Η καθημερινότητα τεσσάρων γυναικών, μιας μητέρας και των τριών κορών της, στη σύγχρονη Ισπανία διαταράσσεται πότε από μικροέριδες, πότε από προβλήματα υγείας, αλλά και από μια «τρομοκρατική» ενέργεια. Ωστόσο, τίποτα δεν διαταράσσει τους αργούς ρυθμούς της ταινίας που προσπαθεί να μιλήσει για την μηδαμινότητα της καθημερινότητας με το να γίνει η ίδια μηδαμινή. Μοναδικό στοιχείο εντυπωσιασμού ο διαχωρισμός της οθόνης σε δυο κάδρα, ώστε τα δρώμενα να απεικονίζονται από δύο διαφορετικά σημεία, πράγμα που κανείς δεν καταλαβαίνει σε τι συνεισφέρει στη δραματουργική επεξεργασία ενός θέματος που ο σκηνοθέτης καταφέρνει να το κάνει εξεζητημένο και ανού-σιο.
Ελένη Σταματίου
