Τελικά η ολομέλεια των Προέδρων των ΕΛΜΕ απέρριψε την πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία διάρκειας από την 1η Δεκέμβρη, με τη μορφή των πενθήμερων επαναλαμ-βανόμενων απεργιών.
Οι καθηγητές προσήλθαν στις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ αρκετά μαζικά μετά από αρκετά χρόνια, όπου οι συνελεύσεις είχαν κυριολεκτικά φυλλορροήσει, ένδειξη της ανησυχίας που διακατέχει τους εργαζόμενους την τελευταία περίοδο, λόγω της γενικευμένης κρίσης που μαστίζει το καπιταλιστικό σύστημα και των συνεπειών που αυτή θα έχει πάνω τους, αλλά και της κάκιστης θέσης στην οποία έχουν περιέλθει οι εκπαιδευτικοί.
Οι απόψεις που ακούστηκαν διαχωρίζουν τους καθηγητές σε δυο κατηγορίες. Στη μια κατηγορία κυρίαρχος είναι ο φόβος για το μέλλον, η πεποίθηση ότι μέσα από τους αγώνες δεν κερδίζεται τίποτε. Η διέξοδος που προτείνεται είναι τελικά η απραξία, το κούρνιασμα στη γωνία ή η λύση μέσα από το κυνήγι του ατομικού βολέματος, που εξασφαλίζεται με τα εξοντωτικά ιδιαίτερα μαθήματα (που φυσικά δεν αφήνουν ανεπηρέαστη τη συνείδηση).
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι εκπαιδευτικοί που νιώθουν να πνίγονται μέσα σ’ αυτό το τέλμα και θέλουν να φωνάξουν με έναν τρόπο «ως εδώ». Προκρίνουν ως λύση τους αγώνες, απορρίπτουν τις μεμονωμένες τουφεκιές (η πρόταση του Περισσού για δυο 48ωρες μέσα στο Νοέμβρη και μετά βλέπουμε πάτωσε), στέκονται όμως ακόμα μουδιασμένοι απέναντι στην απεργία διάρκειας.
Χρέος των ταξικών εκπαιδευτικών είναι να δουλέψουν δυνατά μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, να αποκαλύψουν τα παιχνίδια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, να πείσουν για την αναγκαιότητα ενός αγώνα διάρκειας (στον οποίο βασικός κορμός είναι φυσικά η απεργία διάρκειας), που θα διαθέτει τις προϋποθέσεις νίκης.
