Στις 23 Ιούλη η εταιρία Κτηματολόγιο ΑΕ προκήρυξε τον διαγωνισμό για τη σύνταξη των δασικών χαρτών των 113 υπό κτηματογράφηση δήμων, στους νομούς Αττικής και Θεσσαλονίκης και στις πρωτεύουσες-δήμους των νομών που κηρύχθηκαν υπό κτηματογράφηση. Το έργο χωρίστηκε σε έξι υποέργα και θα υπογραφούν 6 συμβάσεις με τις εταιρίες-αναδόχους στις οποίες θα κατακυρωθούν τα υποέργα. Η συνολική προεκτιμώμενη αμοιβή ανέρχεται σε 4.293.871,20 ευρώ και με το ΦΠΑ σε 5.109.706,7 εκατ. ευρώ. Προθεσμία για την υποβολή των φακέλων από τις εταιρίες που θα πάρουν μέρος στο διαγωνισμό είναι η 25η Σεπτέμβρη του 2008 και «η συνολική προθεσμία για την περαίωση του αντικειμένου της κάθε σύμβασης ορίζεται σε 24 μήνες (24) από την υπογραφή του αντίστοιχου ιδιωτικού συμφωνητικού». Δηλαδή, στα τέλη περίπου του 2010 θα πρέπει οι εταιρίες που θα αναλάβουν το έργο να παραδώσουν τους δασικούς χάρτες των υπό κτηματογράφηση 113 δήμων. Θυμίζουμε ότι η απόφαση του Κ. Κιλτίδη, της 1ης Ιούλη, για παραίτηση του υπουργείου Γεωργίας από τη σύνταξη των 113 υπό κτηματογράφηση δήμων επιτρέπει στην Κτηματολόγιο ΑΕ να προκηρύξει αυτό το διαγωνισμό.
Η Κτηματολόγιο ΑΕ φρόντισε να συμπεριλάβει:
Πρώτο, στην προκήρυξη του διαγωνισμού (στο άρθρο 9 παρ. 10, που αφορά την ισχύουσα νομοθεσία) την υπ’ αριθμ. 21976/23.05.2008 απόφαση Γ. Σουφλιά περί «έγκρισης Κανονισμού Προεκτιμώμενων Αμοιβών της Κτηματολόγιο ΑΕ για τις μελέτες κατάρτισης των δασικών χαρτών». Θυμίζουμε, ότι η απόφαση αυτή είναι παράνομη, γιατί βγήκε μονομερώς από τον Γ. Σουφλιά (έπρεπε να βγει ως Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ και Γεωργίας). Με την παράνομη αυτή απόφαση ο Γ. Σουφλιάς έδωσε το δικαίωμα στην ιδιωτική εταιρία Κτηματολόγιο ΑΕ να αλλάζει τις Τεχνικές Προδιαγραφές (ΤΠ) κατά το δοκούν, παρά το γεγονός ότι αυτές συνδιαμορφώθηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Γεωργίας και την Κτηματολόγιο ΑΕ και βγήκαν ως ΚΥΑ, ενώ απαγορεύεται στους πάντες (όσο ψηλά κι αν βρίσκονται) να αλλάζουν ακόμη κι ένα «και» σε μια ΚΥΑ.
Δεύτερο, στις ΤΠ (εδάφιο β της παρ. 4.2.2 της Συγγραφής Υποχρεώσεων) την παράγραφο «Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 2 του Κανονισμού Προεκτιμώμενων Αμοιβών κατάρτισης δασικών χαρτών, σε περίπτωση χορήγησης δεδομένων, που θα παραχθούν στο πλαίσιο του συγχρηματοδοτού-μενου από την ΕΕ έργου “Οριοθέτηση δασών και δασικών εκτάσεων”, το οποίο υλοποιείται από την Κτηματολόγιο ΑΕ στο πλαίσιο του Μέτρου 2.9 του ΕΠ “Κοινωνία της Πληροφορίας” του Γ’ ΚΠΣ, η τιμή της παρ. 1 του ιδίου άρθρου μειώνεται κατά 30%». Και οι δύο αυτές παράγραφοι αποτελούν τμήμα της υπουργικής απόφασης του Γ. Σουφλιά και δεν πρέπει να εφαρμοστούν με τίποτα, γιατί θα κατακρεουργηθούν τα δάση και οι δασικές εκτάσεις.
Για να μην εφαρμοστούν, θα πρέπει εδώ και τώρα το προεδρείο της ΠΕΔΔΥ (Πανελλήνια Ενωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων) να αποφασίσει να προσφύγει στο ΣτΕ κατά της προκήρυξης αυτής και κατά της παράνομης απόφασης του Γ. Σουφλιά. Δεν πρέπει να τρενάρει την προσφυγή, γιατί οι προθεσμίες τρέχουν από τις 23 Ιούλη (μέρα προκήρυξης του διαγωνισμού για τους δασικούς χάρτες) και το περιθώριο είναι μόνο 60 μέρες. Καλά θα κάνει, λοιπόν, το προεδρείο της ΠΕΔΔΥ να σταματήσει τις απειλές κατά δασολόγων-δημοσίων υπαλλήλων που το προτρέπουν να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, κάνοντας προσφυγή στο ΣτΕ κατά της απόφασης του Γ. Σουφλιά, γιατί διαφορετικά θα μας βρει αντιμέτωπους και δεν θα το αφήσουμε σε χλωρό κλαρί. Καλά θα κάνει ακόμη το προεδρείο της ΠΕΔΔΥ να στέλνει ως εκπροσώπους της στη Βουλή ανθρώπους που είναι βαθείς γνώστες της επιστήμης της δασολογίας και της δασικής νομοθεσίας και το κυριότερο δεν κατέχουν υψηλόβαθμη θέση, ώστε να είναι εξαρτώμενοι από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Γεωργίας. Εξοργιστήκαμε μ’ αυτά που είπε ο γραμματέας της ΠΕΔΔΥ στη Βουλή για τις αντιδασικές διατάξεις του νομοσχεδίου για την κτηνοτροφία (άρθρα 31 και 36). Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, θα σταθούμε, όμως, λόγω χώρου, στα βασικά.
Είναι απαράδεκτο να μην τολμά ο εκπρόσωπος της ΠΕΔΔΥ να εκθέσει για μια ακόμη φορά τη θέση του κλάδου ότι ο νόμος 3208/2003 είναι δασοκτόνος και να ξεχνά τις προτάσεις τόσο όλων των Διευθύνσεων της ΓΔΑΠΔΦΠ (Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος) για το νόμο 3208/2003, που τις διατύπωσαν τον Οκτώβρη του 2004 ως απάντηση στο νόμο και στην εγκύκλιο 1099/2004 του Ε. Μπασιάκου, όσο και τις πρόσφατες προτάσεις της Διεύθυνσης Δασικών Χαρτών (ΔΔΧ) για την άμεση τροποποίηση και κατάργηση όλων των δασοκτόνων διατάξεων του 3208/2003, ως απάντηση στο κενό που δημιουργήθηκε μετά την κατάργηση των εγκυκλίων Φ. Χατζημιχάλη και Ε. Μπασιάκου.
Είναι επίσης απαράδεκτο, αντί να προβάλλεις αυτά στην πρώτη γραμμή, να μπαίνεις στη λογική της βελτίωσης δασοκτόνων διατάξεων, όπως αυτές του νομοσχεδίου για την κτηνοτροφία, και να περηφανεύεσαι μάλιστα ότι κάνεις κάτι πολύ σπουδαίο.
Ανάμεσα στις κατηγορίες που εκτοξεύουν οι οικοπεδοφάγοι και οι αναπτυξιολόγοι ενάντια στους έντιμους δασολόγους που υπερασπίζονται τα δάση και τις δασικές εκτάσεις είναι και ότι διακατέχονται από έντονο υποκειμενισμό και διάφορες εμμονές. Και έχεις το γραμματέα της ΠΕΔΔΥ με περισσό θράσος να βγαίνει και να δηλώνει ότι «οι προτεινόμενες ρυθμίσεις του άρθρου 36, πέρα από τις παρατηρήσεις που κατατέθηκαν… αφαιρούν το στοιχείο της υποκειμενικότητας του αρμοδίου οργάνου που είναι δασάρχης, αφού πλέον η κρίση του θα ελέγχεται από την Πρωτοβάθμια Επιτροπή Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων, που προΐσταται δικαστικός». Καλά, δεν κατάλαβε ότι μ’ αυτά που είπε κατακεραυνώνει τους έντιμους δασολόγους και δικαιώνει τους οικοπεδοφάγους και αναπτυξιολόγους;
Τέλος, ο λαλίστατος γραμματέας της ΠΕΔΔΥ αποφάνθηκε με ύφος εκατό καρδιναλίων, ότι η παρ. 8 του άρθρου 1 του δασοκτόνου νόμου 3208/2003 δεν είναι αρνητική. Σύμφωνα με την παράγραφο αυτή, που ο γραμματέας δε θεωρεί αρνητική, όταν σε μια δασική έκταση (που είχε κηρυχθεί αναδασωτέα μετά από πυρκαγιά) αποκατασταθεί η ίδια βλάστηση, τότε πρέπει να αρθεί η απόφαση κήρυξής της ως αναδασωτέας. Ο κύριος αυτός φαίνεται (στην καλύτερη γι’ αυτόν περίπτωση) να αγνοεί το στοιχειώδες. Οτι και μετά την αποκατάσταση της βλάστησης πρέπει να ισχύει η απόφαση για κήρυξη της έκτασης ως αναδασωτέας, για λόγους προληπτικής προστασίας του δάσους. Με τη διατήρησή της δεν δημιουργούμε δάση δύο ταχυτήτων!
