Η πρώτη ταινία του πολυτάλαντου γάλλου καλλιτέχνη γυρίστηκε το 1930 και απετέλεσε τον προάγγελο της νουβέλ βαγκ, καθώς από αυτή επηρεάστηκαν σημαντικοί σκηνοθέτες. Πρόκειται για μια πολύ προσωπική ταινία, για την οποία ο ίδιος δήλωσε: «Ο σκοπός μου δεν ήταν να κάνω μια ταινία αλλά ένα ποίημα. Να μεταχειριστώ μια μηχανή όχι για να διηγηθώ μια ιστορία, αλλά για να εξομολογηθώ, να πω με εικόνες πράγματα που κατοικούν μέσα στη βαθιά μας νύχτα και παίρνουν μορφή στην άκρη του ονείρου».
Αν αναλογιστεί κανείς την εποχή, «Το αίμα του ποιητή» είναι ένα σπάνιο, πρωτοποριακό επίτευγμα, με αποδόμηση της κλασικής κινηματογραφικής αφήγησης, επινοημένες εικόνες και επεισόδια αστείρευτης φαντασίας, περιφερόμενα ολογράμματα που παραπέμπουν στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή. Η αξία της ταινίας είναι ανάλογη με εκείνη ενός ποιήματος: έχει οικουμενικότητα, επειδή απευθύνεται στις αισθήσεις, το θυμικό και τον ανήσυχο πυθμένα της ανθρώπινης φύσης.
Ελένη Σταματίου
