Ενα μικρό αφιέρωμα στους ήρωες της ενημέρωσης. Στους παλαιστίνιους και τις παλαιστίνιες δημοσιογράφους, τους οπερατέρ, τους φωτοειδησεογράφους, τους τεχνικούς εικόνας και ήχου, τους υπόλοιπους εργαζόμενους των μίντια, που έδωσαν τη μάχη της ενημέρωσης στη φλεγόμενη Λωρίδα της Γάζας, πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα: περισσότεροι από 256 νεκροί, όσοι δε σκοτώθηκαν σε όλους τους πολέμους του 20ού και του 21ου αιώνα αθροιστικά.
Το τραγούδι που συνοδεύει το βίντεο είναι το We Are The Palestine της Rimbiana, μιας νέας φωνής που δημιουργεί τραγούδια αποκλειστικά για την Παλαιστίνη, τους Παλαιστίνιους και τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της. Γράφτηκε αμέσως μετά τη δολοφονία του παλαιστίνιου δημοσιογράφου Ανάς Αλ-Σαρίφ, τον Αύγουστο του 2025.
Υπάρχει, όμως, και άλλη μια πλευρά στον πόλεμο της ενημέρωσης στη Λωρίδα της Γάζας. Η τεράστια δουλειά που έκαναν οι αφανείς ήρωες των στρατιωτικών μίντια, των μίντια της Αντίστασης, που βιντεοσκόπησαν τις επιχειρήσεις των μαχητών, αφήνοντας μια τεράστια παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα.
Στην πλατφόρμα ΑʹΜάγκαντ_των_Μαρτύρων δημοσιεύτηκε ένα σχόλιο αφιερωμένο σ’ αυτούς τους αφανείς ήρωες, που δεν βλέπουν τα ονόματά τους κάτω από τα ρεπορτάζ και τις φωτογραφίες, όπως οι συνάδελφοί τους των επίσημων μίντια. Το παραθέτουμε:
Στρατιωτικά Μέσα Ενημέρωσης
Από τις πρώτες στιγμές του Κατακλυσμού έγινε σαφές ότι τα στρατιωτικά μέσα ενημέρωσης έκαναν ένα άλμα ισότιμο με τον ίδιο τον Κατακλυσμό, συνοδεύοντας κάθε στιγμή, τεκμηριώνοντας κάθε βήμα, γράφοντας με εικόνα και ήχο μία νέα ιστορία υπό τον τίτλο «Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα»!
Οι άντρες των στρατιωτικών μέσων κρατούσαν την κάμερα στο ένα χέρι και το τουφέκι στο άλλο, μεταφέροντας το στενό πεδίο της μάχης στον απέραντο χώρο του κόσμου, σε μια ηρωική προσπάθεια που δεν υστερούσε σε ηρωισμό από την άμεση στρατιωτική δράση!
Τα στρατιωτικά Μέσα δεν ήταν πολυτέλεια, ούτε αρχειοθέτηση για ψυχαγωγία και απόλαυση, ούτε παράσταση κενή περιεχομένου… Ήταν μια συντριπτική απόδειξη για το έθνος, ανάσταση του ηρωικού πνεύματος μέσα του, διέγειραν τις αποφάσεις του και ταυτόχρονα εξουδετέρωσαν τη θεωρία της αποτροπής, ταπεινώνοντας ηθικά τον εχθρό, παράλληλα με το υλικό του τελείωμα στα σοκάκια της Γάζας, τους δρόμους της, τα σπίτια και τις γειτονιές της.
Ο κόσμος για χρόνια άκουγε το «Σημείο Μηδέν», άκουγε τη λέξη «εξόντωση» και φανταζόταν το καμένο Μερκάβα και το κατεστραμμένο Νάμερ… μέχρι που εμφανίστηκε το στρατιωτικό μέσο ενημέρωσης σαν το γεράκι του Σολομώντα: «Κι έρχομαι σε σένα από τη Σεβά με βεβαιότητα ειδήσεων».
Τελικά, ο κόσμος είδε το Σημείο Μηδέν · το είδε την ημέρα της διάβασης, την 7η, και είδε την ελίτ των Αλ-Κασάμ να βάζουν χειροπέδες σε στρατιώτες και αξιωματικούς του εχθρού έχοντάς τους κάτω από τα πόδια τους — και το είδε ξανά πολλές φορές, από την πρώτη επιχείρηση στη συνοικία Ζεϊτούν μέχρι την έφοδο στο «Σχολείο Καλογραιών του Ροζάριο» στην Πόλη της Γάζας!
Είδε επίσης την εξόντωση στο Νάχαλ Οζ, στο Ζικίμ και στο Κερεμ Αμπού Σάλεμ… κι ύστερα στο Ζοχάρ αλ-Ντικ και την ενέδρα των Αμπράρ και στους Φαραχίν — και σε πλήθος άλλων σκηνών!
Οι περισσότεροι δεν περίμεναν να ζήσουν και να δουν το Μερκάβα να καίγεται από τις «Γιασίν» και το Νάμερ να λιώνει από τους «Σαουάθ»· να βλέπουν τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς του εχθρού να θρυμματίζονται από εκρηκτικά και αυτοσχέδιους μηχανισμούς…
Ισως αυτό να μην ήταν νέο για τον μαχητή στη Γάζα, δημιουργό της δόξας και του ηρωισμού, αλλά ο παρατηρητής απ’ έξω δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός ο «ανίκητος στρατός», «το πυρηνικό μόρφωμα», «η ελίτ» — ότι κάποιος θα τολμούσε να το κάνει αυτό!
Ολόκληρες γενιές σήμερα ξύπνησαν με την αλήθεια και είδαν με τα ίδια τους τα μάτια ότι το «αδύνατο» είναι δυνατό και ότι ήταν δεμένες με αλυσίδες αυταπατών, φυλακισμένες στη θεωρία της αποτροπής και σε ψεύτικη προπαγάνδα!
Και το στρατιωτικό Μέσο έχει το μερίδιό του σε όλα αυτά: ένα ανεκτίμητο αρχείο τεκμηριώσεων του ηρωισμού, με επαγγελματισμό στην ενημέρωση, που δεν υπολείπεται της στρατιωτικής δεξιότητας, και με μεγάλο μόχθο στον αγώνα του λόγου και στην προσήλωση στην αλήθεια!
Οι Ταξιαρχίες υπερέβαλαν στον τομέα των Μέσων όσο και στο στρατιωτικό πεδίο και ο εχθρός — όπως παραδέχονται οι ηγέτες του — έχασε τη μάχη της αλήθειας, της εικόνας και της αφήγησης, αφού αποκαλύφθηκε σε όλους ότι είναι τίγρης από χαρτί, ένα μόρφωμα φαντασίας, που ψεύδεται όπως αναπνέει, και ότι, πριν απ’ όλα, είναι απλώς μια ναζιστική συμμορία.
