Η προκλητικότατη αμερικάνικη επίθεση σε συριακό έδαφος (για πρώτη φορά), που έγινε την περασμένη Κυριακή από τέσσερα αμερικάνικα ελικόπτερα που απογειώθηκαν από το Ιράκ με στόχο γνωστό «τρομοκράτη» που οργανώνει την μεταφορά αράβων μαχητών από τη Συρία στο Ιράκ, φαντάζει «ανεξήγητη». Κι αυτό όχι μόνο γιατί γίνεται σε μία περίοδο που η διέλευση των μαχητών από τα συριακά σύνορα στο Ιράκ φαίνεται να έχει μειωθεί κατά πολύ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ίδιων των αμερικάνων στρατηγών (από 100 το μήνα που ήταν το 2006 σε 20 το μήνα τους τελευταίους μήνες), αλλά και γιατί η Συρία έχει δείξει ότι προσπαθεί να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τους Σιωνιστές έχοντας ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας και με τις δύο πλευρές. Τον περασμένο μήνα μάλιστα ο σύριος υπουργός Εξωτερικών σε συνέντευξή του στη Wall Street Journal (30/9/08) δήλωσε ότι ο διάλογος με τους Αμερικάνους βρίσκεται σε καλό σημείο, ενώ φαίνεται να βρίσκονται σε εξέλιξη έμμεσες συνομιλίες με το Ισραήλ, με τη μεσολάβηση της Τουρκίας, για τις οποίες ο σύριος πρόεδρος δήλωσε ότι επιζητεί να γίνουν απευθείας τον επόμενο χρόνο (σύμφωνα με την ισραηλινή Haaretz 27/10/08).
Ομως, πίσω από την «ανεξήγητη» αυτή ενέργεια, που στοίχισε τη ζωή σε οχτώ πολίτες (μεταξύ των οποίων ένας ψαράς και τρία παιδιά), δεν κρύβεται μόνο η «προειδοποίηση» της Ουάσινγκτον προς τους Σύριους να εντείνουν τον κατασταλτικό τους ρόλο στους μαχητές που διέρχονται τα σύνορα με το Ιράκ, όπως ανέφερε ανώνυμος αμερικάνος αξιωματούχος στην Ουάσινγτον Ποστ (28/10/08). Κρύβεται και η αδυναμία της Ουάσινγκτον να αντιμετωπίσει τη δυσμενή γι’ αυτή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Μέση Ανατολή. Στο Ιράν –που αποτελεί το νούμερο ένα αγκάθι για την αμερικάνικη πολιτική– δε μπορεί όχι μόνο να επιτεθεί αλλά ούτε να εφαρμόσει ένα αποτελεσματικό οικονομικό εμπάργκο. Αλλωστε, η πολιτική σταθερότητα στο Ιράκ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ιρανική επιρροή. Στο Λίβανο, η Χεζμπολά είναι πλέον μια καταξιωμένη πολιτική δύναμη (μέχρι και ο γιός του Χαρίρι σύρθηκε σε συνομιλίες με το Νασράλα) και κανείς δε μπορεί να την πειράξει. Τι απομένει λοιπόν; Ο τελευταίος «κρίκος» των χωρών που «αβαντάρουν την τρομοκρατία», δηλαδή η Συρία που την ίδια στιγμή που τείνει χείρα φιλίας στις ΗΠΑ επιτρέπει τη δράση των παλαιστινιακών οργανώσεων και συσφίγγει τις σχέσεις της με το Ιράν και τη Ρωσία.
Οι Αμερικάνοι έστειλαν το μήνυμα ότι όσο θα βρίσκονται στο Ιράκ θα μπορούν να διεξάγουν «χειρουργικές επιθέσεις» στις γειτονικές χώρες, αν αυτές δε συμμορφωθούν στις υποδείξεις τους για συμβολή στον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας». Ομως, κι αυτές οι «χειρουργικές επιθέσεις» έχουν τα όριά τους και είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Το μόνο που κατορθώνουν τελικά είναι να πυροδοτούν την οργή στους αραβικούς λαούς και να ανατροφοδοτούν τα αμερικάνικα αδιέξοδα σε μια από τις πιο στρατηγικές και συνάμα εκρηκτικές περιοχές του πλανήτη.
