Οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας είχαν σαν αποτέλεσμα να εισαχθεί στις αναλύσεις των αθλητικών συντακτών ο όρος «επαγγελματική νίκη». Οπως προαναγγείλαμε στο προηγούμενο φύλλο, σήμερα θα ασχοληθούμε με το θέμα: «αποτελεσματικότητα και θέαμα».
Εχουμε τονίσει αρκετές φορές, ότι σε μια επαγγελματική ομάδα τα συμφέροντα του καπιταλιστή που επενδύει είναι συνήθως διαφορετικά από το όραμα και την αγάπη των οπαδών της. Ο λόγος απλός. Ο καπιταλιστής έχει πάνω απ΄ όλα το κέρδος και ως γνωστόν κέρδη μπορεί να έχει και ο πρώτος και ο δεύτερος, ίσως και ο τελευταίος του βαθμολογικού πίνακα. Αντίθετα, ο οπαδός θέλει να βλέπει την ομάδα του να κερδίζει, για να μπορεί την επόμενη μέρα στη δουλειά, στο καφενείο, στο σπίτι, να έχει πρόσωπο και να κάνει πλάκα στους φίλους του που υποστηρίζουν κάποια άλλη. Σε απλά ελληνικά, ο καπιταλιστής στοχεύει στο χρήμα και ο οπαδός στη δόξα. Ενα ακόμη σημείο που αποτελεί αιτία ρήξης ανάμεσα σε διοίκηση και οπαδούς είναι η ποιότητα, το θέαμα που παρουσιάζει η ομάδα και το έμψυχο δυναμικό της. Ο οπαδός απαιτεί από τον πρόεδρο να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να φέρει παικταράδες στην ομάδα, προκειμένου να δει καλή μπάλα και να είναι σίγουρος ότι η ομάδα θα πρωταγωνιστήσει. Ο πρόεδρος από την άλλη προσπαθεί να ξοδέψει όσο το δυνατόν λιγότερα και να διασφαλίσει το μεγαλύτερο κέρδος για την τσέπη του και για το λόγο αυτό, όταν κάνει το σχεδιασμό της ομάδας, συνυπολογίζει μια σειρά παραμέτρων, όπως τις κινήσεις των βασικών ανταγωνιστών του.
Ας θυμηθούμε τον τρόπο που λειτουργούσε ο Βαρδινογιάννης τα προηγούμενα χρόνια. Βλέποντας ότι δε μπορεί να ανταγωνιστεί τις επενδύσεις του Κόκκαλη, σταμάτησε να βάζει το χέρι στην τσέπη. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Οπως στη δημοκρατία, έτσι και στον επαγγελματικό αθλητισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οι καπιταλιστές και οι κολα-ούζοι τους (δημοσιογράφοι, μάνατζερ, τεχνικοί σύμβουλοι κτλ.) έχουν βρει τον τρόπο να αποπροσανατολίζουν τους οπαδούς των ομάδων και να κάνουν το άσπρο – μαύρο. Ενα από τα καινούργια «εργαλεία» που διαθέτουν είναι ο όρος «επαγγελματική νίκη». Παλιότερα λέγαμε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αλλά ο εκσυγχρονισμός είναι αναγκαίος και πρέπει να βρεθούν καινούργιες ατάκες. Από το καλοκαίρι του 2004 και μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, το αγωνιστικό στιλ «κάτι σαν ποδόσφαιρο» που έχει υιοθετήσει ο Ρεχάγκελ ονομάστηκε «επαγγελματική νίκη». Σε απλά ελληνικά, η ομάδα δεν παίζει μπάλα, δε βλέπεται αγωνιστικά, κατορθώνει όμως να κλέβει το παιχνίδι και να κερδίζει. Και τίθεται το ερώτημα προς τους οπαδούς: Τι θέλετε, να παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο η ομάδα αλλά να χάνει ή να εφαρμόζει ανορθόδοξες τεχνικές και να κερδίζει; Θέλετε να βρίσκεται η ομάδα στην κορυφή της βαθμολογίας ή απλά σας ενδιαφέρει να προσφέρει θέαμα; Διαλέγεις και παίρνεις, φιλαράκο.
Την περίπτωση ο πρόεδρος να φέρει στην ομάδα παιχταράδες που θα κερδίζουν τα παιχνίδια και ταυτόχρονα θα προσφέρουν γκολ και θέαμα δεν τη συζητούν καθόλου, γιατί είναι αντιοικονομική και απαιτεί η προεδράρα να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Πιάνονται λοιπόν από το συναίσθημα του οπαδού, που θέλει να βλέπει την ομάδα του στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, και του λανσάρουν τη θεωρία της επαγγελματικής νίκης. Η ομάδα δεν μπορεί να αλλάξει δυο μπαλιές και προσφέρει άθλιο θέαμα, όμως κερδίζει και αυτή είναι η ουσία. Μη φωνάζετε λοιπόν, μάγκες, γιατί υπάρχουν και τα χειρότερα. Τι να πουν και οι αντίπαλοι, που και χάνουν και μπάλα δε βλέπουν;
Δυστυχώς, μια μεγάλη μερίδα των οπαδών της κάθε ομάδας έχει φάει το παραμύθι και αποδέχεται τη σημερινή κατάσταση. Δεν κάθονται οι οπαδοί να σκεφτούν ποιος κερδίζει από αυτό το κωλομπαριλίκι. Τι με νοιάζει εμένα, ρε φίλε, αν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, η όποια άλλη ομάδα θέλετε, περάσει στην επόμενη φάση ή μπει στους ομίλους του Champions League; Θα αλλάξει η καθημερινότητά μου; Θα βάλω φράγκα στην τσέπη; Γιατί λοιπόν να είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα και να μην απαιτήσω να είναι θελκτικός και ωραίος ο τρόπος με τον οποίο θα φτάσει η ομάδα στη νίκη; Γιατί να με ενδιαφέρουν τα φράγκα που θα βάλει στην τσέπη ο πρόεδρος και όχι η αισθητική και η ευχαρίστηση που παίρνει κάποιος όταν παρακολουθεί ένα ωραίο ποδοσφαιρικό αγώνα; Ας αλλάξουμε, λοιπόν, όλοι εμείς οι οπαδοί την οπτική γωνία με την οποία βλέπουμε το ποδόσφαιρο, ας τελειώσουμε με τη θεωρία της «επαγγελματικής νίκης» και ας απαιτήσουμε από τους προέδρους των ομάδων να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να φέρουν παίχτες μεγάλης ποδοσφαιρικής κλάσης, προκειμένου να δούμε γκολ και θέαμα.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Ομερτά. Η λέξη περιγράφει στο ακέραιο τα όσα διαδραματίζονται στη δίκη για τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου. Οι μάρτυρες ανασκευάζουν τις πρώτες καταθέσεις τους και δεν αναγνωρίζουν κάποιους από τους βασικούς κατηγορούμενους, ενώ η προσπάθεια να βγει λάδι το μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ Ολυμπιακός και υπεύθυνος της Θύρας 7 είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Οσοι μάρτυρες είχαν δηλώσει ότι βρίσκονταν στον τόπο της συμπλοκής, τώρα καταθέτουν ότι δεν ήταν εκεί ή ότι πήγαν αφού είχε τελειώσει η συμπλοκή. Η οικογένεια του οπαδού του Παναθηναϊκού έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι υπάρχουν πολλοί που ξέρουν την αλήθεια αλλά δέχονται απειλές και φοβούνται να καταθέσουν και αυτό θα πρέπει να είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Εχουμε γράψει αρκετές φορές, ότι η συμπλοκή στην Παιανία έχει πολύ παρασκήνιο και δε θα πρέπει να τη δούμε απλά και μόνο σαν τσακωμό συμμοριών των οργανωμένων οπαδών. Οι πρόεδροι των μεγάλων ΠΑΕ έχουν «επενδύσει» στη δημιουργία ιδιωτικών στρατών από τους οπαδούς της ομάδας τους, γιατί αυτό τους βοηθάει στην επίτευξη των στόχων τους και συνεπώς είναι δεδομένο για εμάς ότι θα προσπαθήσουν, παρασκηνιακά μεν, με όλες τους τις δυνάμεις δε, να βγάλουν καθαρούς τους υπαλλήλους τους.
ΥΓ2: Με κατασταλτικά μέτρα προσπαθεί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ντόπινγκ. Στο νομοσχέδιο που παρουσίασε ο Ιωαννίδης προβλέπονται βαριές ποινές (από 3 ως 10 χρόνια φυλακή) για τους αθλητές, προπονητές και όσους άλλους εμπλέκονται σε σκάνδαλα ντόπινγκ, ενώ ταυτόχρονα το ΕΣΚΑΝ αναβαθμίζεται και αναλαμβάνει πλέον την αποκλειστική ευθύνη για τους προληπτικούς ελέγχους και την διεκπεραίωση των υποθέσεων ντόπινγκ που προκύπτουν. Ντόπινγκ, βία στα γήπεδα, επαγγελματικός αθλητισμός, συνδέονται μεταξύ τους με τη λέξη κέρδος. Οσο τα κέρδη των καπιταλιστών είναι μεγάλα, δε θα υπάρξει λύση στο πρόβλημα. Αν η κυβέρνηση θέλει να «τελειώσει» το ντόπινγκ στη χώρα μας, υπάρχει μια πολύ εύκολη λύση. Ας καταργήσει όλα τα προνόμια για τους πρωταθλητές και ας πάψει να χρηματοδοτεί τον επαγγελματικό αθλητισμό.
ΥΓ3: Απρόσμενο ήταν το αποτέλεσμα στις εκλογές της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης. Ο Μπελιγράτης μετά από 15 χρόνια έχασε στις εκλογές και αποχαιρέτησε την προεδρική καρέκλα. Η ΕΟΠΕ ήταν ένα από τα άντρα του ΠΑΣΟΚ και από αυτή την άποψη μπορούμε να πούμε ότι η κυβερνητική πλευρά σημείωσε μια μεγάλη επιτυχία. Ομως, η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική, γιατί η πλειοψηφία του νέου ΔΣ δεν πρόσκειται στην κυβερνητική παράταξη. Ο Ιωαννίδης, λειτουργώντας έξυπνα και με διαφορετικό τρόπο από τον προκάτοχό του, Ορφανό, που προσπάθησε στις προηγούμενες εκλογές να κερδίσει με αμιγώς κομματικό ψηφοδέλτιο και έσπασε τα μούτρα του, κατάφερε να βγάλει από τη μέση ένα δύσκολο αντίπαλο και να εκλέξει πρόεδρο που ανήκει στην κυβερνητική παράταξη. Αρα εξασφάλισε μια επιπλέον ψήφο στις επικείμενες εκλογές γα την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και πολύ πιο εύκολο έργο στο μέλλον, όταν θα προσπαθήσει να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό του την Ομοσπονδία. Από το ρεπορτάζ προκύπτει, ότι μέσω του υπουργείου Μακεδονίας και Θράκης δόθηκαν έκτακτες επιχορηγήσεις σε αρκετά σωματεία και έτσι το τελικό αποτέλεσμα ήταν υπέρ του ψηφοδελτίου που στήριξε στο παρασκήνιο η κυβέρνηση.
