Επιτέλους, ο Φώτης Κουβέλης έγινε πρόεδρος, έστω και αποκόμματος. Τον εξέλεξε η πρώτη σύνοδος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της «Δημοκρατικής Αριστεράς». Το πρόβλημα, όμως, είναι τι χώρο να διεκδικήσει αυτό το μόρφωμα, που αυτοτοποθετήθηκε στα δεξιά του ΣΥΝ.
Είναι δυνατόν να φιλοδοξείς να δημιουργήσεις ρεύμα που να σου δώσει το πολυπόθητο 3% με γενικολογίες περί «επίμονου αγώνα κατά των ανισοτήτων, υπέρ των πιο αδύνατων οικονομικά και πολιτικά στρωμάτων»; Τα ίδια λένε όλοι οι σχηματισμοί που αυτοτοποθετούνται στην Αριστερά. Και μάλιστα, ο ΣΥΝ, από τον οποίο αποσκίρτησαν οι «ανανεωτικοί», λέει τα ίδια πράγματα με περισσότερη αγωνιστική σάλτσα. Είναι δυνατόν να δημιουργήσεις ρεύμα, όταν στις συνθήκες της πιο σαρωτικής επίθεσης που εξαπολύθηκε ποτέ κατά των σημερινών γενεών εργαζόμενων εσύ μιλάς για «εναλλακτικές λύσεις» οι οποίες «δεν διέπονται από συντεχνιακή αντίληψη, αλλά να κυριαρχούνται από το δημόσιο συμφέρον»; Οταν σιγοντάρεις τις κυβερνητικές θέσεις ενάντια στους εργατικούς αγώνες δηλώνοντας ότι «η κοινωνική δράση πρέπει να δυναμώνει και να μην υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη»;
Ομως, και ο «ευρωπαϊσμός» δεν αποτελεί προνόμιο των «ανανεωτικών» («δεν πρόκειται να παίξουμε με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και την Ευρωζώνη», είπε ο Κουβέλης). Ούτε καν το αίτημα για «κοινή οικονομική διακυβέρνηση» (αυτό το λέει και η Μέρκελ), ούτε η φλυαρία για «αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας από ένα Σύμφωνο Κοινωνικής Σταθερότητας» (τα ίδια λέει ο ΣΥΝ).
Τι μένει στον Κουβέλη και την παρέα του; Η στήριξη που ασμένως τους προσφέρουν τα ΜΜΕ, που θέλουν να έχουν μια κάποια δεξαμενή υποδοχής δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα ένας μηχανισμός που θα ασκεί πίεση από τα δεξιά στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ αυτό το προσόν, όμως, δεν πας και πολύ μακριά. Δείτε την κατάντια των Οικολόγων-Πράσινων. Τους αβαντάρισαν άγρια τα ΜΜΕ και τους πρόσφεραν κυριολεκτικά στο πιάτο μια ευρωβουλευτική εδρούλα. Στη συνέχεια τους έριξαν στην αφάνεια και έψαχναν τις ψήφους τους στις βουλευτικές εκλογές.
