Ενώ έχει γίνει φανερό, ότι οι διοικήσεις των τραπεζών, με προεξάρχουσα την υπό κυβερνητικό έλεγχο Εθνική, λειτουργούν ως μαχητική εμπροσθοφυλακή ολόκληρης της κεφαλαιοκρατίας, που εδώ και χρόνια έχει εκφράσει τη θέση της ενάντια στις κλαδικές συμβάσεις (προτιμά τις επιχειρησιακές, όπου πιο εύκολα μπορεί να ασκεί τους εκβιασμούς της), η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΤΟΕ κηρύσσει τη λήξη κάθε αγώνα και στέλνει την υπόθεση στη διαιτησία. Για «κάλυψη» βάζει 24ωρες απεργίες σε 6 διαφορετικές πόλεις και μια 24ωρη πανελλαδική στα τέλη του Ιούνη (αλλά μόνο στις τράπεζες που αρνούνται να συζητήσουν για την κλαδική σύμβαση). Τι νόημα, όμως, μπορεί να έχουν αυτές οι κινητοποιήσεις, όταν η ίδια η ΟΤΟΕ έστειλε την υπόθεση στη διαιτησία, παραδεχόμενη ότι το συνδικαλιστικό κίνημα δε μπορεί να στριμώξει τους τραπεζίτες;
Στο μεταξύ, η Πετραλιά (που της τράβηξε τ’ αυτί ο Αλογοσκούφης, όταν πήγε να τα μασήσει στην αρχή) εμφανίστηκε σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου στη συνάντηση με τα προεδρεία της ΟΤΟΕ και της ΓΣΕΕ, σημειώνοντας την… «ανάγκη για συνεργασία και συνεννόηση»!
