος παρουσιάστηκαν με σημαντικά κατεβασμένους τόνους (έχοντας εξασφαλίσει μόλις πρόσφατα το Ασφαλιστικό και τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, οι καπιταλιστές δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο να γκρινιάζουν).
Στο αστικό σύστημα εξουσίας ο κάθε πόλος έχει το ρόλο του. Η αστική πολιτική πρέπει να εμφανίζεται ως εκφραστής δήθεν του συνόλου της κοινωνίας, ως διαιτητής μεταξύ αντιτιθέμενων ταξικών συμφερόντων και ως εγγυητής του «γενικού καλού», ενώ το συνδικάτο των καπιταλιστών έχει καθήκον να ασκεί πίεση από τα δεξιά στο πολιτικό σύστημα, δίνοντάς του έτσι τον απαραίτητο για τις πολιτικές αποφάσεις «κοινωνικό» χώρο. Αν κάτι πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ο Δασκαλόπουλος, συνεχίζοντας στο ΣΕΒ μια πολιτική που είχε ξεκινήσει ο Αργυρός (με δεξί χέρι του τον Αναλυτή) και διέκοψαν οι επίγονοί του (ιδιαίτερα ο «λυσσασμένος» δεξιός Κυριακόπουλος), εμφανίζει το συνδικάτο τους όχι ως εκπρόσωπο των καπιταλιστών, αλλά ως… κοινωνική δύναμη που ενδιαφέρεται για την πρόοδο ολόκληρης της κοινωνίας, αποτελώντας μάλιστα το πιο δυναμικό και το πιο… προοδευτικό κομμάτι της. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να διανθίζει τις μακροσκελείς και ναρκισσιστικές ομιλίες του με αυτοκριτική για… συντεχνιακές συμπεριφορές του ΣΕΒ στο παρελθόν!
Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής, ο Δασκαλόπουλος χαρακτήρισε τη νέα ξεπουληματική ΕΓΣΣΕ ως «υπόδειγμα δημιουργικού συμβιβασμού» και εμμέσως πλην σαφώς εξήρε τη στάση της ΓΣΕΕ, η οποία αγωνίζεται να απεγκλωβιστεί από την τακτική ενός συνδικαλιστικού κινήματος που «είναι παραδοσιακά ταγμένο στην πάλη των τάξεων»! Στην άποψη αυτή έσπευσε να προσχωρήσει ο Παπανδρέου, εξαίροντας το γεγονός ότι ο ΣΕΒ διαμόρφωσε με τη ΓΣΕΕ «συμφωνίες μέσα από διαβούλευση και συναίνεση και όχι μέσα από συγκρούσεις και πολώσεις»! Αντίθετα, ο Αλογοσκούφης επέλεξε το ρόλο του «κακού» κάνοντας… κριτική στο ΣΕΒ για την ΕΓΣΣΕ του 1 ευρώ, που υπέγραψε με τη ΓΣΕΕ, η οποία –κατά την άποψη του «τσάρου» της Οικονομίας– υπονομεύει τη διεθνή ανταγωνιστικότητα του ελληνικού καπιταλισμού!
Και οι δυο πόλοι που εκφράστηκαν στη ΓΣ του ΣΕΒ, οι καπιταλιστές από τη μια και οι εκπρόσωποι του αστικού δικομματισμού από την άλλη, συμφώνησαν και στη στρατηγική και την τακτική της τρέχουσας φάσης. Στόχος τους η διαχείριση και το ξεπέρασμα της «κρίσης ανταγωνιστικότητας» του ελληνικού καπιταλισμού. Μέσο για την επίτεξη του στόχου η ταξική συνεργασία και η υποταγή της εργατικής τάξης στις ορέξεις του κεφάλαιου, στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής. «Ο επιχειρηματικός κόσμος είναι έτοιμος να συνεισφέρει σε μία συμμαχία προόδου που θα επιλέξει και θα εφαρμόσει την αλλαγή», είπε ο Δασκαλόπουλος. «Να συγκροτήσουμε ένα πανίσχυρο μέτωπο», ζήτησε ο Καραμανλής. «Ενωμένοι σε κοινούς στρατηγικούς στόχους», να δημιουργήσουμε «τους βασικούς άξονες μιας νέας αναπτυξιακής στρατηγικής», υπερθεμάτισε ο Παπανδρέου.
