να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός….
Αφήσαμε πίσω τις εκατό ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο (ποιος John Reed ρε;), μέρες που σημαδεύτηκαν από το τόσο παραγωγικό έργο της πράσινης κυβέρνησης, που καβάλα σε πράσινα άλογα βαδίζει στο μονοπάτι της πράσινης ανάπτυξης, ουγκ! Καθώς οδεύουμε πλέον για τις χίλιες και μία νύχτες της Χαλιμάς, το χάλι μας δεν περιγράφεται. Με την υπονόμευση της εργατικότητας της εργατικής τάξης και με την ταξική συνείδηση να νανουρίζεται άλλοτε από τον Συν κι άλλοτε από την είδηση (συν-είδηση), το μέλλον προδιαγράφεται ως «ραχάτ λουκούμ». Λουκούμ για τους κουφαλαιοκράτες, μετά το κοινωνικό ραχάτι.
Σαν σήμερα προ 47ετίας, ηρραβωνίσθησαν δύο εξαίρετοι νέοι άνθρωποι, δύο ανυπέρβλητοι έλληνες: ο άλλοτε Κωνσταντίνος Β΄ Glucksburg (ποιος Κωνσταντίνος Βήτα, ποιοι «Stereo Nova» ρε;) αργότερα Κοκός και νυν ντε Γκρέτσια και η θυγάτηρ του βασιλιά Friedrich της Δανίας, Αννα Μαρία. Κι αν πάμε ακόμα παλαιότερα στην ιστορία των μεγάλων ευεργετών του έθνους (μόνο του έθνους, χωρίς ελευθεροτυπίες, νέα και άλλες αηδίες), την ίδια ημέρα προ 110 ετών η Ιφιγένεια Συγγρού δωρίζει στο ελληνικό δημόσιο 13.000.000 δραχμάς δια σκυρόστρωση πλατειών και κυριότερων δρόμων στην Αθήνα. Δάκρυα συγκινήσεως αναβιβάζονται στους οφθαλμούς μας και από εκεί ρέουν προς τα κάτω (ένεκα η βαρύτης).
Και μιας και κάνετε τους έξυπνους, για πείτε μας τι θ’ απογίνουν αι νομαρχίαι μας και πού θα στεγάσουμε τώρα τους αποχωρούντες νομάρχες; Τι θ’ απογίνει εκείνος ο υπερνομάρχης της Μακεδονίας-Θράκης, άλλοτε μέλος της χουντικής «Συμβουλευτικής»; Που δεν έπεσε θύμα της αποχουντοποίησης, που άντεξε τέσσερις δεκαετίες και φεύγει τώρα; Και μιας και το έφερε η κουβέντα, για πείτε μου τι γνωρίζετε για τον πατέρα Ξυνίδη, νομικό σύμβουλο του δημοσίου και εκλεγέντα την 12 Δεκεμβρίου του εθνοσωτηρίου έτους 1971, της εθνοσωτηρίου επταετίας 1967-74 στην εθνοσωτήριο β΄ συμβουλευτική επιτροπή;
«Φτωχοί, εξαθλιωμένοι και χαζοί άνθρωποι! Αφήνεστε να στερήστε το καλύτερο μέρος των εσόδων σας, τα χωράφια σας λεηλατούνται, τα σπίτια σας ληστεύονται, τα οικογενειακά σας κειμήλια αφαιρούνται. Ζείτε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορείτε να θεωρήσετε ούτε ένα πράγμα δικό σας. Και μάλλον θα θεωρείτε τους εαυτούς σας τυχερούς που δανείζετε την ιδιοκτησία σας, τις οικογένειες και την ίδια σας τη ζωή. Ολη αυτή η καταστροφή, η δυστυχία, η ερήμωση, πέφτει επάνω σας όχι από ξένους εχθρούς, αλλά από το μοναδικό εχθρό τον οποίο εσείς καθιστάτε τόσο δυνατό, για τον οποίο πηγαίνετε με γενναιότητα στον πόλεμο, για το μεγαλείο του οποίου δεν αρνείστε να προσφέρετε στο θάνατο τα ίδια σας τα κορμιά. Εκείνος που σας καταδυναστεύει έχει μόνο δύο μάτια, δύο χέρια, ένα σώμα, τίποτα παραπάνω από όσα διαθέτει και ο τελευταίος άνθρωπος. Πώς έχει οποιαδήποτε εξουσία πάνω σας, εκτός μέσα από σας; Πώς θα τολμούσε να σας επιτεθεί εάν δεν είχε τη συνεργασία σας; Τι θα μπορούσε να σας κάνει εάν εσείς οι ίδιοι δεν συνεργούσατε με τον κλέφτη, εάν δεν ήσασταν συνένοχοι με τον εγκληματία, εάν εσείς οι ίδιοι δεν προδίδατε τους εαυτούς σας; Σπέρνετε τα χωράφια σας ώστε να μπορεί να τα ρημάζει, φτιάχνετε και επιπλώνετε τα σπίτια σας ώστε να του δίνετε αγαθά για να πλιατσικολογήσει, ανατρέφετε τις κόρες σας ώστε να μπορεί να ικανοποιήσει τη λαγνεία του, μεγαλώνετε τα παιδιά σας προκειμένου να ασκήσει πάνω τους το μεγαλύτερο προνόμιο που ξέρει – να οδηγηθούν στις μάχες του, να πάνε στο σφαγείο, να γίνουν υπηρέτες της απληστίας του και όργανα της εκδίκησης του. Παραδίδετε τα κορμιά σας στην σκληρή εργασία προκειμένου να είναι σε θέση να ικανοποιεί τις απολαύσεις του και να κυλιέται στις αισχρές ηδονές του, αδυνατίζετε προκειμένου να τον κάνετε τον ισχυρότερο και τον ενδοξότερο που θα σας έχει υπό έλεγχο. Από όλες αυτές τις ταπεινώσεις, τέτοιες που ούτε τα κτήνη θα υπέμεναν, μπορείτε να απαλλαγείτε αν το προσπαθήσετε, όχι περνώντας στη δράση, αλλά απλώς επιθυμώντας την ελευθερία. Αποφασίστε να μην υπηρετείτε πλέον και αμέσως είστε ελεύθεροι» (Etienne de la Boetie – «Πραγματεία περί εθελοδουλείας»).
Διαμαντοπούλου: δύο «ου». Ξενογιαννακοπούλου: δύο «ου». Γκερέκου: ένα «ου». Και οι λοιπές (Κατσέλη, Μπατζελή, Μπιρμπίλη), όλες σε -λη σαν τον Μπρους.
Δώδεκα ώρες από Θεσσαλονίκη για Αθήνα, μέσω Ιωαννίνων! Θα τον ζητάτε τον Γιώργο, τον κύριο πρέσβη εννοώ, που πήγαινε Θεσσαλονίκη–Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα…
Δεν έχουμε Πούτιν και φαλλοί κλίναι… Σπολλάτη.
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
