Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ το 45% των εκπαιδευτικών που εργάζονται στα ιδιωτικά σχολεία ζήτησαν τις τελευταίες εβδομάδες βεβαίωση προϋπηρεσίας από τις κατά τόπους Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει για διορισμό στον Πίνακα του ΑΣΕΠ. Αν σε αυτό το ποσοστό συνυπολογιστεί και ένα μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών με μεγάλη προϋπηρεσία που είχαν ήδη βεβαιώσεις και έχουν πιάσει το μάξιμουμ της μοριοδότησης, τότε είναι εξαιρετικά πιθανό οι μισοί και πλέον ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί να έχουν κάνει αίτηση για να διοριστούν ως αναπληρωτές στο δημόσιο!
Το τεράστιο κύμα φυγής έχει να κάνει με το καθεστώς εργασιακής γαλέρας των ιδιωτικών σχολείων, που ειδικά τα τελευταία χρόνια, μετά το 2020 και τον νόμο Κεραμέως, που πρόσφερε τα πάντα όλα στους σχολάρχες, έχει ενταθεί στο έπακρο.
Η απώλεια κάθε εργασιακού δικαιώματος, οι χαμηλές αμοιβές, οι τρομακτικές πιέσεις από διοικήσεις και γονείς, η εντεινόμενη παραβατικότητα (απλήρωτη εργασία εκτός διδακτικών ωρών και ημερών), έχουν καταστήσει το ιδιωτικό σχολείο κυριολεκτικά κάτεργο.
Σε αντίθεση με τις κάκιστες εργασιακές συνθήκες και τους γλίσχρους μισθούς, που ταλαιπωρούν τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, τα αφεντικά, οι σχολάρχες και τα ξένα funds, που εξαγόρασαν με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ πολλά μεγάλα ιδιωτικά σχολεία, βλέπουν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται. Σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ, τα ιδιωτικά σχολεία γνωρίζουν ίσως τη μεγαλύτερη άνθηση των τελευταίων δεκαετιών, με τις τάξεις να είναι ξέχειλες από μαθητές και τα δίδακτρα να έχουν εκτοξευθεί.
Το τεράστιο κύμα φυγής, ειδικά αυτό των έμπειρων και ποιοτικών εκπαιδευτικών από τα «μαγαζιά» των εμπόρων της γνώσης, είναι φυσικό να ανησυχεί τους σχολάρχες.
Οι αστογραφειοκράτες, όμως, της ΟΙΕΛΕ τι ζόρι τραβούν και θέλουν, λέει, να αναλάβουν ένα «πλέγμα πρωτοβουλιών για να αποτραπεί το big quit»;
Εχουν χάσει πλέον κάθε τσίπα, έχουν μετατραπεί σε βαστάζους των σχολαρχών (σ.σ. πολλές φορές στις ανακοινώσεις τους δεν παραλείπουν να κάνουν διάκριση ανάμεσα στα «καλά» ιδιωτικά σχολεία και σε αυτά που δεν σέβονται τους εργαζόμενους). Και έχουν φθάσει στο σημείο να δηλώνουν απροκάλυπτα: «Τώρα είναι η στιγμή να θέσουμε τις βάσεις για να γίνει το ιδιωτικό σχολείο ελκυστικός τόπος εργασίας, ανταγωνιστικός προς το δημόσιο, και όλοι θα τεθούμε προ των ευθυνών μας».
Κοντολογίς, είναι σαν να λένε στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς να κάτσουν στ’ αυγά τους και αυτοί -οι «εκπρόσωποί τους»- θα διαμεσολαβήσουν στους εμπόρους της εκπαίδευσης για να αποτρέψουν την επίθεση που δέχονται οι πρώτοι.
Καταρχάς, να σημειώσουμε ότι η βελτίωση των εργασιακών συνθηκών είναι πάνω απ’ όλα υπόθεση των ίδιων των εργαζόμενων. Εξαρτάται από τον επίμονο, διαρκή και μαζικό αγώνα τους και δεν είναι υπόθεση κάποιας ηγεσίας, ακόμη και αν αυτή -η ηγεσία- είναι «φωτισμένη» και ταξική και όχι γραφειοκρατική και ενσωματωμένη με τα μπούνια στον αστισμό, όπως είναι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΙΕΛΕ, που ανησυχεί μήπως οι έμποροι της εκπαίδευσης χάσουν τους σύγχρονους «δούλους» τους και αυτή τα οφίτσιά της.
Εάν οι συνδικαλιστές των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ήταν ταξικοί θα έπρεπε να έχουν μοναδικό μέλημα την προάσπιση των συμφερόντων των εργαζόμενων εκπαιδευτικών, την βελτίωση προσφοράς των όρων εργασίας τους. Εκεί θα έπρεπε να βάλουν το όριο της δικής τους θέσης. Και θα έπρεπε να δηλώσουν καθαρά και ξάστερα ότι η παιδεία, η εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα, ότι είναι αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των παιδιών και όχι προνόμιο αυτών που οι οικογένειές τους διαθέτουν «βαθιές τσέπες». Και επομένως μόνο ένας είναι ο δρόμος για να γίνει πράξη το καθολικό δικαίωμα στην παιδεία, την εκπαίδευση: Το Δημόσιο, Δωρεάν σχολείο. Τα ιδιωτικά σχολεία είναι στρέβλωση, είναι επιχειρήσεις που πάνω απ’ όλα βάζουν το κέρδος των αφεντικών τους, όσους φερετζέδες κι αν φορέσουν, ενώ προωθούν τον κάθετο κοινωνικό ταξικό διαχωρισμό.
Το ζήτημα δηλαδή ουσίας, που έπρεπε να χαρακτηρίζει τη στάση κάθε ταξικού συνδικαλιστή αφορά αυτήν καθαυτήν την ύπαρξη ιδιωτικών σχολείων, ακόμη και εάν εργάζεται σε αυτά.
Το ξαναλέμε: Η Παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό και αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Επομένως θα έπρεπε να έχει καθολικό χαρακτήρα και να παρέχεται δωρεάν σε όλο τον πληθυσμό. Κατ’ επέκταση θα έπρεπε να απαγορεύεται ρητά οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα με αντικείμενο την εκπαίδευση.
Η στάση απέναντι σε αυτόν τον αξιακό κανόνα οδηγεί στην υπεράσπιση αποκλειστικά των εργασιακών δικαιωμάτων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και όχι στην υπεράσπιση των «δικαιωμάτων» ύπαρξης των εμπόρων της γνώσης.
Γιούλα Γκεσούλη
ΥΓ. Τελικά, η «πρωτοβουλία» του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ για να ανακοπεί το κύμα φυγής των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ήταν η «Πρόσκληση στους ιδιοκτήτες για σύναψη συλλογικής σύμβασης με όρους αξιοπρεπούς αμοιβής και εργασίας» «με την ευχή ότι θα ανταποκριθούν στο διάλογο».
Πέρα από την προθυμία-απροθυμία του Συνδέσμου των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων να «ανταποκριθούν στον διάλογο», τη στιγμή που ο νόμος Κεραμέως τους έχει ανοίξει διάπλατα την πόρτα της ασυδοσίας, η ισχύουσα εργατική νομοθεσία διαθέτει άπειρες τρικλοποδιές (διαιτησία, κ.λπ.) σε βάρος των εργαζόμενων, που ανατρέπουν τις αρχικές προθέσεις.
