Δείτε πώς ο λαός της Γάζας χαιρέτισε τον Λαμίν Γιαμάλ, που παρέλασε στη Βαρκελώνη, στα επινίκια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος της La Liga από τη Μπάρτσα, κρατώντας τη σημαία της Παλαιστίνης.
This is how the people of Gaza thanked Lamine Yamal.
He has won the hearts of every free soul in the world.
❤️🇵🇸 pic.twitter.com/x7y3JsoSwZ
— MO (@Abu_Salah9) May 13, 2026
Δε χρειάζεται να πούμε ότι οι Γαζιίν, που παραδοσιακά είναι οπαδοί της Μπάρτσα, θ’ αγοράσουν στα παιδιά τους φανέλες με το 10 και το όνομα του Γιαμάλ στην πλάτη. Θα αισθανθούν και μια ανακούφιση, γιατί χρόνια τώρα θαύμαζαν τον Μέσι κι όχι μόνο δεν τον άκουσαν μια φορά να λέει κάτι υπέρ της Παλαιστίνης (σε αντίθεση με τον Κριστιάνο Ρονάλντο της «μισητής» Ρεάλ Μαδρίτης, που έχει μιλήσει αρκετές φορές και έχει στείλει και λεφτά για ανθρωπιστική βοήθεια – να τα λέμε όλα), αλλά τον είδαν πρόσφατα να κωλογλείφεται με τον σφαγέα Τραμπ.
Πλέον, το δεκάρι της Μπάρτσα τα συνδυάζει όλα: και μπαλαδόρος και φόρα παρτίδα υπέρ της Παλαιστίνης. Οπότε δε θα μείνει πιτσιρικάς στη Γάζα χωρίς να φοράει τη φανέλα με τις κόκκινες και μπλε ρίγες και το 10 στην πλάτη. Και δε χρειάζεται να είναι “original” η φανέλα, μια χαρά αντίγραφα κυκλοφορούν.
Οπως γράψαμε στο προχτεσινό μας ρεπορτάζ, οι σιωναζιστές λύσσαξαν. Τα μίντιά τους χαρακτηρίζουν τον Γιαμάλ… «αντισημίτη». Ξεβρακώθηκαν ξανά σε όλο τον κόσμο. Είναι αντισημιτισμός να κρατάς τη σημαία της Παλαιστίνης! Εδώ ταιριάζει το «όσο μιλάς τόσο επιβαρύνεις τη θέση σου». Η «βιομηχανία του ολοκαυτώματος» χρεοκόπησε. Ελάχιστοι αγοράζουν πια τα εμπορεύματά της.
Ο Χάνζι Φλικ, όμως, τι ζόρι τραβάει; Ο γερμανός προπονητής της Μπάρτσα, εν είδει παιδονόμου, δήλωσε: «Δεν είναι κάτι που μου αρέσει συνήθως. Συζήτησα μαζί του, αλλά ήταν προσωπική του επιλογή». Ζήτησε να κριθεί ο Γιαμάλ… με επιείκεια, γιατί είναι μόνο 18 χρόνων, και έκλεισε με το δόγμα No Politica: «Παίζουμε ποδόσφαιρο και μπορείτε να δείτε τι περιμένει ο κόσμος από εμάς. Παίζουμε ποδόσφαιρο για να κάνουμε τον κόσμο χαρούμενο. Αυτό είναι για μένα το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε».
🇵🇸 Flick y la bandera de Palestina de Lamine Yamal: “Son cosas que normalmente no me gustan. Hablé con él, es su decisión” pic.twitter.com/wmD6NB70NG
— Mundo Deportivo (@mundodeportivo) May 12, 2026
Ο Γιαμάλ είναι «ώριμος» όταν κάνει αυτά που κάνει μέσα στο γήπεδο, είναι «ώριμος» για να έχει δικαίωμα ψήφου στις αστικές εκλογές, αλλά είναι «ανώριμος» όταν σηκώνει τη σημαία της Παλαιστίνης! Ρε, άντε και…
750.000 άνθρωποι γράφτηκε ότι παρακολούθησαν την παρέλαση νίκης της Μπάρτσα και δεν αναφέρθηκε το παραμικρό για αποδοκιμασία προς τον Γιαμάλ. Τι λόγος του πέφτει του Φλικ και πετάχτηκε σαν το πορδοβούλωμα για να μας πει την αποψάρα του; Τον έβαλε κανένας να φυλάει την «ποδοσφαιρική ορθότητα», όπως αυτός την καταλαβαίνει, εκτός γηπέδου και αποδυτηρίων; Εχει δικαίωμα να ελέγχει τις πολιτικές πεποιθήσεις και την κοινωνική δραστηριότητα των παικτών που κοουτσάρει;
Διανοήθηκε ποτέ κανείς να πει στον μεγάλο Σόκρατες να μην φοράει την κορδέλα με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα όταν η Εθνική Βραζιλίας παρατασσόταν στον αγωνιστικό χώρο; Δίπλα του ήταν τεράστιοι ποδοσφαιριστές, με πρώτο τον Ζίκο και μετά τους Εντερ, Φαλκάο, Ζούνιορ, Καρέκα κ.ά. Και προπονητής ήταν ο σπουδαίος Τέλε Σαντάνα. Ουδείς γκρίνιαξε, ουδείς ύψωσε το δάχτυλο στον Σόκρατες, που φορούσε μάλιστα το περιβραχιόνιο του αρχηγού.
Διανοήθηκε ποτέ κανείς να πει στον Πεπ Γουαρδιόλα, γέννημα θρέμμα της Μπάρτσα, να μην φοράει την παλαιστινιακή κουφία και να μην κάνει ομιλίες καταγγέλλοντας τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού;
Η Μπάρτσα έχει μεγάλη ιστορία. Η σύγχρονη ιστορία της έχει σφραγιστεί από το ταλέντο και τις καινοτομίες ενός θρύλου που πρώτα φόρεσε τη φανέλα της και μετά έγινε προπονητής της: του Γιόχαν Κρόιφ. Ο Κρόιφ, που ως ποδοσφαιριστής έκανε πολιτικές δηλώσεις (π.χ. ενάντια στη χούντα του Βιδέλα στην Αργεντινή), ταυτίστηκε με αυτό που ακολουθεί ως μότο τη Μπάρτσα: “Més que un club”. Στα καταλανικά σημαίνει: «Κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος». Αν ζούσε σήμερα ο Ολλανδός, θα αισθανόταν περήφανος για τον Γιαμάλ, ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, στο γκέτο των μαροκινών μεταναστών στη Βαρκελώνη, και ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στην περίφημη Μασία, την ακαδημία της Μπάρτσα, δημιούργημα του Κρόιφ και αυτή.
Δεν πετάμε στα σύννεφα. Ξέρουμε ότι η σημερινή Μπάρτσα είναι μια τεράστια καπιταλιστική επιχείρηση παραγωγής ποδοσφαιρικού θεάματος και ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που στη φανέλα της απαγορευόταν να μπαίνουν τα ονόματα χορηγών. Πάει κι αυτό, έγινε παρελθόν.
Ομως, το “Més que un club” ακόμα επιβιώνει στη συνείδηση των οπαδών της ομάδας, η οποία αποτελεί ενσάρκωση του καταλανισμού. Και οι διοικούντες την καπιταλιστική επιχείρηση Μπάρτσα είναι αναγκασμένοι να ανέχονται τις πολιτικές παρεμβάσεις παικτών, μελών του ποδοσφαιρικού τμήματος και οπαδών. Γι’ αυτό και κανένας τους δεν τόλμησε να αποδοκιμάσει τον Γιαμάλ. Εκτός του ότι τον βλέπουν σαν ένα πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο, δε θέλουν και να έρθουν σε ρήξη με τους οπαδούς που σίγουρα γουστάρισαν την πολιτική παρέμβαση του νεαρού.
Ο Φλικ είναι Γερμανός και πριν πάει στη Μπάρτσα ήταν προπονητής της Εθνικής Γερμανίας, στην οποία ίσως επανέλθει όταν κλείσει ο κύκλος του στη Βαρκελώνη. Επομένως, μίλησε ως εκπρόσωπος του αντιδραστικού γερμανικού κατεστημένου και όχι ως εκπρόσωπος της Μπάρτσα. Δεν ξέρουμε αν αυτές οι δηλώσεις άνοιξαν ρήγμα στις σχέσεις του με τους οπαδούς. Αυτό θα φανεί την επόμενη σεζόν. Φέτος έχασε το Τσάμπιονς Λιγκ. Εχασε και το Κύπελλο και εξιλεώθηκε προσωρινά με το πρωτάθλημα. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στη Βαρκελώνη, καθώς η ομάδα που έχει στα χέρια του ο Φλικ μπορούσε να πάρει το τρεμπλ. Μοιραία τον συγκρίνουν με τον Πεπ και τον Λουίς Ενρίκε που πήραν τρεμπλ το 2009 και το 2015, αντίστοιχα.
Νέα αποτυχία του χρόνου δε θα του τη συγχωρήσουν και ίσως τότε θυμηθούν και την εκ μέρους του αποδοκιμασία του Γιαμάλ για μια κίνηση που συγκίνησε όλο τον κόσμο στη Βαρκελώνη (και όχι μόνο).
Οσο για τον Λαμίν Γιαμάλ, το πιθανότερο είναι ότι δε θα γίνει Σόκρατες. Δε διαθέτει τη μόρφωση και την ισχυρή προσωπικότητα του «γιατρού» που μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια κομμουνιστών. Μακάρι ο Γιαμάλ να συνεχίσει να δείχνει την ευαισθησία που έδειξε για την Παλαιστίνη. Και η Μπάρτσα δε θα γίνει η «Democracia Corinthiana» («Δημοκρατία της Κορίνθιανς») που είχε δημιουργήσει ο Σόκρατες. Οι καιροί έχουν αλλάξει και το κεφάλαιο δεν επιτρέπει τέτοιες «ιδιορρυθμίες». Μπορεί, όμως, το “Més que un club” να επιτρέπει κάποιες ρωγμές στο τείχος του No Politica, σε πείσμα του κάθε Φλικ.
